27 Φεβρουαρίου 2021

Αντιλήψεις σε έναν δεύτερο εγκέφαλο

Περνάς κλασσικά τη φάση σου που ψάχνεις οτιδήποτε κυκλοφορεί στο σωλήνα, στο feedly, στα νέα και σε οποιοδήποτε άλλο σημείο σου έρχεται πληροφορία. Πόσα και πόσα app δεν έχεις χρησιμοποιήσει για να κρατάς και να δομείς σημειώσεις. Κάποια, κυρίως αυτά που κράταγες την πιο πολύπλοκη πληροφορία, τα εγκαταλείπεις μετά από ένα σεβαστό διάστημα και ξαναγυρνάς στην εποχή του λίθου. Υπάρχουν και κάποια πιο απλά τα οποία τα χρησιμοποιείς καθημερινά για τις γρήγορες σημειώσεις σου, τις υπενθυμίσεις σου, και τα γρήγορα screenshot σου τα οποία θες να τα "τσιμπάς" όταν θα κάνεις το weekly recap σου, που επ' ευκαιρίας το κάνεις όσο ασχολείσαι με το αμμόκουτό σου, στην μπετομένη πλέον σου συνήθεια. 

Πάμε όμως λίγο, να δούμε με μια σειρά τα πράγματα, αρχικά ποιο ήταν το ερέθισμα, έπειτα με τι το συγκρίνεις και τέλος τι βλέπεις ότι πρέπει να σχεδιάσεις για να δουλεύει στο μέλλον και να μην το παρατήσεις μετά από Χ χρονικό διάστημα. 

Ερεθίζεσαι (όχι όπως η Χριστίνα), λοιπόν, από ένα βίντεο ενός part time γιατρού - youtuber που σου παρουσιάζει με το δικό του high paced τρόπο (ναι τέτοια βίντεο θέλουμε στο σωλήνα), μια εφαρμογή που χρησιμοποιεί και το κυριότερο με ποιο τρόπο τη χρησιμοποιεί. Η εφαρμογή αυτή είναι το notion και ναι έχει free plan για προσωπική χρήση με μέχρι 5 guests. Καταλαβαίνεις από το όνομα και μόνο ότι κάτι έχει πάει πολύ στραβά (ή εξαιρετικά καλά) σε αυτούς που την έφτιαξαν. Τι σημαίνει notion όμως; Σημαίνει μια ιδέα, μια αντίληψη που έχεις για κάτι, κάποιον ή κάποια κατάσταση. Πολύ ωραία ως εδώ. Άρα από το όνομά της και μόνο η εφαρμογή σου υπόσχεται ότι θα μπορέσεις να διαχειριστείς παλιές ή/και να δημιουργήσεις νέες ιδέες και αντιλήψεις σου. Βλέπεις και τα 17 περίπου λεπτά του βίντεο με έναν απίστευτο ενθουσιασμό και τρέχεις να φτιάξεις έναν λογαριασμό γιατί είχες ξαναπροσπαθήσει πριν κανένα μήνα να χρησιμοποιήσεις μια άλλη αντίστοιχη εφαρμογή, το taskade, αλλά δεν φαινόταν τελικά τόσο ιντούιτιβ που λεν κ στου χουριόμ'. Εκστασιάζεσαι από τον σχεδιαστικό μινιμαλισμό της εφαρμογής σε συνδυασμό με την λογική των blocks σε οποιοδήποτε σημείο της εφαρμογής και της δυνατότητας για εύκολη εισαγωγή εικονιδίων και links. Αντιλαμβάνεσαι, όμως, γρήγορα ότι όπου υπάρχει μεγάλη ευελιξία στη φάση της δημιουργίας υπάρχει και μεγάλη πιθανότητα να φτιάξεις κάτι το οποίο δεν θα μπορέσεις να το χρησιμοποιείς / συντηρείς αύριο, σε ένα μήνα ή σε ένα χρόνο από τώρα. 

Πας ένα βήμα πίσω και λες στον εαυτόν σου, οκ δικέ μου, τό 'χουμε, απλά πρέπει να βρούμε μια ποιοτική μέθοδο (γιατί είμαστε και "ποιοτικοί" που λέγαμε κάποτε) για να δημιουργήσουμε με αρχιτεκτονική ευλάβεια τον δεύτερο εγκέφαλό μας ώστε να μπορούμε να τον προσπελαύνουμε το ίδιο εύκολα με τον πρώτο (τον φυσικό ντε). Ώπα - μισό λεπτάκι - τι είναι αυτός ο δεύτερος εγκέφαλος που μου τσαμπουνάς και που τα έμαθες αυτά; Μέχρι χτες, ή τεσπα πριν την περασμένη Πέμπτη, μόνο διαισθητικά είχες καλύψει αυτή την έννοια. Οκ μικρέ μου πίθηκε, ήρθε η ώρα σου, έχεις πέσει στο παρελθόν σε αυτό το site το οποίο σου εξηγεί, βασικά σε ιντριγκάρει να αγοράσεις τις υπηρεσίες του, τι είναι ο δεύτερος εγκέφαλος και πως να τον χτίσεις δομημένα. Ψάχνεις λίγο παραπέρα και πέφτεις σε γνώριμα συστήματα όπως το σύστημα σημειώσεων cornell το οποίο σε βοηθάει να επισκέπτεσαι ποιοτικά και ουσιαστικά τις σημειώσεις που μπορεί να έκανες στο παρελθόν. Σε μια ex post ανάλυση έχεις μάθει ότι όταν στις αναζητήσεις σου για κάτι άλλο πέφτεις πάνω σε κάποιο διαμαντάκι του παρελθόντος τότε είναι σχεδόν αναπόφευκτο και η καινούρια έννοια που αναζητάς να είναι διαμαντάκι. Πρέπει να το αναδιατυπώσεις αυτό κάποια στιγμή για να σε κάνει quote ο ιστορικός του μέλλοντος που θα έλεγε και ένας "διαβασμένος" φίλος σου. Πόση ταπεινότητα πχια, πόση μετριοφροσύνη; Ξεπερνάς την κλασσική εξυπνάδα"η μετριοφροσύνη για τους μέτριους" και συνεχίζεις το παιχνίδι σου στην άμμο.

Παίρνεις μια χούφτα κόκκων και θυμάσαι πόσες και πόσες σελίδες προσωπικών σου σημειώσεων, ηλεκτρονικών ή μη, είχες επισκεφθεί στο τέλος των εξαμήνων σου σε σχολές όντας πάντα σε μια κατάσταση που έξυνες το κεφάλι σου και αναρωτιόσουν αν άραγε υπήρχε χρονική περίοδος που εσύ τα ήξερες αυτά που είχες σημειώσει. Ποιο ήταν το πρόβλημα εδώ; Δεν είχες κατανοήσει σε βάθος τις έννοιες που σημείωνες γιατί δεν έκανες πιθανότατα τις σωστές ερωτήσεις στον εαυτό σου. Το βασικότερο είναι, όμως, ότι ακόμα και όταν τις έκανες, διαβάζοντας τις σημειώσεις σου παθητικά δεν άφηνες το χρόνο στον εγκέφαλό σου να προλάβει να απαντήσει. Ναι μαλάκα μου, έγινες και επίσημα πιο γρήγορος (όχι και από την σκιά σου μικρέ μου τυχεράκια) από τον εγκέφαλό σου, συγχαρητήρια ξεπέρασες την ταχύτητα τους φωτός. Ξανασκέφτεσαι το ευφυολόγημα που μόλις έγραψες και λες "τι είναι η σκέψη;", είναι μια "ηλεκτρική" δραστηριότητα μάζας στους νευρώνες σου οπότε ούτε κατά προσέγγιση η ταχύτητα του φωτός αλλά το ξεπερνάς με ένα γρήγορο ταπ-ταπ στην πλατούλα σου.

Συγκεντρώσου όμως λίγο, μού 'λεγες για το notion και με άφησες με την απορία για το πως δόμησες / θα δομήσεις τον δεύτερό σου εγκέφαλο. Έχεις ψάξει διάφορα note taking systems και apps και έχεις καταλήξει ότι σε βοηθά να μπορείς να συσχετίσεις ένα note με πολλές διαφορετικές άλλες αναμνήσεις σου ή notes σου και αν γίνεται με ένα σύστημα tags - πάνω κάτω όπως δουλεύει και ο φυσικός σου εγκέφαλος με την εξαίρεση των εξωτερικών ερεθισμάτων. Τι είναι άλλωστε το note παρά ένα κακό ενσταντανέ της ιδέας που είχες σε κάποια χρονική στιγμή στο παρελθόν. Εδώ ψάχνοντας πέφτεις σε ακόμα ένα σύστημα δόμησης του σημειωματάριού σου. Το όνομα αυτού zettelkasten και ναι προφανώς είναι γερμανική ιδέα, και ναι προφανώς σημαίνει κουτί σημειώσεων. Θα περάσουμε καλά εμείς οι δύο σκέφτεσαι - το σημειώκουτό σου και συ - σκέφτεσαι. Αυτό το κουτί θα μπορούσε να είναι μια σειρά από μελλοντικές βουτιές στο αμμόκουτό σου αλλά αξίζει να κουοτάρεις τον υπότιτλο των αρχών του που λέει, "Οι αρχές είναι υψηλότερες από τις τεχνικές. Οι αρχές παράγουν τεχνικές σε μια στιγμή.". Εντάξει και επίσημα ο εγκέφαλός σου είναι σε μια εκστατική κατάσταση χειρότερη και από φαν των σκαθαριών σε καταδίωξη. Προφανώς αυτή η τεχνική υπάρχει από το 1975 και προφανώς την μαθαίνεις τώρα και προφανώς είσαι σε μια φάση μάχης με τον εαυτό σου όπως ο καμπαμαρού με τον χαγιάτε - πραγματικά πόση ταύτιση με αυτό το παιδικό όμως - για το στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα. Και ένα ώνοραμπουλ μένσιο για το ότι τη μέθοδο αυτή την μελέτησε ο J.F.K. Schmidt (όχι ο πρόεδρος , ούτε τα puzzle).

Ξαναγυρνάς στο notion, το οποίο ανακαλύπτεις ότι έχει άπειρα templates ανά κατηγορία ενδιαφέροντος και καταλήγεις να δοκιμάζεις σοβαρά το life wiki το οποίο στο παρέχει στα personal templates. Εδώ βλέπεις σχεδόν ό,τι χρειάζεσαι για τον δεύτερό σου εγκέφαλο. Έχεις κομμάτι για τα journals σου τα οποία μπορείς να τα τροποποιήσεις ώστε να έχουν έτοιμο template για να μπορείς να καταχωρήσεις νέες εγγραφές από το κινητό, από το pc, από το laptop από παντού, όποια ώρα. Προσθέτεις ένα book list ώστε να παρακολουθείς τα βιβλία που έχεις, που διαβάζεις, που έχεις δανείσει και να τα πλανάρεις αντίστοιχα στο χρόνο. Έχει παραμετροποιήσιμο πίνακα habit tracker στο οποίο μπορείς να κάνεις μια γρήγορη ανασκόπηση σε τίτλους, που θα έλεγαν και σε ένα δελτίο ειδήσεων, για τις μέρες που δεν θα έχεις χρόνο να γράψεις τις σκέψεις σου αλλά θα έχεις 10 δευτερόλεπτα να κάνεις 5 κλικ για το τι έχεις κάνει από τις καθημερινές σου συνήθειες. 

Γενικότερα βλέπεις την έννοια του database στη δομή του εργαλείου. Αυτό σημαίνει ότι μπορείς να προβάλεις τα ίδια σετ εγγραφών με διαφορετική μορφή σε views που θα σχεδιάσεις εσύ ακριβώς όπως θες ή θα πάρεις έτοιμα από άλλους. Π.χ. βλέπεις ότι στο meal planner μπορείς να αποθηκεύσεις links συνταγών μαγειρικής και να τις αποδελτιώσεις. Γιατί πόσες φορές είχες link συνταγών που σου άρεσαν που πλέον δεν είναι ενεργά; Στο ίδιο υποεργαλείο μπορείς να προγραμματίσεις τα γεύματα της εβδομάδας σου, και επειδή έχεις βάλει τα συστατικά του κάθε γεύματος σε έναν δομημένο τρόπο μπορείς να χρησιμοποιήσεις το έτοιμο view για να προβάλεις τα ίδια γεύματα με την πληροφορία του συστατικού πρώτη, ώστε να έχεις την shopping list σου έτοιμη για το super market και ναι το παραμετροποιείς λίγο και βάζεις και ένα checkbox δίπλα για να μπορείς να το χρησιμοποιείς απευθείας στο κινητό εύκολα όταν θα είσαι στο σούπερ. Προχωράς και στο εργασιακό κομμάτι του δεύτερου εγκεφάλου και βλέπεις ότι στα templates υπάρχει Product Management για διαχείριση κυρίως agile υλοποιήσεων με timelines και τα σχετικά. Το δείχνεις σε συνάδελφο σου στη δουλειά και σε ρωτάει αν μπορεί να έχει ένα ημερολόγιο για όλα (προσωπικά και μη για πιθανά conflicts) και βρίσκεις σχετικό post στο sub-reddit του notion στο οποίο προτείνεται η δημιουργία ενός ενιαίου database για το ημερολόγιο και να δίνεις link των υπο-views στα επιμέρους ημερολόγια που χρειάζεσαι για το εργασιακό, για το προσωπικό και όποιο άλλο κομμάτι της ζωής σου.

Που αλλού μπορείς να το χρησιμοποιήσεις σκέφτεσαι; Λογικά θα το χρησιμοποιείς για να αποθηκεύσεις links που βλέπεις στο internet και να τα αποθηκεύεις στο template του my links που βρήκες. Ναι προφανώς τα καμάρια έχουν φτιάξει extension για τον chrome που με ένα click σου επιτρέπει να το αρχειοθετήσεις στα πρόχειρα του λογαριασμού σου. Έπειτα μπαίνεις στο my links σου και δίνεις τα κατάλληλα tags ανα σελίδα ώστε να μπορέσεις να τα ευρετηριάσεις στο μέλλον. Εδώ σου άρεσε λίγο καλύτερα η λογική του pocket που χρησιμοποιούσες μέχρι τώρα κυρίως για το λόγο ότι μπορούσες να θέτεις τα tags επιτόπου στη σελίδα που σε ενδιέφερε και δεν χρειαζόταν μεταβείς στο pocket την ώρα που το αποθήκευες. Έπειτα έφτιαξες σελίδα με quick notes (ναι πάλι από template) σε 5 δευτερόλεπτα και εκεί έφτιαξες υποσελίδες πχ. για τη yoga και τα βίντεο της Adrian που ψάχνεις κάθε φορά στις αποθηκευμένες λίστες σου στο youtube και μάλιστα αυτά παίζουν μέσα στη σελίδα του notion (embedded για!). 

Ξανακοιτάς το σημερινό σου ταξίδι και πραγματικά αναρωτιέσαι, ούτε να σε πληρώνανε για πρόμο, αλλά πραγματικά ο ενθουσιασμός σου ήταν για να το πούμε κομψά, ασύλληπτος. Ξεσκονίζεσαι και βγαίνεις από το αμμόκουτό σου ώστε να ζήσεις "Τα Σάββατά μας" με τους φίλους σου.

22 Φεβρουαρίου 2021

Μπλογκο-ανακατασκευή

Αρκετές φορές σου λένε οι αναγνώστες σου ότι δεν μπορούν να διαβάσουν τα κείμενα στο αμμόκουτο γιατί αυτό το μαύρο φόντο με λευκά γράμματα κάνει μεγάλη αντίθεση και κουράζει. Ως fan του dark mode κάθε εφαρμογής αντιστέκεσαι στην αλλαγή για κανένα τρίμηνο και μπουμ χτες το Σάββατο αποφασίζεις και κάνεις την αλλαγή του theme του blogspot. 

Κάτσε μισό λεπτό, τι είπες τώρα;! , το πρώτο hello world έγινε στις 14 Νοεμβρίου 2020 οπότε την προηγούμενη εβδομάδα είχες κλείσει τρεις μήνες στο σκάμμα! Ξεπερνάς αυτό το μικρό σοκ και συνεχίζεις.

Αυτή τη βδομάδα, το λοιπόν, παλεύεις να κάνεις το σκάμμα ανθρώπινο, ή μάλλον για ανθρώπους, γιατί εσένα σου αρκούσε όπως ήταν, απλό λιτό, μαύρο και του δε πόιντ. Σε κάθε περίπτωση, βρίσκεσαι ακόμα μια φορά να σκαλίζεις τα themes του blogger και αρχίζεις να παραμετροποιείς κάθε ένα από αυτά που διαλέγεις. Κάνεις μια μεταμεσονύχτια βιντεοκλήση με γνωστή χελώνα-κουκουβάγια του Πειραιά και ανταλλάσσετε απόψεις σε live αλλαγές στο παραγωγικό που θα λέγαμε αν ήταν business project. Γιατί αν δεν κάνεις αλλαγές απευθείας στο παραγωγικό δεν το ζεις αρκετά, χάσταγκ θαγκ λάιφ και τα σχετικά. Εδώ θυμάσαι και ένα γαμάτο πόστερ σε προηγούμενη δουλειά σου το οποίο έλεγε I don't always test my code but when I do, I prefer to do it in production, σταματάς ψάχνεις το βρίσκεις και το κοτσάρεις (όχι τον ποντιακό χορό συγκεντρώσου) στο άρθρο σου. Προφανώς και έχεις κρατήσει αντίγραφο ασφαλείας του προηγούμενου customized theme σου γιατί είναι τόσο σημαντικό να μην χάσεις τρεις ώρες "δουλειάς" και να τα ξανακάνεις όλα από την αρχή. 

Η διαφορά με το προηγούμενο theme είναι ότι έχει ένα αδιάφορων χρωμάτων background ώστε να μην αποσπά το κοινό. Έπειτα παρατηρείς ότι τα γράμματα διαβάζονται πιο εύκολα, μάλλον, και για τους υπόλοιπους αναγνώστες και κάτι σου κάνει αυτή η ημι-διαφάνεια του background. Θα ήθελες να έχεις άλλο background αλλά στις δοκιμές που έκανες δεν βρήκες κάτι που να σε ικανοποιεί περισσότερο από αυτό που έχεις τώρα. 

Σε δομικά στοιχεία βλέπεις ότι το καινούριο theme έχει δυνατότητα για εύκολη πλοήγηση από το προηγούμενο στο επόμενο post σου παρότι αυτό θα σου διαλύσει τον υπολογισμό των στατιστικών σου όπως βλέπεις στις δοκιμές σου. Γιατί αυτό ρωτάς; Αρχίζεις και παρατηρείς πως αλλάζουν τα url στα κλικ που κάνεις στο blogspot σου και βλέπεις ότι αντί να εμφανίζει το url της σελίδας του κάθε ποστ, σου βγάζει ένα άλλο url σαν αποτέλεσμα κάποιας αναζήτησης άρα αυτά τα κλικς πέφτουν αλλού, σε ένα "κουβά" αμμόκουτο των στατιστικών. Επίσης, παρατηρείς ότι σε αυτές τις σελίδες δεν εμφανίζονται απευθείας τα σχόλια του κάθε ποστ αλλά υπάρχει απλά ένα link με το πόσα σχόλια έχει η συγκεκριμένη ανάρτηση (όχι αυτή) το οποίο σε οδηγεί στο url της actual ανάρτησης του άρθρου όπου μπορείς να σχολιάσεις. Α ναι υπάρχει και Atom link για να παρακολουθείς συγκεκριμένα σχόλια μιας ανάρτησης αλλά καταλαβαίνεις ότι οι περισσότεροι αναγνώστες σου δεν έχουν χρησιμοποιήσει πότε στη ζωή τους rss feed reader (μορφώσου όμως κάποια στιγμή) οπότε το κάνεις γαργάρα και απλά το αφήνεις εκεί για τους "έμπειρους" της πλοήγησης.

Ωραία τι άλλο έχουμε; Έχουμε το δεξί κομμάτι του blogspot. Εκεί έχει πάλι τη φόρμα εγγραφής στο Newsletter και μάλιστα τώρα έχεις την δυνατότητα εύκολα να αλλάξεις το label της και βάζεις κάτι της μορφής "Αμμόκουτο στο email σου" όπου μπορούν και πάλι να γραφτούν οι αναγνώστες σου. Εννοείται ότι το ξανατεστάρεις μήπως και χάλασε κάτι. Πετάς και κανά δυο στατιστικά που δεν κοιτάζει κανένας και συνεχίζεις. Επιπλέον έχεις τη λίστα των αναρτήσεών σου σε μορφή ημερομηνίας ιεραρχίας στην οποία μπορεί ο αναγνώστης σου να ψάξει μια προς μια όλες τις αναρτήσεις σου βάσει τίτλου. Προχωρώντας παρακάτω βλέπεις όλα τα (όχι τα chains) tags σε μορφή σύννεφου αυτή τη φορά. Τι σημαίνει αυτό; Μπορείς να βλέπεις ποια tags έχουν χρησιμοποιηθεί σε περισσότερες αναρτήσεις από το μέγεθος της γραμματοσειράς τους και δίπλα τους έχουν και τον ακριβή αριθμό των αναρτήσεων. Οκ και τι γίνεται άμα τα κλικάρεις μου λες; Ε δεν θα το πιστέψεις σε μεταφέρει σε μια παραμετροποιημένη αναζήτηση των posts που φέρουν το tag που έχεις κλικάρει.

Στο κάτω μέρος της σελίδας έχεις τα τρία προτεινόμενα άρθρα βάσει συνολικών προβολών και μπαίνει και αναγκαστικά ένα διαφημιστικό του θέματος του blogger το οποίο σε ενοχλεί αλλά και τι να κάνεις τώρα δεν θα χάσεις κανένα μισάωρο για να το αφαιρέσεις από των κώδικα του html. Μπαίνεις από κινητό και βλέπεις ότι δεν είναι τόσο responsive αλλά ξέρεις ότι αν κάνεις double-tap (ψάχνεις να βρεις ένα πρόχειρο link για το πως κάνεις double tap και πέφτεις πάνω σε αυτό και αυτό το "διαμαντάκι") στο κείμενο σε android συσκευές ή pinch-zoom γενικά σε όλες τις συσκευές. Παρακάτω έχεις και τις αξιολογήσεις του άρθρου σε "αστείο", "ενδιαφέρον" και "με έκαψε". Χαίρεσαι για το τρίτο γιατί δεν φαινόταν σχεδόν σε κανένα browser λόγω κάποιου σπασμένου CSS στις περισσότερες συσκευές και δεν το είχαν δει ποτέ οι αναγνώστες σου.

Κλείνεις ελπίζοντας να είναι πιο προσιτό και ήπιο για τα ματάκια των αναγνωστών σου, αν και συνειδητοποιείς ότι μερικοί εξ αυτών διαβάζουν τα άρθρα σου απευθείας στο email client τους οπότε για αυτούς δεν θα υπάρξει καμία μεταβολή.

15 Φεβρουαρίου 2021

Μεταμεσονύχτια εξάσφαιρα

Διαβάζεις άρθρα στο feedly σου (ναι πρέπει να γράψεις κάποια στιγμή τουλάχιστον ένα άρθρο για τις εφαρμογές που χρησιμοποιείς) και ξαφνικά πέφτεις σε αυτό το άρθρο του wired. Εκεί που διαβάζεις μερικές γραμμές, λοιπόν, πέφτεις πάνω σε ένα Ελληνικό όνομα. Κοντοσκέκεσαι... κάποιο εγκεφαλικό κύτταρό σου που είχε να κινηθεί χρόνια αρχίζει και πάλλεται. Θυμάσαι, πως αυτό το όνομα το ξέρεις, ναι ο τύπος για τον οποίο μιλάει το άρθρο ήταν συμφοιτητής σου στο μαθηματικό της Πάτρας. Ένας νεαρός τότε πανέξυπνος τύπος ο οποίος ήταν ταυτόχρονα αθλητικός, κοινωνικός και γενικά μια διάνοια χωρίς το απόλυτο geek profile που αυτό συνήθως συνεπάγεται. Απ' ότι μαθαίνεις από το φουμπου έχει τρία παιδιά(!!) και είναι καθηγητής στο toronto μετά το princeton. Θυμάσαι -χαμογελώντας- ότι σε είχε καλέσει σε αίθουσα μαθημάτων επιπέδου μεταπτυχιακού όταν ήσουν στο δεύτερο έτος, γιατί απλά δεν του έφτανε ο ρυθμός με τον οποίο μάθαινε και έμπαινε σε ότι αίθουσα γούσταρε αναιρώντας κάθε ροή και κάθε νόρμα. Τι έμπνευση ήταν για σένα αυτός ο άνθρωπος; Πόσο σπάνια βρίσκεις πια τέτοιους ανθρώπους τους οποίους να θαυμάζεις; Αρχίζεις και ψιλαφείς το σκοτάδι και αναρωτιέσαι, έχεις γίνει τόσο καλός που πλέον δεν μπορείς να βρεις εύκολα κάποιον να σε εμπνεύσει να γίνεις καλύτερος; Είναι σα να λέμε η μοναξιά της κορυφής τόσο έντονη; Επαναφέρεις τον εαυτό σου στην πραγματικότητα με μια εγκεφαλική κρυολουσία τύπου "ποια κορυφή ρε καραμήτρο δεν έχεις ξύσει ούτε την επιφάνεια της παγκόσμιας γνώσης" και αντιλαμβάνεσαι ότι συγκριτικά με τον συμφοιτητή σου δεν έχεις κάνει δα και τόσα πολλά. Ναι και πάλι ο ρόλος του κριτή που λέει και η αδερφή σου εμφανίζεται σε πλήρη ισχύ και αρχίζεις να μηδενίζεις σπουδές, πτυχία, επιτεύγματα τόσο σε εργασιακό όσο και σε προσωπικό χώρο. Ωραία, φαίνεται ότι χτυπήσαμε κάποια φλέβα χρυσού εδώ... ήρθε η ώρα να βουτήξεις στο αμμόκουτό σου για ακόμα μια φορά και να παίξεις με τους κόκκους σκέψης σου. Τι έχουμε στην προκειμένη περίπτωση; Έχουμε την σύγκριση δύο ανθρώπων που σε κάποιο σημείο της ζωής τους βρέθηκαν σε "ισοδύναμες" καταστάσεις. Και ποιος δεν έχει βρεθεί σε αντίστοιχες καταστάσεις με ρωτάς; Στην Αμερική π.χ. θεωρείται προνόμιο το να σπουδάσεις σε κάποιο πανεπιστημιακό ίδρυμα και μάλιστα στα "καλά" ιδρύματα το κόστος σε ακολουθεί μια ζωή. Άρα δεν μπορείς να γενικεύσεις ότι όλοι μπορούν να έχουν βρεθεί σε αντίστοιχες θέσεις. Οπότε τι συγκρίνουμε; Δύο προνομιούχους ανθρώπους σε μια αρχική χρονική στιγμή στη ζωή τους. Αυτό σε κάνει να νιώθεις ακόμα χειρότερα γιατί ενώ είχες ένα προνόμιο-πλεονέκτημα δεν το εκμεταλλεύτηκες στο μέγιστο του βαθμό αλλά το ξεπερνάς με ένα επιχρυσομένο χάπι της μορφής, ε καλά ο Στέφανος πήγαινε σε πειραματικό σχολείο μαθηματικών πάνω από το πανεπιστήμιο και οι γονείς του τον προετοίμαζαν για αυτή τη σταδιοδρομία από γεννησιμιού του. Το ακούω λες και προχωράς γιατί ήταν μια ζαριά που έκατσε, δηλαδή αυτή η ζαριά που τα θέλω του παιδιού συνέπεσαν και υπερκέρασαν τα θέλω των γονέων. Οι ακραίες επιτυχίες είναι συνήθως πολύ σπάνιες και όταν ρωτώνται οι αντίστοιχες ιδιοφύες από τους κοινούς θνητούς για την μαγική συνταγή της επιτυχίας οι περισσότεροι περιγράφουν είτε το "δούλεψα σκληρά" είτε το "μου άρεσε αυτό που έκανα πραγματικά", πληροφορία που δεν βοηθά ιδιαίτερα την απέναντι μεριά του τραπεζιού. Γιατί όμως νιώθεις μειονεκτικά και δεν υπερισχύει το συναίσθημα της περηφάνειας για τα επιτεύγματα του συμφοιτητή σου; Άλλωστε ένας άνθρωπος με τον οποίο έχετε αναπνεύσει τον ίδιο αέρα και έχετε γευτεί τις ίδιες νοητικές γεύσεις αλλάζει το παγκόσμιο γνωσιακό χάρτη. Μήπως είναι ενοχές για το ότι πέρασες παρά πάνω από καλά στην Πάτρα και δεν επικεντρώθηκες στις σπουδές σου όσο θα έπρεπε; Μήπως έχουν περάσει προ πολλού τα 25 χρόνια σου και όσο πάει γίνεται όλο και περισσότερο απίθανο να παράξεις το εγκεφαλικό σου masterpiece; Και βασικά για να βγείς από αυτή την παγίδα, σε ενδιαφέρει όντως να παράξεις κάποιο εγκεφαλικό masterpiece τελικά; Αν σε ενδιέφερε πραγματικά δεν θα είχες ασχοληθεί μέχρι στιγμής με αυτό; Άρα τι καταλαβαίνεις; Ποια είναι τα ενδεχόμενα εδώ; Είτε δεν σε ενδιαφέρει πλεόν να παράξεις εγκεφαλικό masterpiece, το οποίο δεν σου κάθεται απόλυτα καλά σαν ιδέα είτε δεν έχεις έρθει ακόμα αντιμέτωπος με εκείνο τον τομέα γνώσης / θεμάτων ο οποίος να σου προκαλέσει το κατάλληλο ερέθισμα για να αφιερώσεις παθιασμένα το χρόνο σου. Αυτός δεν είναι και ο λόγος που ασχολείσαι με μια πληθώρα πραγμάτων με τον ίδιο υψηλό ενθουσιασμό ανεξάρτητα του θέματος με το μονο αναγκαστικό περιορισμό του λίγου χρόνου στο κάθε ένα εξ αυτών με άμεσο αποτέλεσμα την επιπόλαια ενασχόληση με κάθε νέο θέμα; 
- Ανάσα - 
Ξαναδιαβάζεις τις σκέψεις σου και παρατηρείς ότι ήσουν για περίπου 30 λεπτά in the zone, που λέν' κι στου χουριόμ, χωρίς ούτε ένα αστειάκι ούτε μια συνειρμική αναφορά σε κάποιο άσμα. Πως σοβάρεψες έτσι, πως είναι δυνατόν με το "επιπόλαια" να μην σου ήρθε στο μυαλό ο επιπόλαιος τους Γιάννη Καλατζή; Οκ μπορεί να έπαιξε ρόλο και το ότι κούμπωσες τα ακουστικά σου και άκουγες την τέχνη του τέκνο.
- Εκπνοή -
Οκ αλλά έχεις ασχοληθεί με τόσα θέματα στη ζωή σου, τι άλλο να ψάξεις και από που; Είναι πάντα αυτό το αίσθημα του ανεκπλήρωτου και του άγνωστου, αυτά τα unknown unknowns που έλεγε και το pmbok, αυτό το επίπεδο γνώσης στο οποίο δεν ξέρεις καν πως να ρωτήσεις αυτό που δεν ξέρεις. Που μπορείς να βρεις περισσότερους ανθρώπους σαν κ εσένα; Πόσες φορές έχεις βρεθεί στη κατάσταση να σε ρωτάνε φίλοι και γνωστοί "εσύ γιατι δεν έφυγες στο εξωτερικό;" συνοδευόμενο και από το πιο ακραίο "χαραμίζεσαι" κάποιες φορές. Εδώ βρίσκεις τον εαυτό σου να διαφωνεί τόσο στην μετακίνηση στο εξωτερικό για να έχεις πρόσβαση στη γνώση που σε ενδιαφέρει, ιδίως με τις τεχνολογίες που είναι διαθέσιμες στην εποχή μας, όσο και για το γενονός ότι θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό που γεννήθηκες και μεγάλωσες στο κλεινόν άστυ και είχες πρόσβαση σε περισσότερες πληροφορίες απ' ότι έχεις χωνέψει. Βρίσκεις και πάλι τον εαυτό σου να αλλάζει δουλειά σε μικρότερο χρονικό διάστημα απ' ότι στην προηγούμενη αλλαγή. Θες να μάθεις κι άλλα, να έρθεις σε επαφή και με άλλους ανθρώπους να αυξήσεις την πιθανότητα (ναι είναι η πιθανότητα μικρέ μου πίθηκε και όχι οι πιθανότητες...μιλάς για ένα ενδεχόμενο και όχι πολλά) να αλληλεπιδράσεις με περισσότερες έννοιες μια εκ των οποίων να καταφέρει σε κερδίσει εξ ολοκλήρου. Δεν πιστεύεις το ότι αξίζει να αφιερώσεις πάρα πολύ χρόνο σε ένα αντικείμενο ώστε να γίνεις άριστος σε αυτό, άλλωστε ποτέ δεν σε ένοιαζε η αριστεία (μπορεί και να είναι και το φαινόμενο της αλεπούς), σε ένοιαζε πάντα η βελτιστοποίηση, η αποδοτικότητα... αυτό το πως μπορείς να κάνεις και αυτό - και το άλλο και το παράλλο - τώρα - στο καλύτερο δυνατό επίπεδο για το χρόνο που έχεις; Μέχρι τώρα με το μόνο που έχεις ασχοληθεί αρκετά και για καιρό είναι μόνο με εργαλεία όπως το excel. Ίσως έχει έρθει η ώρα να αρχίσεις να πηγαίνεις ένα βήμα παραπέρα και να ασχοληθείς συνειδητά με έννοιες πιο αφηρημένες, να ξεπεράσεις αυτόν το φόβο που είχες στο πανεπιστήμιο να επιλέξεις π.χ. τα θεωρητικά μαθηματικά έναντι της στατιστικής. Όχι ότι αν και σήμερα με τα δεδομένα του χτες βρισκόσουν στο ίδιο σταυροδρόμι δεν θα έκανες την ίδια επιλογή βέβαια. Άλλωστε στο τέλος της ημέρας a man's gotta eat ή όπως το θέτει σε άσχετο context ο πατέρας σου, κάποιες φορές στις επιλογές σου θα ισχύει το καλύτερα η μάμ-μα (η κοιλιά) σου παρά η μάνα σου. Τόσοι και τόσοι παράγοντες σε παροτρύνουν να επιλέξεις το "ασφαλές", το πιο προσοδοφόρο επάγγελμα από τις επιλογές που έχεις. Έχεις και την τύχη να έχεις γεννηθεί λευκός άντρας και να "πρέπει" να παρέχεις κάποια στιγμή στο μέλλον για την οικογένειά σου. Αυτή την οικογένεια που έχει μπει στο γενικό σνουζ γιατί μάλλον έχεις γίνει πιο περίεργος και από τον εαυτό σου ή όπως λες προσπαθώντας να καθησυχάσεις τον εαυτό σου τα στάνταρντ των καιρών έχουν πέσει στα τάρταρα. Ξαναδιαβάζεις, γράφεις, σβήνεις, συμπληρώνεις και απορείς τι διάολο πυροδότησε αυτά τα μεταμεσονύχτια εξάσφαιρα προς τον εαυτό σου; Δεν μπορεί να ήταν μόνο το άρθρο που διάβασες μισό και ξεκίνησες να παραληρείς. Μάλλον δεν αρκεί η απάντηση "με πίεση δημιουργούνται τα διαμάντια" όταν σου λένε ότι είσαι πολύ σκληρός με τον εαυτό σου. Ναι προφανώς τις άμυνές σου τις δουλεύεις χρόνια και χρειάζονται πολύ καλοί παίκτες απέναντί σου για να σε "λυγίσουν". Θέλει πολύ δουλειά ακόμα αυτό το κομμάτι και δεν έχεις ιδέα προς τα που και γιατί. Ποιος έχει άλλωστε; 

06 Φεβρουαρίου 2021

Άσκησέ το

Σάββατο (όχι κι απόβραδο Χαρούλα μου) πρωί και μετά από την απόλαυση του πλήρη δίσκου "Στου αιώνα την Παράγκα" γέμισες θλίψη και περηφάνεια για το τι βγάζει και χάνει αυτός ο τόπος. Ανοίγεις λοιπόν τον σωλήνα του γιατί για έναν ακόμα τυχαίο περίπατο (πόσες όμορφες έννοιες έμαθες στο μαθηματικό πια). Τυχαία, λοιπόν, πέφτεις σε ένα βίντεο το οποίο ισχυρίζεται ότι είναι μια από τις ασκήσεις βέλτιστης λύσης με σκοπό την αξιολόγηση των υποψηφίων της google σε συνεντεύξεις. Το μικρόβιο μέσα σου δεν μπορεί να αντισταθεί στο γρίφο που μόλις παρουσιάστηκε μπροστά σου, παίρνεις χαρτί μολύβι και πατάς πλέι. 

Στο βίντεο αυτό ο κλασσικός Ινδός φίλος σου (γιές μάι ντίαρ φρέντ) σου λέει ότι έχουμε τρία αδέρφια (Alex, Bob, Carl) που θέλουν να πάνε στο σπίτι του θείου τους 300 χλμ μακριά για να γιορτάσουν τα γενέθλιά του. Χάρηκες μικρέ μου γκικ που κατάλαβες ότι αυτός που έφτιαξε την άσκηση σκέφτηκε ονόματα που ξεκινούν από τα τρία πρώτα γράμματα της λατινικής αλφαβήτου. Στα δεδομένα της άσκησης σου λέει επίσης ότι έχουν ένα μηχανάκι που πιάνει 60 χλμ την ώρα και παίρνει μέχρι δύο αναβάτες. Ξεπερνάς την ρεαλιστική υπόσταση της άσκησης, και λες ότι για λόγους απλότητας της λύσης ο δημιουργός της άσκησης θεωρεί ότι το μηχανάκι πιάνει τα 60 χλμ / ώρα από στάση στιγμιαία - ίσως το καλύτερο παπί της αγοράς. Επιπλέον σου λέει ότι κάθε ένα από τα αδέρφια πιάνουν (πάλι από στάση) 15 χλμ / ώρα - τύφλα νά 'χει ο Αμπέμπε. Κοντοστέκεσαι λίγο με αυτή την φαινομενικά υπερβολική ταχύτητα για δρομέα και ανατρέχεις στο καλκουλατόρι σου για να δεις σε τι ρυθμό λεπτών / χλμ αντιστοιχεί. Αντιλαμβάνεσαι ότι 4 λεπτά / χλμ είναι σχεδόν pro ρυθμός αλλά όχι κάτι ακραίο. Εκ των υστέρων σκέφτεσαι πόσο χρόνο έχασες να υπολογίσεις τον ρυθμό αυτόν αφού στην πράξη 60λεπτά/ώρα / 15χλμ/ώρα = 4 λεπτά/χλμ. Δεν πειράζει, προχωράμε, στο σημείο αυτό βλέπεις ότι το μηχανάκι έχει την τετραπλάσια ταχύτητα από τους αδερφούς A-B-C. Βαστίξου όμως ακόμα δεν έχουμε τελειώσει καν τα δεδομένα και εσύ μου κάνεις πράξεις. Σου λέει λοιπόν ότι θέλεις να βρεις τον βέλτιστο τρόπο για να φτάσουν εκεί, άρα τον πιο γρήγορο στο προκείμενο ασκησέτο, που έλεγε και ένας καθηγητής φυσικής στο φροντιστήριο του λυκείου.

Χωρίς να γράψεις τίποτα στο χαρτί - πάντα προκαλείς τον εαυτό σου να υπολογίζει στο κεφάλι σου τις πιο απλές πράξεις έτσι για την εξάσκηση - σκέφτεσαι το πιο απλό σενάριο. Έστω (πόσο μαθηματικός είσαι πια) ότι ο Α και Β καβαλάνε το μηχανάκι και πάνε στο θείο τους και ο C στο ενδιάμεσο το ρίχνει στο ποδαράτo. Πόσο χρόνο θέλουν όμως και που θα έχει φτάσει ο C όταν οι άλλοι δύο φτάσουν στον θείο (όχι τον Κάκαλο); 300 χλμ απόσταση με ταχύτητα 60 χλμ / ώρα με πρόχειρους υπολογισμούς είναι μόλις 5 ωρίτσες, και πάλι ξεπερνάς το ρεαλιστικό γεγονός ότι δικάβαλο σε μηχανάκι 5 ώρες χωρίς ανεφοδιασμό καυσίμου θα πιαστεί ο κώλος τους αλλά συνεχίζεις την λογική της άσκησης. Σε 5 ώρες λοιπόν ο C θα έχει κάνει 15x5 = 75 χλμ από τα 300. Ναι το υπολόγισες 2x15 = 30 και άλλα 30 μας κάνουν 60 και μια φορά ακόμα από τα πέντε (2+2+1=5) 15 γιατί το 5x5 = 25 συν 10x5 = 50 που είναι ο κλασσικός τρόπος πολλαπλασιασμού που σου μάθανε στο σκολιό δεν σου ήταν αρκετό. 225 χιλιομετράκια μόλις έχει να κάνει ακόμα λοιπόν ο C. Οπότε ψιλιάζεσαι ότι ο Α θα πρέπει να ξεφορτώσει τον Β και να πάει να πάρει τον C και να τον πάει στον θείο. Στάσου όμως, μέχρι να πάει ο Α στον C, o C για να κερδίσει χρόνο θα συνεχίζει να τρέχει. 

Συνεχίζεις και παλεύεις με το κεφάλι σου και δεν αφήνεις το χέρι σου να πιάσει το μολύβι. Λες ωραία ο C είναι στο 75ο χιλιόμετρο, αν προσθέσω και άλλα 15 χλμ (και άρα μια ώρα ακόμα ποδαράτο) πάμε στα στρογγυλά στα 90 χλμ που με βολεύει για να το θυμάμαι. Σε μία ώρα όμως ο Α θα είναι με πρόχειρους υπολογισμούς στα 300 μείον 60, 240ο χιλιόμετρο. Δεν κάνουμε δουλειά έτσι, είναι πολύ μακριά τα αδέρφια, σκέφτεσαι, πρέπει να μεγαλώσω το χρονικό βήμα με το οποίο προσεγγίζω αν θέλω να το κάνω στο κεφάλι μου χωρίς χαρτί-μολύβι. Ας βάλουμε δύο ώρες ακόμα. Σε δυο ώρες ακόμα ο C θα έχει φτάσει στο 90 συν 30, 120ο χιλιόμετρο. Επίσης σε δύο ώρες ακόμα ο Α θα είναι από το 240 μείον 2x60 = 120 και αυτός στο 120ο χιλιόμετρο της διαδρομής. Κάπου εδώ χαίρεσαι στιγμιαία γιατί βρεθήκαν τα αδέρφια και είσαι πολύ λίγες πράξεις μακριά από το συνολικό χρόνο της μεταφοράς αλλά σκέφτεσαι ότι κάτι σου βρωμάει εδώ, παραείναι εύκολο. Σε κάθε περίπτωση, συνεχίζεις τις πράξεις με το μυαλό σου, και σιγά σιγά ο πονοκέφαλος έρχεται, λέγοντας ότι έχεις 300-120 = 180 χιλιόμετρα για το μηχανάκι που καβαλάνε πλέον ο A και C με ταχύτητα 60 χλμ/ώρα. Σκέφτεσαι τρεις-έξι-δεκαοχτώ και αρχίζεις και αθροίζεις όλα τα κομμάτια των διαδρομών. Έχεις λοιπόν 5 ώρες για το Α-Β να φτάσει στο θείο και άλλες 3 ώρες να βρεθεί ο Α με τον C και άλλες τρείς ώρες για το Α-C να φτάσει στο θείο έχουμε σύνολο 11 ώρες. Τέλεια!! Μόλις μισή μέρα χάσανε τα παλικάρια μας για να δούν τον θείο.

Ξαναρωτάς τον εαυτό σου είναι αυτός ο πιο γρήγορος τρόπος; Σίγουρα όχι γιατί ο Β αμολούσε αετό τις τελευταίες τρεις ώρες στο σπίτι του θείου και κανένα σύστημα δεν μπορεί να είναι βέλτιστο αν κάποιος (μεταξύ ίσων) μένει άιντλ που λέμ' κι στου χουριό μ'. Άρα ήρθε η ώρα για το χαρτί-μολύβι που λέγαμε αλλά στο ενδιάμεσο κέρδισες την πληροφορία ότι ο βέλτιστος χρόνος που θέλουν τα καμάρια μας να φτάσουν στο θείο είναι σίγουρα μικρότερη από 11 ώρες και άρα αν κάνεις κάπου λάθος στις πράξεις θα μπορείς να έχεις το 11 ώρο σαν έλεγχο.

Εδώ ξεχωρίζουν οι άντρες από τα αγοράκια, που μας λέγανε και στο πατριαρχικό μοτίβο του σχολειού μας. Σκέφτεσαι ότι εδώ οι περισσότεροι συνεντευξιαζόμενοι αν δεν μπορούσαν να συμβολίσουν κατάλληλα τις μεταβλητές του προβλήματός τους δεν θα είχαν τρόπο να λύσουν το πρόβλημα και άρα θα αποτύγχαναν. Ω γουέλ ταφ λάκ μάι ντίαρ φρέντ...ή μήπως όχι;

Σκέφτεσαι απλά και λες ... τι έχουμε; Έχουμε μια απόσταση 300 χλμ. Πολύ ωραία. Τι σημαίνει ταχύτητα ... σημαίνει πόσο γρήγορα (άρα σε πόσο χρόνο ώρες και λεπτά) μπορώ να διανύσω μια απόσταση (σε χλμ εν προκειμένω). Κλασματάκια δημοτικού, λοιπόν, και κάπου εδώ χάνεις και τους τελευταίους αναγνώστες σου. Σταματάς να αποδελτιώνεις την πορεία της σκέψης σου στην επίλυση τύπου χαρτί-μολύβι και σηκώνεσαι για κωδικό έξι στο υπέροχο άλσος συγγρού μιας και στενέψανε τα όρια (δεν έχω περιθώρια που έλεγε και ο Πασχάλης). Ξεσκονίζεσαι, πετάς τα δύο φύλλα στα οποία έλυσες την άσκηση και συνεχίζεις και πιστεύεις ότι είναι πολύ πιο ελεγκάν' να λες ότι θα χρειαστούν τα τρία αδέρφια (13*5)/7 ώρες ακριβώς, από το να λες ότι θα χρειαστούν περίπου 9,28.. ώρες ήτοι 9 ώρες και 17 λεπτά. Κλείνοντας κοιτάς τα σχόλια του σωλήνα στο συγκεκριμένο βίντεο και πεθαίνεις στο γέλιο με το "The one riding bike never walked 😂😂he Is real genius".