Η μνήμη της μπίλιας

Έφτασε η εορταστική περίοδος και ήρθε η ώρα για φαγητό, ποτό και "τυχερά" παιχνίδια με συγγενείς, γνωστούς και φίλους. Σου έρχεται, λοιπόν, μαζί τα γιορτινά μηνύματα και ένα λίγο ασυνήθιστο, λίγο περίεργο μήνυμα. Κολλητός και αναγνώστης του αμμόκουτου σε καλεί να αναλύσεις το gambler's phallacy ή την πλάνη του τζογαδόρου. 

Μετά από δυο τρεις σύντομες αναζητήσεις ανακαλύπτεις περί τίνος πρόκειται και αρχίζει το παιχνίδι στο σκάμμα. Οκ η πλάνη σου φαίνεται κατανοητή σαν λέξη και κάθε φορά που τη διαβάζεις σου έρχεται το "πλανάσαι πλάνην οικτράν". Τι σημαίνει όμως τζογαδόρος και από που προέρχεται ετυμολογικά αυτή η λέξη; Κάνεις μερικές αναζητήσεις ακόμα και καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για δάνειο από άλλη γλώσσα μάλλον βενετική-ιταλική και μάλιστα η σημασία της λέξης τζόγος δεν είναι άλλη από τη σημασία της λέξης παιχνίδι. Ναι οκ, και στις κατασκευές λες ότι π.χ. αυτό το συρτάρι έχει λίγο τζόγο αλλά εννοείς ότι "παίζει", δηλαδή ότι δεν εφαρμόζει τέλεια (σε αντίθεση με το κολλητό μπλουζάκι της Στέλλας). Ξέρεις, όμως, ότι σε αντίθεση με τη λέξη παιχνίδι, η λέξη τζογαδόρος συνήθως έχει μια αρνητική χροιά. Άρα μιλάς για κάποιον ο οποίος παίζει "τυχερά" παιχνίδια συνήθως με κάποιο οικονομικό όφελος ή ζημία (κυρίως από τη ζημία έρχεται η αρνητική χροιά άλλωστε).

Πάμε τώρα πίσω, η παιγνιοπλάνη για την οποία μιλάς ή αλλιώς η πλάνη του Μόντε Κάρλο (φύγε χαχακες από το μυαλό μου) πρόκειται για μια πλάνη κατά την οποία όταν τζογάρεις πιστεύεις εσφαλμένα ότι αν ένα φαινόμενο επαναλαμβάνεται συνέχεια π.χ. σαράντα φορές σερί κορώνα σε ρίψη νομίσματος τότε αυξάνεται η πιθανότητα εμφάνισης ενός άλλου φαινομένου, εν προκειμένω των γραμμάτων. Τι σχέση όμως το μόντε κάρλο; Θυμάσαι ότι έχεις ξαναδεί αυτό το όνομα όταν δούλευες στην τράπεζα και έπρεπε να φτιάξεις ένα μοντέλο που θα προέβλεπε τις κινήσεις κάποιων μετοχών και είχες βρει εκείνη τη πανέμορφη μέθοδο του μόντε κάρλο. Εδώ, όμως, βλέπεις ότι η έννοια συνδέεται με το καζίνο του μόντε κάρλο και μάλιστα με ένα περιστατικό που συνέβη το μακρινό 1913 (το οποίο είναι και πρώτος σαν αριθμός γιατί για κάποιο λόγο το ξέρεις και έχει σημασία να το σκεφτείς τώρα αγαπητέ μου εγκέφαλε) κατά το οποίο ήρθε μαύρο στη ρουλέτα για περισσότερες από 26 συνεχόμενες φορές. Όπως ήταν αναμενόμενο (;) οι παίκτες του τραπεζιού συνέχιζαν να ποντάρουν με ελπίδα να ρεφάρουν. Επειδή όμως δεν πόνταραν πλέον στο μαύρο γιατί το θεωρούσαν απίθανο να ξαναέρθει έχαναν διαρκώς με φήμες να λένε για εκατομμύρια (ναι αννούλα μου εσύ παίζεις τώρα). Εξαιτίας των εσόδων που έκανε το καζίνο του μόντε κάρλο εκείνη τη νύχτα προέκυψε και ο όρος.

Καλή και η ιστορική αναδρομή αλλά ακόμα δεν έχεις καταλάβει γιατί τόσος ντόρος με το συγκεκριμένο θέμα. Προσπαθείς να καταλάβεις γιατί το μυαλό τόσων ανθρώπων δεν σκέφτηκε "λογικά" και εξακολούθησε να ποντάρει σε μή μαύρο. Πάμε ένα βήμα πίσω. Το παιχνίδι της ρουλέτας και της ρίψης νομισμάτων είναι από αυτά τα οποία στο μάθημα των πιθανοτήτων που έκανες στο πτυχίο σου συνοδευόταν από τη λέξη ανεξάρτητες. Π.χ. θα κάνουμε 26 ανεξάρτητες ρίψεις νομισμάτων και θέλουμε την πιθανότητα της κάθε ρίψης. Εδώ αρχίζει και διαφοροποιείται η δική σου σκέψη με των τζογαδόρων του μόντε κάρλο. Οι τζογαδόροι του μόντε κάρλο πιθανότατα γνώριζαν για τον νόμο των μεγάλων αριθμών (spoiler alert ά ρε όζαρκ έχεις μορφώσει κόσμο) σύμφωνα με τον οποίο αν ρίξεις π.χ. άπειρες φορές ένα νόμισμα τότε η πιθανότητα να εμφανιστεί κορώνα είναι ίση με την πιθανότητα να εμφανιστεί γράμματα ήτοι 50%. Τι λάθος έκαναν όμως στη συλλογιστική τους; Θεώρησαν ότι η μια ρίψη με την άλλη σχετίζονται με κάποια μορφή δέσμευσης (κατά τις δεσμευμένες πιθανότητες του Bayes) ή για να το σκεφτείς σε απλά ελληνικά, θεώρησαν ότι το νόμισμα, ή η μπίλια της ρουλέτας εν προκειμένω, έχει μνήμη και μάλιστα ξέρει και πόσες φορές έχει ριχτεί αλλά και τι αποτέλεσμα έχει φέρει όλες αυτές τις φορές. Συγχαρητήρια μόλις έφτασες στο πρώτο σου α-χα μόμεντ (το ότι έχει φτάσει δίπλα στο όνομα της όπρας εμφανίζεται το όνομα του αρχιμήδη σε ξεπερνά)!

Μισό λεπτό, που θα έλεγε και ένας καθηγητής μου στο μεταπτυχιακό, πως γίνεται σε άλλα παιχνίδια παίκτες να δημιουργούν τακτικές για να "επιτεθούν" στο καζίνο; Α μάλιστα, τώρα προσπαθείς να καταλάβεις το παράδειγμα με αντιπαράδειγμα. Μάλλον ο καθηγητής σου ρωτάει για τα παιχνίδια που εμπεριέχουν χαρτιά όπως π.χ. το BJ (δεν είναι αυτό που νομίζεις) ή αλλιώς 21 (είναι αυτό που νομίζεις και ωραία ταινία με ανατροπή στην ανατροπή). Σκέφτεσαι ότι στα παιχνίδια με χαρτιά, ακριβώς επειδή παίζονται με ένα σετ χαρτιών και το κάθε παιχνίδι δεν λήγει στην ρίψη του κάθε τραπουλόχαρτου, τα χαρτιά αυτά φαίνεται να έχουν "μνήμη" και άρα φαίνεται (και βάσει πιθανοτήτων) η επόμενη ρίψη κάρτας να σχετίζεται με τις προηγούμενες. Έτσι κατάφερε και ο κέβιν να μετράει κάρτες (έμαθες πως) και να μπορεί να προβλέπει τι είδους κάρτα θα ακολουθήσει στη συνέχεια. 

Επειδή σου άνοιξε η όρεξη με τις αναδρομές και τις σειρές ψάχνεις και βρίσκεις και μερικές ακόμα ενδιαφέρουσες ταινίες που σχετίζονται με τον τζόγο όπως το παιχνίδι της μόλυ με μυστήριο και φόνους κλπ (άλλος κέβιν εδώ μην μπερδεύεσαι) ή τους παίκτες ή το Mississippi Grind που ίσως γέρνει προς την πλευρά της κατάθλιψης και μάλλον δεν κάνει για χριστούγεννα. Γυρνώντας στο σήμερα, βρίσκεσαι σε πρωινό σαββάτου και το μόνο πρωινό που τάισες τον εαυτό σου είναι...νοητική άμμος. Ήρθε η ώρα να τινάξεις τα ρούχα σου από την άμμο και να βουτήξεις χεντ φερστ στο ψυγείο και τις τσόντες του χθεσινού εορταστικού τραπεζιού.

Τρέξε τρέξε μικρούλη

Βάζεις το σορτσάκι σου, τα αθλητικά σου, κάνεις κάποιες δρομικές ασκήσεις για να ζεσταθείς και είσαι έτοιμος για το σημερινό σκάμμα. Αυτή τη φορά το σκάμμα μεταφέρεται από την "παιδική χαρά" της μνήμης στον στίβο και σιγά σιγά στο δρόμο. 

Σαν άλλος γιός της βλάχας και του εβαπορέ της, έχει εντυπωθεί στο υποσυνείδητό σου ότι τρέχοντας θα γίνεις άντρας, ωραίος, γερός. Από μικρός είσαι στην πρίζα και κινείσαι πάντα πιο γρήγορα από τους άλλους όπου και αν πηγαίνεις. Δεν έχεις ασχοληθεί όμως με το τρέξιμο. Μάλιστα όντας ακόμα στο δημοτικό σε "εκδρομή" στο γήπεδο βλέπεις ότι δεν μπορείς να τρέξεις όσο γρήγορα τρέχουν οι άλλοι τον έναν γύρο του στίβου που αργότερα μαθαίνεις ότι είναι περίπου τετρακόσια μέτρα. Αναρωτιέσαι γιατί, και πως οι άλλοι μπορούν ενώ εσύ όχι. Καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν σωματικές διαφορές αλλά και ότι κάποιοι έχουν αφιερώσει περισσότερο χρόνο στα αθλήματα (στη μπάλα για την ακρίβεια) και έχουν δυναμώσει περισσότερο από εσένα. Περνούν τα χρόνια και αναγκάζεσαι έμμεσα να ξεκινήσεις το τρέξιμο (ναι ανέλυσες το πως αναγκάστηκες στο άρθρο για τη χοληστερίνη).

Πάμε λοιπόν, τι θα χρειαστείς για να τρέξεις; Σίγουρα όχι εκείνα τα αθλητικά που είχες πάρει για τις βόλτες σου. Δοκίμασες να τρέξεις με αυτά αλλά τρίβονταν οι πατούσες σου και έκανες κάλους. Παίρνεις ένα καλό ζευγάρι αθλητικά με το έμβλημα της νίκης και ξεκινάς να τρέχεις στον στίβο. Πόσο βαρετό μπορεί να είναι σε ένα στίβο τετρακοσίων μέτρων να γυρίζεις αριστερόστροφα; 

Παρένθεση

Γιατί πρέπει να τρέχουμε αριστερόστροφα και όχι δεξιόστροφα; Μήπως είναι επειδή εκείνο το άρθρο που είχες διαβάσει έλεγε ότι αν πετάξεις εκατό 'νοματέους στην έρημο, οι περισσότεροι από αυτούς θα τείνουν να κάνουν αριστερόστροφους κύκλους και άρα είμαστε καλύτερα προγραμματισμένοι να τρέχουμε αριστερόστροφα; Είναι καλύτερο για τους θεατές που σε βλέπουν να έρχεσαι από τα αριστερά και καταλήγεις δεξιά, με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο διαβάζουμε; (οκ κάποιοι διαβάζουν διαγώνια, κάποια αριστερά προς τα δεξιά και κάποιοι κάθετα). Μην είναι το γκραβιτέισιοναλ φόρς της μάνας γης; Μετά από λίγες αναζητήσεις βλέπεις ότι δεν υπάρχει ξεκάθαρη τεκμηριωμένη απάντηση και καταλήγεις στα απλά μαθηματικά ... ήταν μια απόφαση 50-50 ένα κόιν τος βρε αδερφέ προς τα κάπου θέλαμε να τρέξουμε. Στο κάτω κάτω της γραφής σε κάποιους ολυμπιακούς αγώνες τρέχανε δεξιόστροφα και σε άλλους αριστερόστροφα. Άρα "εσύ αποφασίζεις" και αποφασίζεις να τρέχεις αριστερόστροφα για να μην σπας μπάλες στους υπόλοιπους συναθλούμενους του στίβου.

Αγκύλη

Μιλώντας με συμμαθητές σου στο λύκειο παρατηρείς ότι δεν είναι για όλους κατανοητό ποια φορά είναι η αριστερόστροφη και ποια η δεξιόστροφη. Γι αυτό και στο εξωτερικό μιλούν για φορά αντίθετα από τη φορά κίνησης των δεικτών του ρολογιού και φορά όμοια με τη φορά κίνησης των δεικτών του ρολογιού, ρολογοαντίθετα (counterclockwise-αριστερόστροφα) και ρολογόμοια(clockwise-δεξιόστροφα). Τους το εξήγησες το καταλάβανε και στις περισσότερες περισσότερες φορές θέλανε να σπάσουν τα ρολόγια (όχι όπως ο Τριαντάφυλλος) για να απαλλαχθούν από τις φορές.

Κλείνει η αγκύλη

Κλείνει και η παρένθεση

Είναι πολύ βαρετό! Οπότε πως λύνεις αυτόν τον γρίφο; Παίρνεις ένα περιβραχιόνιο για το κινητό σου, το οποίο έχει πλέον και μια εφαρμογή η οποία μετράει πως τα πας και λίγο αργότερα παίρνεις και τα ακουστικά σου μαζί για να ακούς εκείνη την πλέιλιστ που παίζει στα εκατόν εξηνταπέντε μπι πι εμ (μπιτς περ μίνιτ ντε) και θα σε βοηθήσει να κρατήσεις το τέμπο σου. Ναι έχεις μάθει και καινούριες λέξεις τις οποίες μέχρι τώρα είχες ξανακούσει μόνο στη θεωρία της μουσικής. Με το τεμπο ραν λοιπόν ο στόχος σου είναι να κρατάς ένα σταθερό ρυθμό για να μην σοκάρεται ο οργανισμός σου από τις απότομες αλλαγές και να χτίζεις αντοχή τρέχοντας για είκοσι, τριαντά, σαράντα λεπτά και ακόμα περισσότερο. 

Πετυχαίνεις τον στόχο των τουλάχιστον σαράντα συνεχόμενων λεπτών που σου είχε θέσει ο γιατρός για να αρχίζει να καίγεται το λίπος (που δεν είχες) και να καθαρίζουν οι αρτηρίες σου και πλέον έχεις κολλήσει το μικρόβιο του τρεξίματος. Έχεις περάσει επιτυχώς το δίμηνο που βρίζεις, τι τό 'θελα εγώ το τρέξιμο, γύρω γύρω όλοι και έχεις ανακαλύψει κάθε χαλίκι που μπορεί να υπάρχει στη διαδρομή του στίβου που ακολουθείς και πλέον αρχίζεις να το ευχαριστίεσαι. Συγχαρητήρια μόλις αυτοπρογραμμάτισες τον εαυτό σου. 

Κάπου εδώ έχουν μάθει και οι φίλοι σου ότι τρέχεις και ότι μάλιστα ξεκίνησες να τρέχεις και σε "αγώνες" πέντε χιλιομέτρων και σε καλούν να τρέξεις με κάτι πετρωμένα τέρατα, κυρίως νύχτα, (μέλη του γκαργκόιλς αϊντίαλ κλαμπ) σε διαδρομές που έπαψαν να είναι ισόπεδες όπως ο στίβος και μάλιστα είναι μέσα στη φύση. Μη γνωρίζοντας τη διαδρομή και χωρίς κινητό και μουσική ακολουθείς τα φώτα του προπορευόμενου φίλου σου σε μια προσπάθεια να μην χαθείς αλλά και να μην μείνεις πίσω. Κατά την επιστροφή παλεύεις να προφτάσεις τα τέρατα και νιώθεις την καρδιά σου να δουλεύει στο κόκκινο. Αναγκαστικά σταματάς και προσπαθείς να περπατήσεις. Ανακαλύπτεις για πρώτη φορά το αίσθημα του "δεν νιώθω τα πόδια μου" και αντιλαμβάνεσαι ότι θέλεις πολύ δουλειά ακόμα για να φτάσεις το μέτριο.

Οκ λοιπόν θα χρειαστεί να παρακολουθείς καλύτερα, πέρα από την απόσταση και τον ρυθμό σου, και τους καρδιακούς σου παλμούς γιατί σε βλέπεις να τινάζεις τα γκόρτσα σε χρόνο ντε τε. Παίρνεις το πρώτο σου φθηνό ρολόι με HR (όχι το ανθρώπινο δυναμικό, το άλλο το χαρτ ρέιτ) monitor, ένα φιτμπιτ. Αρχίζεις και το φοράς και σαν ένα γνήσιο πλασίμπο αρχίζεις να πετάς το πρώτο διάστημα (ούτε σερβιέτα ώλγουέις να ήταν...πόσες ακόμα διαφημίσεις έχουν αποθηκευτεί σε αυτό το υποσυνείδητο πχια;). Το φοράς μέχρι και στον ύπνο γιατί υποτίθεται ότι τον μετράει και αυτόν. Όμως το μοντέλο που είχες διαλέξει βάσει της τιμής δεν ήταν τόσο καλό καθώς το πλαστικό του λουράκι άρχιζε να διαστέλλεται από τη θερμότητα τους σώματός σου και δεν μπορούσες να το βλέπεις (καταραμμένο ω σι ντι). 

Ένας χρόνος και τρεις δωρεάν αντικαταστάσεις μετά από την εταιρεία αποφασίζεις ότι ήρθε η ώρα να σοβαρευτείς και να πάρεις ένα σοβαρό ρολόι να κάνεις τη δουλειά σου. Παίρνεις λοιπόν τους δρόμους πλέον με το νέο σου γκάρμιν φοράνερ. Αρχίζεις και ακολουθείς τις προπονήσεις που σε συμβουλεύει το ρολόι σου και μαθαίνεις νέους όρους όπως fartlek, magic mile, ladder, stride, yasso 800s (όχι εσύ Τουρνά), goal pace, tempo, speed intervals, uphill, downhill, διαλειμματική, threshold, run walk run, 3-2 και 2-1 breathing, warm up, cool down, k αντί για km (γιατί προφανώς είσαι runner αν λες έκανα 5 κάπα αντί για 5 χιλιόμετρα και δεν σου έρχονται σε καμία περίπτωση συνειρμοί με μαφιόζους που κάνουν ντίλια), hill repeats, recovery, park run, long run, easy run, z1, z2,... και η λίστα συνεχίζεται.

Πλέον δεν ακούς μουσική και τρέχεις με την σκέψη σου και πολλές φορές χωρίς αυτήν και αρχίζεις να εξασκείς αυτό που πλέον έχει γίνει τόσο της μόδας στο λοκντάουν, το μάιντφουλνες. Τραυματίζεσαι και αρχίζεις να μαθαίνεις περισσότερα για το τι μπορείς να πάθεις από το τρέξιμο. Βλέπεις ότι οι περισσότεροι χτυπούν στην λαγοκνημίαια η οποία μάλιστα στην αγγλική έχει και ένα πολύ αστείο για σένα όνομα, it-band (iliotibial track band). Δηλαδή σοβαρά τώρα; Έκατσε ένας γιατρός και το ονόμασε it band; Και τι σόι μουσική μπορεί να παίζει μια μπάντα πληροφορικών; (ναι πληροφορικών και όχι πληροφορικάριων απαίδευτε). Μαθαίνεις ότι στους μεγάλης διάρκειας αγώνας σε πολλούς άντρες δρομείς ματώνουν οι ρώγες τους από την έλλειψη εφύδρωσης και την τριβή (το έπαθες πολύ αργότερα μια κρύα μέρα του χειμώνα), κάποιοι χάνουν νύχια (ναι το έχεις πάθει και εσύ αλλά ξαναμεγάλωσε) αλλά διαβάζεις περισσότερα για αυτό που έπαθες εσύ την περιοστίτιδα κνήμης. Το ξεκουράζεις, δεν βαστιέσαι, ξαναξεκινάς, σε ξαναπιάνει ο πόνος ψιλοκουτσαίνεις και σα γνωστό κέρατο που είσαι, φωνάζεις στο καλάμι σου ότι θα κάνεις αυτό που θέλεις εσύ και όχι αυτό, κάνεις αυτή τη διαδικασία τρεις τέσσερις φορές μέχρι που ξεκουράζεσαι και ξεκινάς μετά από ένα χρόνο πάλι να τρέχεις σπάζοντας το ρεκόρ σου στο μαραθώνιο και νιώθεις να παίζει στη λούπα το χιτάκι του τρελού δαδιού σκληρότερα-καλύτερα-ταχύτερα.

Τώρα πλέον κάνεις γιόγκα για δρομείς, πριν τρέξεις, έχεις ταξιδέψει (προ λοκντάουν) σε ένα σκασμό σημεία και έχεις τρέξει πανέμορφες διαδρομές στη φύση και βγαίνεις κυρίως τα σαββατοκύριακα για ένα γρήγορο τεσσάρι σκεφτόμενος την προετοιμασία που έριχνες για τους μαραθώνιους, τα πρωινά τρεξίματα στις έξι και τις εφτά το πρωί, τα μετομεσονύκτια τρεξίματα και σκέφτεσαι πως σαν άλλος φόρεστ γκαμπ έκανες το ταξίδι σου στο χώρο και στο χρόνο. Δεν έχεις πετάξει πετσέτα ακολουθώντας επί λέξη τις οδηγίες του "ενεργού μέλους". 

Περιμένεις, λοιπόν, την επόμενη πρόκληση η οποία θα απαιτήσει πάλι να ενεργοποιήσεις τις παράλληλες δρομικές σου συνήθειες, αυτές που σε "προγραμμάτιζαν" χρονικά και σε βοηθούσαν να οργανώνεις και τις υπόλοιπες δραστηριότητές σου δένοντας πάνω στη ρουτίνα του τρεξίματος άλλες ρουτίνες οι οποίες δεν είχαν σταθεροποιηθεί ακόμα. (αυτό το πέγκινγκ σύστημα πρέπει να το αναλύσω κάποια στιγμή). Ξεσκονίζεσαι, σκουπίζεις τον ιδρώτα σου και καθαρίζεις το αμμόκουτό σου για την επόμενη φορά.

Το κυνήγι των αθάνατων γραμμών

Σήμερα η διάθεση στο σκάμμα έχει μια γεύση από σαφάρι. Θα βγεις για κυνήγι, ένα κυνήγι γραμμών...γραμμών οι οποίες δεν φαίνεται να πιάνονται αλλά ούτε και να πεθαίνουν ποτέ. Έχοντας βρεθεί στον μαγικό κόσμο των δομημένων εργασιών και της ομαδοποίησής τους σε πακέτα, έργα και προγράμματα (τι ναρκωτικά παίρνεις και τα βλέπεις μαγικά;) έχεις έρθει πολλές φορές αντιμέτωπος με κάποιες ορισμένες θανάσιμες γραμμές ή αλλιώς γραμμές θανάτου ... γραμμές στο χρόνο τις οποίες αν ξεπεράσεις "πεθαίνεις" ... εσύ και όχι οι γραμμές. Άλλωστε τι είναι οι γραμμές για να πεθάνουν, πέρα από κάποιο νοητικό σκάρφισμα το οποίο σου επιτρέπει να οριοθετείς τα μέρη του χώρου σου και στην προκειμένη περίπτωση του χρόνου σου; (κάνεις συνειρμούς για χωροχρόνους, χάος και φράκταλς αλλά θα βγεις εκτός θέματος συγκεντρώσου). 

Μισό λεπτό όμως, εσύ δεν είχες μάθει κάποτε (όχι στο τέξας) ότι οι γραμμές μπορούσαν να είναι ευθείες, τεθλασμένες, καμπύλες (όχι αυτό που νομίζεις), μεικτές, επίπεδες και στρεβλές; Ξαφνικά σου λένε ότι υπάρχει και άλλη μια κατηγορία (;) η οποία μάλιστα είναι και πολύ δημοφιλής στις "σοβαρές" και "οργανωμένες" επιχειρήσεις. 

Τι είναι λοιπόν αυτές οι θανάσιμες γραμμές (τα ντεντλάινς ντε) και γιατί βάλθηκες να παλεύεις να τις πετύχεις; Αρχικά ο γενικός σου στόχος είναι να είσαι καλός σε αυτό που κάνεις, να το ευχαριστιέσαι αρκετά αλλά και να είσαι ένα άξιο μέλος της μικρο-κοινωνίας στην οποία ανήκεις. Πολύ ωραία, άρα πιάνεις δουλειά και βλέπεις ότι ξαφνικά θα χρειαστεί να κάνεις αρκετά πράγματα σε συγκεκριμένο χρόνο. Ναι οκ είχες πάρει μια γενική γεύση στο σχολείο και το πανεπιστήμιο με εξεταστικές τρίμηνα τετράμηνα κλπ αλλά πότε δεν είχες τελικά σημεία στο χρόνο στα οποία δεν εξεταζόσουν αλλά είχαν σημασία.

Στόχος σου, λοιπόν, είναι να μπορείς σε κάποια συγκεκριμένα και το βασικότερο, προ - καθορισμένα χρονικά όρια τα οποία δύσκολα (ή τουλάχιστον δύσκολα θα έπρεπε να...) μεταβάλλονται, να πετύχεις την ολοκλήρωση μιας εργασίας, ενός πακέτου εργασιών, ενός έργου ή ενός προγράμματος. Βλέπεις, όμως, ότι αυτές οι γραμμές πολύ συχνά είναι ένα άπιαστο όνειρο (σαν τις σερβιέτες με φτερά που έλεγε και ο τζιμάκος) και τείνουν να ξεγλυστράνε από τους επίδοξους κυνηγούς τους, μεταφερόμενες διαρκώς στο χρόνο, ξεγελώντας σε και τον, στο δικό τους ταξίδι προς την αθανασία.

Αναρωτιέσαι λοιπόν γιατί να έχεις γραμμές, που σου ορίζονται συνήθως από το περιβάλλον σου, για να κάνεις κάτι; Γιατί να μην λειτουργείς χωρίς αυτές και να παράγεις έργο χωρίς να νιώθεις την αποτυχία του χρονικού πλαισίου όταν ολοκληρώνεις κάποιες από αυτές μετά τις θανάσιμες γραμμές τους; 

Ψάχνοντας στο ιντερνετ για απαντήσεις βρίσκεις άπειρες μεθόδους (βλπ. πομοντόρο, σλοτινγκ, πραίμινγκ, σόρτκατς ναι κι άλλα περισσότερα σόρτκατς παρακαλώ) για να γίνεις πιο παραγωγικός, αποδοτικός και οργανωτικός καταλήγοντας να ανακαλύπτεις κάτι που βαθιά μέσα σου ήδη γνώριζες. 

Το να ορίζεις χρονικά πλαίσια στον εαυτό σου για την ολοκλήρωση σε βοηθά να κάνεις περισσότερα πράγματα στον πεπερασμένο χρόνο που έχεις σε τούτο (το μάταιο;) κόσμο. Το μότο (όχι το χέλοου μότο) σου γίνεται: κάνοντας περισσότερα κάνεις περισσότερα. 

Μπορείς να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς για να ζήσεις για περισσότερο χρόνο, αλλά μάλλον πιο αποδοτικό θα ήταν να μπορέσεις να κάνεις περισσότερα πράγματα σήμερα γιατί το αύριο είναι ένα μυστήριο (κατά το τουμόροου ιζ ε μύστερι εντ γιέστερντέι ιζ χίστορι). Δεν μπορείς να ξέρεις με βεβαιότητα τι θα έρθει και μάλλον θα ήταν βαρετό να το ξέρεις ή να ζεις για πολύ ή για να το θέσω καλύτερα θα ήταν βαρετό να ζήσεις περισσότερο από τους αγαπημένους σου ανθρώπους (βλπ. altered carbon).

Το παίρνεις απόφαση λοιπόν και αναρωτιέσαι, τι μπορείς να ελέγξεις στην όλη διαδικασία; Σίγουρα δεν μπορείς να ελέγξεις τα χρονοδιαγράμματα που σου ορίζονται εξ άνωθεν αλλά μπορείς να κάνεις ταχύτερα, αποδοτικότερα και πιο έξυπνα αν θες κάποιες επαναλαμβανόμενες εργασίες. 

Αρχίζεις να δομείς τον τρόπο με τον οποίο μιλάς, γράφεις και λειτουργείς, βάζεις και τους συναδέλφους σου στο παιχνίδι, σπας τη δουλειά σου σε μπουκιές (μπάιτ σάιζ). Μαθαίνεις τι είναι η ασύγχρονη επικοινωνία και αρχίζεις και λατρεύεις την ηλεκτρονική αλληλογραφία. Φτιάχνεις φακέλους, υποφακέλους, περισσότερους υποφακέλους απ' ότι χρειάζεσαι. Περνούν οι μήνες και αναζητάς επικοινωνίες που δεν βρίσκεις, ξαναψάχνεις στο ιντερνετ και καταλήγεις ότι το βέλτιστο βάθος διαχειρίσιμων υποφακέλων για ευρετηριασμό είναι ο μαγικός αριθμός του 3. Στην λογική αυτή αρχίζεις και ξαναδομείς την πληροφορία σου στους υποφακέλους που δημιουργείς. Φτιάχνεις έτοιμους πρότυπους φακέλους για όμοια έργα, έτοιμες φόρμες επικοινωνίας. Αρχίζεις να δημιουργείς αυτόματους κανόνες και ξαφνικά βλέπεις ότι έχεις φτάσει σε ένα σημείο που δεν πάει πιο πέρα προς το παρόν.

Προσπαθείς να επεκτείνεις τις μεθόδους σου στους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεσαι ώστε να έρχεται όσο πιο έτοιμη γίνεται η πληροφορία, αλλά βλέπεις ότι ο ανθρώπινος παράγοντας δεν αντιδρά καλά στην οργάνωση, και ειδικά ο ελληνικός ανθρώπινος παράγοντας. Άλλωστε η φυσική τάση των πραγμάτων είναι προς υψηλότερα επίπεδα εντροπίας, προς την τάση των πραγμάτων να γίνονται άτακτα (σα τα κορίτσια της αννούλας που δεν κάθονται φρόνιμα ένα πράγμα). Αρνούνται τα πολύπλοκα συστήματά σου, την μεθοδική σου επικοινωνία, ξεχνούν κρίσιμες λεπτομέρειες για τους αυτοματισμούς σου και καταλήγεις να τα κάνεις όλα πιο απλά. Μαθαίνεις ότι τα πιο επιτυχημένα συστήματα είναι αυτά που δεν χρειάζονται μάνουαλ και επίσης μαθαίνεις όρους όπως RTFM (το οποίο σκέφτεσαι να κάνεις μπλουζάκι) και την παντιέρα της αντίπερα όχθης το tl;dr. 

Προχωρούν τα χρόνια και έχεις ασχοληθεί με τυποποιημένες διαδικασίες ποιότητας, κανόνες παραγωγής κώδικα, βιβλία επί βιβλίων κανονισμών για γραμμικά παραγόμενα έργα και κάπου λες όπα. Στο τέλος της ημέρας θα χρειαστεί να δουλέψεις με ανθρώπους οι οποίοι δεν θα έχουν ούτε το χρόνο (απ' ότι λένε) ούτε τη διάθεση για να κατανοήσουν τα πολύπλοκα συστήματα αυτά. Κάπου εδώ λες τσάλεντζ αξεπτιντ και μπρινγκ ιτ ον. Με διάθεση αυτοπρογραμματισμού αρχίζεις να δείχνεις στους συναδέλφους σου κόλπα για να κερδίζουν χρόνο και ως αντάλλαγμα τους τον ζητάς για να ασχοληθούν με την εργασία που θες να σου ολοκληρώσουν χωρίς να γνωρίζουν τις περίεργες θανάσιμες γραμμές τις οποίες κυνηγάς. Έτσι φαίνεται να αποκτούν ενδιαφέρον οι εργασίες που τους ζητάς να κάνουν και άρα έχεις μόλις αναιρέσει τόσο την τροχοπέδη του χρόνου όσο και της διάθεσης. Ωραία φαίνεται να νικάμε.

Αργότερα μαθαίνεις ότι το κυνήγι όλων αυτών των φαινομενικά διαφορετικών γραμμών έχει πολύ συγκεκριμένες μεταβλητές τις οποίες μπορείς να μελετήσεις. Έχεις λοιπόν να κάνεις με ένα επίπεδο ποιότητας, τον πεπερασμένο χρόνο(κόστος κλπ) και κάποιες πηγές (ανθρώπους, μηχανές κ.α.). Τελειοποιείς ακόμα περισσότερο τις διαδικασίες σου υπό το νέο φως της γνώσης. Και ναι συγχαρητήρια έχεις γίνει λαμπατέρ αλλά βλέπεις ότι συνεχίζουν και υπάρχουν ερωτήματα μέσα σου.

Γιατί δεν είσαι όσο επιτυχημένος/αποδοτικός/παραγωγικός θα ήθελες να είσαι; Είναι που σαν άνθρωπος (ανω-θρώσκω κλπ ετυμολογίες) ψάχνεις πάντα για το κάτι καλύτερο και μένεις με αυτή την επίγευση του άγνωστου ανεκπλήρωτου; 

Γιατί αυτοί οι μυστήριοι τύποι στις διοικήσεις βάζουν αυτές τις αθάνατες γραμμές στις φυλλάδες των εταιρικών σαλούν και σου ζητούν σαν καλός κυνηγός κεφαλών να τις πιάσεις; Είναι τρελοί (αυτοί οι γαλάτες); ή βλέπουν κάτι που δεν βλέπεις. Πως θα γίνει να δεις από τα μάτια τους; Πως θα ρωτήσεις να μάθεις για αυτό που δεν ξέρεις;

Ίσως η μέθοδος είναι να σκέφτεσαι έξω από το αμμόκουτό σου (σατανά είχες δεν είχες τό 'κανες το ρέφερνς σου) αλλά σε κάθε περίπτωση το κυνήγι των αθάνατων γραμμών είναι αυτό που θα σου δώσει απαντήσεις.

Χοληστερίνη αγάπη μου

Ναι καλά το κατάλαβες, σήμερα θα μιλήσουμε για το αγαπημένο σου θέμα το φαγητό και την αγάπη σου για αυτό. Πιάσε μια σοκολάτα, ένα ντόνατ ή έστω ένα παϊδάκι (προβατίνα) βρε αδερφέ και έλα να τα φάμε μαζί στο σκάμμα. Απο μικρός είσαι από αυτούς τους μισητούς τύπους (για τους άλλους) που τρώνε το καταπέτασμα και δεν βάζουν γραμμάριο. Εσύ ζεις το δράμα σου γιατί παλεύεις τρώγοντας να πάρεις γραμμάρια και χάνεις κιλά στις εξεταστικές που ξεχνούσες να φας. Μέχρι τα είκοσι περίπου χρόνια σου το γεγονός αυτό σε έχει απασχολήσει ελάχιστα μόνο και μόνο για λόγους εμφάνισης και για λόγους αντίστασης σε δυνατούς ανέμους.

Περνάς κυριολεκτικά τα χρόνια σου μασουλώντας κάτι σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή της μέρας και της νύχτας σου. Ναι ακόμα πιστεύεις ότι αυτά τα πολλά και μικρά γεύματα είναι που σε κρατάνε συλφίδα και όχι ο μεταβολισμός σου που μοιάζει με αυτόν αλόγου κούρσας σε αναβολικά. Όσο είσαι φοιτητής περπατάς, χορεύεις, κάνεις ποδήλατο και γενικά δεν στέκεσαι σε ένα σημείο για πάνω από πέντε λεπτά και δικαίως σε χαρακτηρίζουν οι φίλοι σου κοκάκια. Φαν φάκτ: Σε βραδιά των "γρήγορων" (πανάθεμά μας) στο χώρο του πανεπιστημίου πετάγεσαι και φέρνεις γλυκά, έτσι γιατί είχες μια λιγούρα και από τότε μένει η ατάκα "τα κοκάκια του κοκάκια".

Γυρνάς στο κλεινόν άστυ στο τέλος του τέταρτου έτους και τότε αρχίζει η καθίζηση (των τριγλυκεριδίων για...νοτ μέντικλι κορέκτ αλλά προχωράμε μικρέ ναζί του διαδικτύου). Οι δραστηριότητές σου πιάνουν π(ι)άτο και αρχίζεις να τρέχεις προς το διακοσάρι πλας της ολικής σου χοληστερόλης. Σε συζήτηση με το γιατρό σου τότε αρχίζεις και μαθαίνεις νέες έννοιες, την καλή χοληστερίνη, την κακή χοληστερίνη και καταλαβαίνεις ότι μόνο η άσχημη χοληστερίνη σου έλειπε για να πρωταγωνιστείς σε φιλμάκι από την άγρια δύση. 

Κλασικά ακούς, πρέπει να κόψεις το ένα, να μειώσεις το άλλο και γενικά αν θα μπορούσες να τρως κόντρα πλακέ για το υπόλοιπο της ζωής σου θα δούλευε η καρδιά σου σαν γερμανική μηχανή φτιαγμένη από ιάπωνα μηχανικό. Οπότε σε μια προσπάθειά σου να κάνεις το ντιλ με το γιατρό σου, ελπίζοντας για το καλύτερο, ρωτάς "μήπως υπάρχει κανένας άλλος δρόμος ρε γιατρέ;". Εδώ σκάει ως απο μηχανής θεός ο γιατρός και σου λέει κάτι για μια κυρά έιτς ντι έλ που είναι πολύ χαμηλή και θα πρέπει να την ανεβάσεις για να βελτιωθεί το μιξ. Μετά από την αρχική σου φάτσα τύπου νταζ νοτ κομπιουτ (και χάρηκες τώρα μικρέ μου γκικ με το ρέφερνς με τον γιατρό-ποιο σε ιατρική συζήτηση) γιατί δεν μπορούσες να καταλάβεις πως όταν ο αρχικός μας στόχος να μειώσουμε το "άθροισμα" δύο μεταβλητών (της hdl και της ldl ντε) καταλήγουμε να θέλουμε να αυξήσουμε τις τιμές της μίας. Τότε καταλαβαίνεις ότι οι δύο αυτές μεταβλητές δεν είναι αυτό που λέμε ξένες μεταξύ τους στα μαθηματικά αλλά σχετίζονται με μια σχέση αντίστροφης αναλογίας. Ωραία, τό 'πιασες πως δουλεύει το σύστημα, και ρωτάς "και πως την αυξάνουμε λοιπόν την καλη χοληστερίνη ρε γιατρέ;". Σου απαντά λοιπόν ο φίλος και αδερφός σου, πλέον, γιατρός, "κάνε αερόβια γυμναστική και έλα να σε δω πάλι σε ένα χρόνο".

Περπατάς προς το σπίτι και σκέφτεσαι, τι σου είπε τώρα ο ντότορ, αερόβια(;) δηλαδή τι πρέπει να στολιστείς σαν εκείνους τους 80ς τύπους στην τηλεόραση με τα ολόσωμα κορμάκια και να χτυπιέσαι στο ρυθμό κάποιου ποπ τραγουδιού που θα σε κάνει να νιώθεις λες και έχεις πάρει όλα τα αντικαταθλιπτικά του κόσμου; Ψάχνεις λοιπόν στον γούγλη και αποφασίζεις να ξεκινήσεις το τρέξιμο και παράλληλα να βελτιώσεις την διατροφή σου, άλλωστε τι ήταν αυτό που αντιμετώπιζες, άλλος ένας γρίφος στον οποίο μπορούσες να βρεις τη λύση και να την εφαρμόσεις. Μέσα σε ένα χρόνο αρχίζεις από τα πέντε χιλιόμετρα και σιγούλια-σιγούλια ανεβαίνεις κατά πολύ σε αριθμό χιλιομέτρων και κατεβαίνεις σε μέση ταχύτητα ανά χλμ μέχρι που φτάνεις στον πρώτο σου μαραθώνιο (τα σαράντα δύο χιλιόμετρα και κάτι ψηλά όχι αυτούς τους ντεμέκ "μαραθώνιους" που σου έλεγαν άλλοι ότι τρέχουν). Έχεις αντικαταστήσει οποιοδήποτε κρέας έχει μια γεύση της προκοπής, όχι άλλο παστό βουτηγμένο στο υπέροχο λιπάκι του, όχι άλλα παϊδάκια, όχι άλλη γουρνοπούλα με την λαχταριστή πετσούλα της, όχι, όχι, όχιιιιιιιιι...μόνο κοτόπουλο (πολύ βραστό κοτόπουλο όμως), τόνο και σολωμό (για τα καλά λιπαρά για) και αυξάνεις τις σαλάτες και τα φρούτα που ούτως ή άλλως έτρωγες. 

Ξανακάνεις το ετήσιο πλέον σου τσεκ απ και ο γιατρός σου ξαφνιάζεται με την μεταβολή στις τιμές της καλής σου χοληστερίνης και λιγότερο από την συνολική σου χοληστερίνη η οποία πλέον βρίσκεται απλά σε οριακή τιμή για τα χαμηλότερα όρια στα οποία θα πρέπει να την τηρείς λόγω του (ιστορικού) αμαρτήματος του πατρός σου (και εν μέρει της μητρός σου). Συνεχίζεις και τρέχεις σαν να μην υπάρχει αύριο, μόνος σου, με παρέα, πρωί, βράδυ, με βροχή, με χαλάζι και πλέον τρως τρεις φορές περισσότερο απ' ότι έτρωγες πριν. 

Αρχίζεις να νιώθεις ασφαλής, μακριά από το δρεπάνι του αδερφού του θεού ύπνου, και αρχίζεις τις κρεπάλες με τους κολλητούς σου, μαθαίνεις λέξεις όπως ζυγούρι, χοντρό και αρχίζεις να νιώθεις το λίπος να κυλά στις φλέβες σου όπως ποτέ πριν και κάπου εδώ τραυματίζεσαι στο τρέξιμο και βγαίνεις οφ για ένα χρόνο. Μετά από έξι μήνες ξανακάνεις εξετάσεις και έχεις χτυπήσει το ιστορικό ρεκόρ σου, το ωλ τάιμ χάι, των διακοσίων πενήντα τριών μονάδων (και κάπου εδώ σε αποκαλούν γατάκι κάποιοι φίλοι από το χωρίο αλλά το προσπερνάς γιατί είσαι πολύ ψυχαναγκαστικός για να το αφήσεις να πάει παραπάνω). Αποφασίζεις ότι δεν σε ενδιαφέρει να έχεις "πρόσωπο" στην ταβέρνα του χωριού έχοντας μια σοβαρή τιμή χοληστερίνης για να συμμετέχεις στις λιποκρεατοφαγίες. 

Γυρνάς ξανά στην τυπική διατροφή σου και σιγά σιγά ξαναξεκινάς το τρέξιμο ωσπου βρίσκεις το προσωπικό σου εκουαλίβριο μεταξύ γευστικού φαγητού (όχι κοτόπουλο), γυμναστικής και οριακά καλών τιμών δεικτών χοληστερόλης. Τρεις μαραθώνιους και μια στομαχική διαταραχή αργότερα συνεχίζεις να εκτιμάς μια καλή μερίδα προβατίνα αλλά έχεις πλέον μάθει να σταματάς πολύ πριν τα φυσικά σου όρια. Έφτιαξες λοιπόν τον διατροφικό σου χαρακτήρα, δε χάρντ γουέι, για να μπορείς να εκτιμάς το πολύ γευστικό φαγητό σε λίγο πιο μέσους ανθρώπινους ρυθμούς. Κλείνεις το σκάμμα για σήμερα το οποίο πλέον θυμίζει περισσότερο βούρκο λάσπης για σκρόφες (sus scrofa domesticus μορφωθείτε όμως επιτέλους) παρά το αμμόκουτο στο οποίο ξεκίνησες.

Ο σωλήνας του γιατί

Είναι σαββατοκύριακο και αυτό το διήμερο είσαι από τους τυχερούς που έχουν στη διάθεσή τους περισσότερο από λίγο χρόνο να "χάσουν". Τι να κάνεις όμως; (να κατσ' να σκασ';) Λες αυτή τη φορά να μην γίνεις ένα με τον καναπέ και να κάνεις την επανάστασή σου. Ένα μπέργκερ και ένα μπάνιο αργότερα σε βρίσκουν να κάθεσαι στο γραφείο σου και να παρακολουθείς ένα video επιστημονικής βραδιάς στο youtube ή όπως σ' αρέσει να το λές το Y-Τube, έι κέι έι τον σωλήνα του γιατί. 

Μετά από μια ώρα παρακολούθησης ενός δίωρου pint of science, (ναι αγαπητέ μου πίθηκε πέρα από το ντάμπλ τάπιν του βέλους δεξιά για να προχωρήσεις το βίντεο μπορείς να το παρακολουθήσεις και στο 1,25x, 1,75x και 2x της κανονικής του ταχύτητας) βρήκες επιτέλους με τι θα ασχοληθείς στο σκάμμα σήμερα. Πάμε πίσω στο χρόνο ... όπως οι περισσότεροι ξεκίνησες να παρακολουθείς το σωλήνα όταν ένα λινκ με γατιά που μπλέκονται στις πιο μυστήρια αστείες καταστάσεις σου ήρθε στο email από κάποιον φίλο σου. 

Από τότε έχεις εξελιχθεί και εσύ και ο σωλήνας αλλά και η διάδρασή σου μαζί του. Μαθαίνεις περισσότερα και πιο γρήγορα από ανθρώπους που πραγματικά έχουν καταλάβει αυτό το συγκεκριμένο αντικείμενο που αναζητάς. Ανακαλύπτεις καινούριες θεματικές κατηγορίες που σου εξάπτουν το ενδιαφέρον και... καταλήγεις σε α-τε-λεί-ω-τες πλοηγήσεις (κύριως σε περιόδους εξεταστικών ... προφανώς). Γιατί ναι το πόσο πολύ μπορεί να σε ενδιαφέρουν οδηγίες από μια κινέζα για το πως διπλώνεις με τρεις κινήσεις μια μπλούζα στις τρεις το πρωί είναι πάντα πιο ενδιαφέρον από το να διαβάσεις για να εξεταστείς σε οποιοδήποτε θέμα. 

Ακόμα περισσότερες ώρες έχεις χαθεί στο σωλήνα αναζητώντας και ανακαλύπτωντας μουσικά συγκροτήματα και τραγούδια. Συνειδητοποιείς ότι ειδικά στην τέχνη (μουσική εν προκειμένω) δεν υπάρχει παρθενογέννεση και ανακαλύπτεις ότι τραγούδια που ήξερες είναι remake κάποιου άλλου τραγουδιού 20 με 30 χρόνια πίσω. Μάλιστα υπάρχουν και βίντεο που κάνουν την ανάλυση αυτή και βρίσκεις ριμέικ πάνω στο ριμέικ πάνω στο ριμέικ (ριμέικσέπσιο...γούστο που τό χεις χειμωνιάτικο). Πόσα και πόσα πάρτυ έχεις ζήσει με πλέιλιστ του σωλήνα. Ταξιδεύεις κυρίως ανάμεσα σε πάουερ μέταλ εκτελέσεις, πολύ ροκ και 80ς 90ς (γιατί έτσι ήταν τα σωστά τα πάρτυ) αλλά δεν αφήνεις κανένα είδος μουσικής να σου ξεφύγει και γίνεσαι ένας ιντερνετικός ρακοσυλλέκτης όπως θα σε βαφτίσουν αργότερα. Ακόμα και όταν είσαι εκτός του σωλήνα παίζεις στο κεφάλι σου τη συνέχεια κάποιας φράσης στις συζητήσεις που ακούς και συνεχίζεις με τους στίχους που συνειρμικά σου ήρθαν. 

Πόσα πράγματα έχεις δει; Πόσους Ινδούς (πραγματικά κάπου ώπα) έχεις παρακολουθήσει να σου εξηγούν σε άπταιστα αγγλικά μάι ντίαρ φρεντ και στεπ μπάι στεπ (ουυ μπέιμπι ... που λέγανε και τα νέα παιδιά στο μπλοκ) από το πως να σετάρεις δύο παράλληλους διακόπτες για την ίδια λάμπα στο δωμάτιο της αδερφής σου έως το πως να μαγειρέψεις εκείνη τη κολοκυθόσουπα βελουτέ (τι εννοείς γιατί; γιατί έτσι). Μαθαίνεις τα πάντα για το excel από μια λειλά και ένα σκασμό άλλους γκικς που σου μαθαίνουν τα τιπς και τρικς τους. Παρακολουθείς με τις ώρες το παγκόσμιο πρωτάθλημα ironman στην αυστραλία και θαυμάζεις αυτά τα ψυχάκια (και ναι κατά ένα τρίτο είσαι και εσύ ανάμεσά τους) που αποφάσισαν μια μέρα ότι θα βγουν για ένα "χαλαρό" κολύμπι και μετά για μια βόλτα με το ποδήλατο και στο τέλος να τρέξουν μωρέ και ένα μικρό μαραθώνιο. Και σιγά σιγά έρχεσαι στο σήμερα, σε μέρες που είδες λάιβ από το σωλήνα φίλους σου να παντρεύονται (γιατί covid) και δούλεψες ατελείωτες ώρες με το μπρέικιν δε λω στο ριπίτ. Στα ενεργά καψίματα λοιπόν στο σωλήνα του γιατί και στα διαλείμματα από το νέτφλιξ εν τσιλ που σου σκοτώνει τα εγκεφαλικά σου κύτταρα.

Μεσάνυχτα από Μαθηματικά ή τούμπαλιν;

Οι άνθρωποι μάλλον χωρίζονται σε δύο κατηγορίες σε αυτούς που έχουν μεσάνυχτα από μαθηματικά και αυτούς που έχουν (μάθει) μαθηματικά από μεσάνυχτα.

Έχοντας το μαθηματικό σαν πρώτο πτυχίο ας πούμε ότι δεν θα είμαι τόσο αμερόληπτος στη συνέχεια. Είναι πάντα όμως αυτός ο κανόνας; Δηλαδή κάποιος ο οποίος πέρασε στο μαθηματικό απαραίτητα μεροληπτεί και υπέρ τους; Η απάντηση είναι όχι και για να το θέσουμε πιο "μαθηματικά" είναι μια ικανή αλλά όχι απαραίτητα αναγκαία συνθήκη. 

Και κάπου εδώ ανατινάχθηκαν μερικοί εγκέφαλοι και κάποιοι άλλοι απλά έστειλαν την εντολή και έκλεισαν το άρθρο. Μην βιάζεσαι έχεις χρόνο να ανατιναχθείς και αργότερα στο άρθρο. Μπρέις γιορσελβς.

Παρένθεση. 

Έχουμε μια πρόταση η οποία μας λέει ότι θέλει να εξετάσει αν το γεγονός Α (το ότι έχω περάσει στο μαθηματικό) μας οδηγεί στο γεγονός Β (στο ότι μεροληπτείς υπέρ των μαθηματικών) και μάλιστα θες να εξετάσεις αν πάντα γίνεται αυτό. Όμορφα. Άρα αν δεν γίνεται ποτέ (βλπ. δίπολο Α=κάνει κρύο, Β=κάνει ζέστη) τότε δεν είναι ούτε ικανή, ούτε αναγκαία συνθήκη είναι σαν να λέμε ανίκανη συνθήκη. Αν γίνεται κάποιες φορές αλλά όχι πάντα σημαίνει ότι αν γίνει το Α δεν θα γίνει αναγκαταστικά και το Β, άρα είναι ικανή αλλά μη αναγκαία συνθήκη. Αν πάλι κάθε φορά που γίνεται το Α πάντα γίνεται και το Β (βλπ. Α=μπουγάτσα+μίλκο, Β= WC) τότε λέμε ότι είναι ικανή αλλά το σημαντικότερο αναγκαία συνθήκη. 

Συγχαρητήρια μόλις χώνεψες ένα μικρό κομμάτι (μαθηματικής) λογικής. Ώπα αυτό δεν είναι μαθηματικά ή μήπως είναι; Ε λοιπόν η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Δεν είναι απαραίτητο να ξέρεις τον τυπικό ορισμό των προτάσεων και της λογικής για να κατανοήσεις κάποια λογική αλλά από την άλλη η λογική αυτή καθεαυτή είναι μαθηματικά και μάλιστα είναι και μάθημα στο μαθηματικό με όνομα ... Μαθηματική λογική. 

Κλείνει η παρένθεση

Πάμε τώρα στο σκάμμα των αναμνήσεων. Απο μικρός έχεις μια έφεση στο να αναλύεις τα πράγματα στα δομικά τους στοιχεία (ναι αυτό σημαίνει ότι δεν έχει αφήσει παιχνίδι για παιχνίδι που να μην έχεις κάνει κομμάτια) αλλά επίσης έχεις την έφεση να τα ξανασυνθέτεις στο όλο τους, άρα δεν μετράει ως καταστροφή απλά ως αποσύνθεση και επανασύνθεση. 

Μέχρι το γυμνάσιο όλα τα μαθήματα σου φαίνονται ίδια, ώσπου περνά από τη ζωή σου ένας δάσκαλος που αγαπά τα μαθηματικά τόσο που σε κάνει να διασκεδάζεις με αυτούς τους νοητικούς γρίφους τόσο πολύ που σε φτάνει σε σημείο να περάσεις σε δεύτερο γύρο μαθηματικών ολυμπιάδων (στα τσικό, τα τοπικά, μην τρελαθούμε δεν πήγες πανευρωπαϊκό ή παγκόσμιο). Συνεχίζεις στο λύκειο και ξαφνικά βρίσκεσαι ανάμεσα σε δύο δυνατούς μαθηματικούς άλλων φιλοσοφιών. Ο ένας του σχολείου αυστηρός με διαρκείς προκλήσεις και τεστ και έχοντας, ας πούμε έλλειψη τρόπων, και ο άλλος πιο δημιουργικός, του σύντομου δρόμου του αποτελέσματος και του κόλπου, της παρέας. 

Μιμείσαι και τους δύο τρόπους και συνθέτεις τόσο όσο και από τους δύο ώστε να είναι δίκαιη η μοιρασία. Ευχαριστιέσαι πραγματικά εκείνα τα ήσυχα βράδια με ανοιχτή την μπαλκονόπορτα μες το καταχείμωνο να ξενυχτάς λύνοντας κάποιο γρίφο. Ναι γρίφο, και όχι πρόβλημα, ποτέ δεν ήθελες να βλέπεις τις ασκήσεις σαν προβλήματα αλλά σαν γρίφους. Το πρόβλημα ήταν πάντα αυτό που σήμαινε η λέξη, ένα εμπόδιο, αυτό το κάτι (φύγε Καιτούλα σκέφτομαι τώρα) που βάλεται εμπρός σου. Δεν έχεις χρόνο για τέτοια, έχεις χρόνο μόνο για γρίφους και προκλήσεις, πάντα με το ένα μάτι στο επόμενο achievement. Εδώ καταλαβαίνεις για πρώτη φορά στη ζωή σου το πόσο αδιάφορος σου φαίνεται ο μακροσκελής πανηγυρισμός μια νίκης αλλά και πολύ πολύ ... πολύ αργότερα το πόσο σημαντικός επίσης έστω και στιγμαίος να υπάρχει. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα εκείνο το βράδυ που έχεις κολλήσει στη δεύτερη άσκηση της λίστας, που από την αρχή σου φαινόταν για κάποιο λόγο δύσκολη (αργότερα έμαθες ότι αυτό λέγεται αυτοεκπληρούμενη προφητεία και τσουτσούριασες με την ησυχία σου) και κάνοντας μια τελική ανεπιτυχή προσπάθεια πέφτεις για ύπνο. Δεν περνάει μισή ώρα ύπνου και ξυπνάς με την λύση σε ένα πανικό μην την ξεχάσεις και την καθαρογράφεις. Χαίρεσαι τόσο πολύ που στέλνεις sms στο καθηγητή του φροντιστηρίου σου και οποίος σου απαντά ένα "γαλλικό" με κατεύθυνση προς τον καθηγητή του σχολείου σου με το οποίο γελάς και σβήνεις με το κινητό στο χέρι. 

Περνούν τα χρόνια και μετά τα μαγικά 99% (άχτι τό 'χα 100%, όχι της Λαίδης συγκεντρώσου) και το easy mode της τρίτης λυκείου, βρίσκεσαι στο δεύτερο έτος του μαθηματικού να μην τα πηγαίνεις και τόσο καλά. Τι έγινε, που πήγε εκείνος ο εγκέφαλος που τά 'πιανε στο δευτερόλεπτο; Ε λοιπόν ακόμα εκεί ήταν αλλά δεν είχε καταφέρει να συνθέσει όλη την πληροφορία, να δει την μεγαλύτερη εικόνα, να πιάσει την έννοια του σύλαμπους της σχολής που λέμε και στο χωριό μου. Χρειάστηκε αρκετό χρόνο από εναλλαγή μεταξύ αργής και γρήγορης σκέψης (που ήταν αυτά τα βιβλία όταν τα χρειαζόμασταν "Thinking fast and slow - Kahnemal Daniel" για όσους δεν πιάνουν το ρέφερανς) για να αποθηκευτεί η γνώση και να τη χωνέψεις. 

Είσαι σε παρέα φίλων κάπου στα τέλη του πτυχίου και αντιλαμβάνεσαι με μεγάλη σου έκπληξη ότι μαθητές που τώρα ήταν φοιτητές ιατρικής, βιολογίας και γενικότερα σχολών ψηλής βαθμολογικής κατάταξης δεν μπόρεσαν να σου απαντήσουν πόσο είναι η παράγωγος του 5. 

Στάσου λίγο εδώ και σκέψου το, ξέρεις σήμερα να απαντήσεις το ερώτημα αυτό πριν συνεχίσεις; 

Αυτοί οι άνθρωποι είχαν γράψει 100% στα μαθηματικά και 5 χρόνια μετά δεν είχαν χωνέψει καν την έννοια. Πάμε τώρα να χωνέψουμε τι ρωτούσες. Ρωτούσες ποια είναι η παράγωγος του 5, δηλαδή με ποιο ρυθμό μεταβάλλεται το 5...μα...μα...το 5 είναι σταθερός αριθμός...δεν μεταβάλλεται. Άρα; Ναι το χεις!! Ποια είναι η παράγωγος του 5; Μηδέν!! Εύγε. Μόλις είπες μαμά στις παραγώγους για δεύτερη φορά στη ζωή σου. Αυτή τη φορά συνειδητά.

Περνούν τα χρόνια και έχεις συχνά σκεφτεί πως θα μπορούσες να εξηγήσεις σε κάποιον μη μαθηματικό τα μαθηματικά και να τα αγαπήσει. Ένας τρόπος θα ήταν να προτείνεις ένα βιβλίο που να είναι μεν μυθιστόρημα αλλά να περιέχει και την δομή των μαθηματικών σε γενικές γραμμές. Ένα εξαιρετικό τέτοιο βιβλίο είναι "Το θεώρημα του παπαγάλου - Ντένι Γκετζ" το οποίο περιέχει μάλιστα και το δίπολο μαθηματικός-φιλόλογος που θα βοηθήσει ακόμα πιο πολύ τον αναγνώστη να ταυτιστεί με τον ένα ή τον άλλο πόλο και να τον "κρατήσει" στην ανάγνωση. Από την άλλη είναι αναμενόμενο να μην αγαπούν όλοι τα μαθηματικά, γιατί αν δεν είμασταν διαφορετικοί, θα είμασταν όλοι ίδιοι και άρα θα είμασταν όλοι σαν και εσένα ή σαν τον άλλον και άρα καμία ποικιλομορφία, άρα αμεταβλητότητα ... άρα παράγωγος σταθεράς μηδέν. Είδες που όλα συνδέονται; Τυχαίο; (Δεν νομίζω. Αχ αυτές οι διαφημίσεις σε έχουν καταστρέψει). Πιστεύεις μέσα σου ότι άλλο το να μην αγαπάς τα μαθηματικά και άλλο το να μην κάνεις καν την προσπάθεια να κατανοήσεις την ουσία τους. Και όχι μόνο τα μαθηματικά, πιάνεις τον εαυτό σου να προσπαθεί να κατανοήσει άλλα αντικείμενα στην ουσία τους και αποτυγχάνεις, και παρακαλάς να βρεθεί αυτός ο φωτεινός παντογνώστης που να σε οδηγήσει με τη μαιευτική του Σωκράτη σε νέες κορυφές γνώσης.

Έφτασες στο σήμερα και συνειδητοποιείς ότι σου έχει λείψει το εγκεφαλικό ναρκωτικό σου, εκείνα τα μεσάνυχτα φυσικού χάι, τότε που δεν ήξερες τη γεύση του καφέ. Ψευτοκοροϊδεύεις το μυαλό σου με αινίγματα γεωμετρίας και ανάλυσης που βρίσκεις δεξιά και αριστερά, κάνεις πρόχειρες "διαλέξεις", όταν σου το ζητούν, σε φίλους και γνωστούς φρεσκάροντας στο 5-λεπτο τις γνώσεις που έχεις χωνέψει στο παρελθόν και τέλος φτάνεις στο τελευταίο σκαλοπάτι, στη συγγρού των μαθηματικών, κάτω και από την αριθμητική ... τα σουντόκου, αυτή τη μάστιγα. Αλλά ας το αφήσουμε αυτό το κεφάλαιο για μια άλλη μέρα στο σκάμμα. Τινάζεις την άμμο από πάνω σου με την απορία...τελικά εσύ έχεις πλέον μεσάνυχτα απο μαθηματικά ή έχεις ακόμα μαθηματικά από μεσάνυχτα;

Διπλώχαρτο μια οικο-α-λογική ασχολία

Πάμε πάλι. Διπλω..τι;

Όπισθεν απομετάφραση πίσω στη ρίζα της λέξης. Κρίνοντας από το ώ μιλάμε για μια μίξη της λέξης διπλώνω και χαρτί. Ωραία, μετάφραση στα γιαπωνέζικα τώρα. Origami. 

Ααα μάλιστα, έλα τώρα τό 'χαμε στην Ελλάδα χρόνια τώρα... θα ξεχάσω εγω τα χάρτινα καραβάκια (όχι τα χριστουγεννιάτικα δέντρα που έγιναν έθιμο αργότερα); Θα ξεχάσω το παιχνίδι των κοριτσιών που έγραφαν στο εσωτερικό τεσσάρων κορυφών ενός ενιαίου χαρτιού μηνύματα και άφηναν την "τύχη" συλλαβίζοντας να αποκαλύπτει την μοίρα του ακροατή; Θα ξεχάσω τις χάρτινες νερόμπομπες (ναι υπάρχει βάση μοντέλο που λέγεται waterbomb)

Ας σοβαρευτούμε, το οριγκάμι είναι μια πρακτική που εφαρμοζόταν από Ιάπωνες αριστοκράτες και έγινε της μόδας πριν μερικά χρόνια και εξελίχθηκε με τη βοήθεια των μαθηματικών και πλέον χρησιμοποιείται σε νανοκατασκευές μέχρι και σε αναδιπλούμενα ηλιακά πάνελ.

Πάμε τώρα τόσα (μερικά) χρόνια πίσω. Έχεις ανακαλύψει τον μαγικό κόσμο του ίντερνετ και αντί να λιώσεις τη... ζωή... σου σε περιοδικά επαναλαμβανόμενες κινήσεις απέναντι από φωτογραφίες που φόρτωναν γραμμή γραμμή (ααααχ ωραίες εποχές)...εχμ ε ναι που είχα μείνει...αντί λοιπόν να λιώνεις αποφασίζεις να ψάξεις το πώς διπλώνουν χαρτοπετσέτες για το γιορτινό τραπέζι των Χριστουγέννων. Πέφτεις πάνω στη λέξη οριγκάμι και σε μια περίεργη γλώσσα που είχε σύμβολα, γραμμές βέλη και νοητικά άλματα από εικόνα σε εικόνα.

Θα μπορούσες να το κάνεις πιο ενδιαφέρον; Όχι! Η μάλλον, ναι, σου έδειχνε στο τέλος των σκίτσων μια φωτογραφία από το τελικό αποτέλεσμα των "οδηγιών" διπλώματος. 

Το κάψιμο ξεκινά. Αρχίζεις και μαθαίνεις λοιπόν ότι υπάρχουν δύο στοιχειώδεις (ναι Γουότσον) διπλωχαρτικές έννοιες. Η έννοια της κοιλάδας και του βουνού ή αλλιώς όταν διπλώνεις τα άκρα του χαρτιού προς τα πάνω τότε η μόνιμη χαρακιά που αφήνεις στο χαρτί σχηματίζει το χαμηλότερο σημείο μιας κοιλάδας, φέρε το χαρτί τούμπα (όχι της Θεσσαλονίκης, προσπάθησε να συγκεντρωθείς μικρό μου ΔΕΠ-άκι) και έχεις ένα βουνό.

Παρένθεση στα σύνθετα μοντέλα που φτιάχνουν τώρα έχουν εφαρμόσει λογική δυαδικών συστημάτων για να φτιάξουν τη βάση για οσοδήποτε μεγάλο επίπεδο σύνθεσης σε cad προγράμματα. Απλά πχ αν θες να φτιάξεις ένα ζώο με πέντε άκρα φτιάχνεις το σκελετό με τη βάση για ζώα. Έχεις και σαν μέγιστο όριο τα 8 αλλεπάλληλα διπλώματα σαν το φυσικό όριο του χαρτιού. Κλείνει η παρένθεση.

Τέλεια!!! Διπλώνεις, ξαναδιπλώνεις, ξεδιπλώνεις και αγανακτείς που δεν μπορείς να φτιάξεις τα πιο σύνθετα μοντέλα που βλέπεις. Αναρωτιέσαι γιατί.. παρατηρείς... τα παρατάς ... επανέρχεσαι μετά από μερικές μέρες ...Βλέπεις ότι όλα ξεκινούν από ένα τετράγωνο χαρτί κάποιες φορές δίχρωμο για να δίνει την αίσθηση του βάθους στα μοντέλα. Μαζεύεις τα pdf που έχεις κατεβάσει με τις ώρες τα τυπώνεις και ξαφνικά αναγνωρίζεις ένα μοτίβο να επαναλαμβάνεται και στο αγγλικό μοντέλο που είχες έχει την ένδειξη rabbit ear. Πάμε πάλι πίσω ψάχνεις στο ίντερνετ και ναι βρίσκεις τα αναλυτικότερα βήματα για αυτό το εικονικά νοητικό άλμα. Συγχαρητήρια μόλις έμαθες να διπλωπροφέρεις μια δύσκολη λέξη στα οριγκαμικά. 

Πολλά χρόνια και πολλά δέντρα αργότερα, αφού έχεις ανακυκλώσει με τον καλύτερο (;) δυνατό τρόπο τα ατελείωτα χαρτιά σημειώσεων του μαθηματικού μιλάς φλούεντλι τη γλώσσα. Βέβαια στο ενδιάμεσο έχουν βγει ένας σκασμός βίντεο με οδηγίες βήμα βήμα, με πραγματικά τρισδιάστατη απεικόνιση μέσω της ροής της κίνησης και όχι μιας αποτύπωσης ενός τρισδιάστατου μοντέλου σε ένα δισδιάστατο περιβάλλον, και πλέον αρκετοί μιλούν τη γλώσσα σε λιγότερο χρόνο από σένα. Δεν έχασες τελείως το χρόνο σου όμως, παίδεψες το μυαλό σου, έμαθες, παρήγαγες, έκαμες τέχνη βρε αδερφέ, έδωσες μικρές χαρές σε τόσους φίλους και κοντινούς σου ανθρώπους, σου δώσανε δώρο ένα βιβλίο με ιλουστρασιόν χαρτί και ένα σωρό χρωματιστά μοντέλα (ναι εδώ έμαθες και τα modular origami που φτιάχνεις το ίδιο κομμάτι πολλές φορές και ενώνοντας όλα τα κομμάτια χωρίς κόλλα αλλά με interlocking μηχανισμούς) έφτιαξες τρισδιάστατα γεωμετρικά μοντέλα. Θυμάσαι εκείνο το παιδάκι στο μετρό που σε έβλεπε να διπλώνεις ένα εισιτήριο σε ένα βατραχάκι και εν τέλει του το δώρισες...και το σημαντικότερο έπαιξες μαθαίνοντας!

Αυτό που σου αρέσει περισσότερο όμως είναι ότι ξεδιπλώνοντας το χαρτί σε ένα ευθύ τετράγωνο κομμάτι, όπως ήταν αρχικά, βλέπεις τις χαρακιές και προσπαθείς μέσα στο μυαλό σου να αναπαράξεις τη σειρά των βημάτων με τα οποία το έφτιαξες. Γιατί το να το φτιάχνεις μόνο δεν σου έκαιγε αρκετά το κεφάλι έπρεπε και να το ξανακάνεις όλο στο μυαλό σου.

Άσκηση για το σπίτι, χόουμγουόρκ πως το λέτε στο χωριό σου...πάρε ένα κομμάτι χαρτί και φτιάξε τη νερόμπομπα της εικόνας.

MS Excel αυτή η παράνοια...

Όντας πάντα ο "expert" ανάμεσα στους φίλους και συνεργάτες μου βλέπω ότι οι περισσότεροι το αντιμετωπίζουν είτε ως ένα μικρό θεό είτε ως ένα σύνθετο και δύσχρηστο εργαλείο.

Ένα πολύ χαρακτηριστικό περιστατικό μου συνέβη σε συνέντευξη εισαγωγής για μεταπτυχιακό όπου ερωτήθηκα: "Σε τι ποσοστό κατέχετε το excel;"

Σε πρώτη ανάγνωση αναρωτήθηκα, τι θέλει να μάθει ο ποιητής; Βρέθηκα που λες να απαντώ ότι δεν μπορείς να το περιγράψεις με ποσοστό, γιατί αυτό θα προϋπέθετε ότι γνωρίζεις ότι π.χ. το excel έχει 100 θεματικές και εσύ γνωρίζεις να χρησιμοποιείς τις 30. 

Καλά ως εδώ. Πως όμως θα μπορούσα να τους πείσω ότι τα σημεία που είχα καταγράψει στο βιογραφικό μου δεν ξεφύτρωσαν από το μυαλό μου; Θέλοντας περιληπτικά να τους μεταφέρω τις ενότητες με τις οποίες είχα ασχοληθεί ανέφερα κάτι της μορφής...Ναι οκ πέρα από τις κλασσικές φόρμουλες sum, count, κλπ που οι περισσότεροι γνωρίζουν, πέρα από τα γραφήματα που μπορούν να παραχθούν και τον περιβόητο solver είχα τότε ασχοληθεί και με το coding κομμάτι του excel την VBA.

Σε τρίτη, τέταρτη, πέμπτη ανάγνωση και μονίμως αναθεωρώντας με τα χρόνια τα "επίπεδα" γνώσης του excel νομίζω θα τα όριζα ως θεματικές από το πιο κοινό και συνήθως "ευκολότερο"

1. Αρχικά προσπαθείς να εξοικειωθείς με το μενού. Δεν καταλαβαίνεις Χριστό και αρχίζεις σαν πιστή μαϊμού να παίζεις με τα κελιά. 
2. Έπειτα μαθαίνεις ότι μπορείς να καταχωρήσεις κείμενο, αριθμούς αλλά και φόρμουλες όταν βάζεις το "=" και για τους πιο έμπειρους όταν βάζεις "+" πριν γράψεις οτιδήποτε. Εδώ οι περισσότεροι ακόμα χρησιμοποιούν ακόμα ποντίκι και κάνουν κλικ παντού.
3. Μαθαίνεις κάποιες βασικές φόρμουλες SUM, COUNT, AVERAGE και τις πράξεις +, -, /, * και λίγο πιο μετά την ύψωση σε δύναμη ^. Εδώ καταλαβαίνεις ότι έχεις ξεχάσει τη σειρά των πράξεων που έμαθες κάποτε στο σχολείο και ξύνεις το κεφάλι σου όταν π.χ. το =3+4*5 κάνει 23 και όχι 35.
4. Αρχίζεις να φιλτράρεις ως προς τις τιμές κάποιας κολώνας, και αρχίζεις να κάνεις τα πρώτα λάθη συμπλήρωσης δεδομένων γραμμών όταν φιλτράροντας ξεφιλτράροντας και τούμπαλιν χάνεις το που βρίσκεσαι και φτιάχνεις τα δεδομένα από την αρχή 
5. Αφού ασχολείσαι λίγο ακόμα μαθαίνεις τι είναι το VLOOKUP και δεν μαθαίνεις ποτέ τι είναι το HLOOKUP γιατί υπάρχει αυτή η προτίμηση στις κάθετες αναζητήσεις και όχι στις οριζόντιες για κάποιο μυστήριο λόγο.
6. Κάποιοι ποιοι έμπειροι σου λένε ξαφνικά για ένα πιο "ελαφρύ" εργαλείο αναζήτησης για μεγάλα σετ δεδομένων και πιο δυναμικό, τον συνδυασμό των συναρτήσεων INDEX και MATCH. Εδώ το κεφάλι σου εκρήγνυται για πρώτη φορά.
7. Σε ένα εργαστήριο στο πανεπιστήμιο σου λένε να χρησιμοποιήσεις το solver και να στήσεις τα δεδομένα σου με ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο ώστε να μπορεί να τα διαβάσει το excel και να σου δώσει τα αποτελέσματα σε όποια άσκηση θέλεις. 
8. Ψάχνεις στο google και έχεις κάποιο σενάριο στο κεφάλι σου που μετά των μαγικό αριθμό των τριών διαδοχικών αναζητήσεων δεν φτάνεις σε κάποιο συνδυασμό απλών συναρτήσεων και βλέπεις για πρώτη φορά τα αρχικά VBA και το keyboard binding ALT-F11. Καλησπέρα μόλις ήρθες στον κόσμο του προγραμματισμού. Αυτό είναι ένα κεφάλαιο ή μάλλον πολλά κεφαλαία μόνα τους. Το βλέπεις και όπως είναι το κλείνεις. Δεν είναι η ώρα σου ακόμα έχεις πολλά να μάθεις για το excel.
9. Ξαναγυρνάς στο παλιό, το ορθόδοξο excel που ήξερες και λες οκ τι άλλο μπορώ να κάνω; Αρχίζεις και φορμάρεις τα κελιά να γίνουν πράσινα, κόκκινα, κίτρινα. Βάζεις τύπους δεδομένων ώστε τα ευρώ να βγαίνουν σε μορφή που να μπορείς να τα διαβάσεις σαν άνθρωπος, αναδιπλώνεις κείμενα, κάνεις merge κελιά και αρχίζεις καί έχεις ένα πιο όμορφο αποτέλεσμα που μπορείς να δώσεις σε κάποιον ξένο.
10. Μαθαίνεις ότι υπάρχουν και κάποιες λίγο ιδιαίτερες συναρτήσεις οι λεγόμενες Array και βλέπεις ότι κάποιες ενεργοποιούνται με CTRL+SHIFT+ENTER. 
11. Αρχίζεις και οργανώνεις τα δεδομένα σε πίνακες και αρχίζεις να χρησιμοποιείς τα pivots. Καλησπέρα και καλή βραδιά. Που ζούσες τόσα χρόνια; Γιατί έκανες τόσες φορές διπλή τριπλή τετραπλή δουλειά; 
12. Αρχίζεις και φτιάχνεις report, σύντομα κριτήρια προσθέτεις slicers και αρχίζεις και κάνεις το excelάκι σου δυναμικό για να μπορείς να το "πειράζεις" γρήγορα ώστε να δίνεις τις απαντήσεις στα βαθιά και όχι τόσο βαθιά ερωτήματα που σε προβληματίζουν
13. Εδώ έρχεται το σημείο που στη δουλειά σου αρχίζεις και κάνεις μια σειρά κινήσεων ξανά και ξανά και ξανά και ... δεν θα το πιστέψεις ... και ξανά. Οπότε λες δεν μπορεί θα υπάρχει πιο γρήγορος τρόπος (και όχι να το δώσεις σε κάποιον άλλο) οπότε ανακαλύπτεις τις συντομεύσεις και αρχίζεις και αποστηθίζεις και μαθαίνεις "τι τα θέλουμε αυτά τα F πλήκτρα;" στην κορυφή του πληκτρολογίου. Το Tab γίνεται ο καλύτερός σου φίλος και το F2 και F4 τα αγαπημένα σου πλήκτρα.
14. Βλέπεις ότι και πάλι φτάνεις σε ένα σημείο που ο χρόνος που δαπανάς μειώθηκε μεν αλλά όχι όσο θες οπότε αρχίζεις και με τα Macros και "μαγνητοσκοπείς" απλές κινήσεις που επαναλαμβάνεις και τις κρεμάς πάνω σε ένα κουμπί που το ονομάζεις "κάνε καφέ". Και εδώ ξαναμπαίνεις στον μαγικό κόσμο του VBA και ενεργοποιείς και πάλι το developer tab στη γραμμή εργαλείων σου.
15. Μετά από πολλά χρόνια ατέλειωτου πήγαινε έλα αποφασίζεις ότι θα περιοριστείς στο απλό περιβάλλον του excel γιατί έχεις βαρεθεί να κυκλοφορείς με τσαμπιά μπανάνες για να εξηγείς στους υπόλοιπους συνεργάτες σου τι έχεις κάνει αλλά πλέον μπορείς και ονομάζεις τα κελιά, τους πίνακες, ολόκληρα set δεδομένων με τον Name Manager ξανά ώστε να μπορείς να βγάζεις άκρη μετά από δύο εβδομάδες τι έγραφες εκείνο το αναθεματισμένο πρωινό Δευτέρας και δούλευε και τώρα δεν ξέρεις πως.
16. Αρχίζεις και φτιάχνεις excel τα οποία διαβάζουν μόνα τους δεδομένα από άλλα excel, από csv, από ιστοσελίδες, πειραματίζεσαι με άλλες γλώσσες προγραμματισμού

Και το ταξίδι στην παράνοια συνεχίζεται...

Τι είναι το αμμόκουτο;

Ας πούμε ότι είναι μια ελεύθερη μετάφραση της αγγλικής λέξης sandbox. Όρος δανεισμένος από τον κόσμο της πληροφορικής. Χώρος στον οποίο μπορούν να γίνουν δοκιμές. 

Τέλεια! Αυτός λοιπόν είναι ένας χώρος για δοκιμές. 

Έχει κάποια δομή όμως; Κάποια θεματολογία; 

Μάλλον θα έχει τη ροή της σκέψης μου σε κάθε θέμα που δοκιμάζω.

Σε μια πρώτη συλλογή θα μπορούσαμε να πούμε ότι θα ασχοληθούμε κατ' ελάχιστον με τα ακόλουθα:

Blogging, Μαθηματικά, MS Excel, γλώσσες προγραμματισμού, τρέξιμο, σκάκι, project management, βιβλία, ταινίες, φαγητά, φωτογραφία και ό,τι θέλω να κρατάω σε ένα online σημειωματάριο.

Εμπρός λοιπόν για νέες περιπέτειες στο σκάμμα.