Το κυνήγι των αθάνατων γραμμών

Σήμερα η διάθεση στο σκάμμα έχει μια γεύση από σαφάρι. Θα βγεις για κυνήγι, ένα κυνήγι γραμμών...γραμμών οι οποίες δεν φαίνεται να πιάνονται αλλά ούτε και να πεθαίνουν ποτέ. Έχοντας βρεθεί στον μαγικό κόσμο των δομημένων εργασιών και της ομαδοποίησής τους σε πακέτα, έργα και προγράμματα (τι ναρκωτικά παίρνεις και τα βλέπεις μαγικά;) έχεις έρθει πολλές φορές αντιμέτωπος με κάποιες ορισμένες θανάσιμες γραμμές ή αλλιώς γραμμές θανάτου ... γραμμές στο χρόνο τις οποίες αν ξεπεράσεις "πεθαίνεις" ... εσύ και όχι οι γραμμές. Άλλωστε τι είναι οι γραμμές για να πεθάνουν, πέρα από κάποιο νοητικό σκάρφισμα το οποίο σου επιτρέπει να οριοθετείς τα μέρη του χώρου σου και στην προκειμένη περίπτωση του χρόνου σου; (κάνεις συνειρμούς για χωροχρόνους, χάος και φράκταλς αλλά θα βγεις εκτός θέματος συγκεντρώσου). 

Μισό λεπτό όμως, εσύ δεν είχες μάθει κάποτε (όχι στο τέξας) ότι οι γραμμές μπορούσαν να είναι ευθείες, τεθλασμένες, καμπύλες (όχι αυτό που νομίζεις), μεικτές, επίπεδες και στρεβλές; Ξαφνικά σου λένε ότι υπάρχει και άλλη μια κατηγορία (;) η οποία μάλιστα είναι και πολύ δημοφιλής στις "σοβαρές" και "οργανωμένες" επιχειρήσεις. 

Τι είναι λοιπόν αυτές οι θανάσιμες γραμμές (τα ντεντλάινς ντε) και γιατί βάλθηκες να παλεύεις να τις πετύχεις; Αρχικά ο γενικός σου στόχος είναι να είσαι καλός σε αυτό που κάνεις, να το ευχαριστιέσαι αρκετά αλλά και να είσαι ένα άξιο μέλος της μικρο-κοινωνίας στην οποία ανήκεις. Πολύ ωραία, άρα πιάνεις δουλειά και βλέπεις ότι ξαφνικά θα χρειαστεί να κάνεις αρκετά πράγματα σε συγκεκριμένο χρόνο. Ναι οκ είχες πάρει μια γενική γεύση στο σχολείο και το πανεπιστήμιο με εξεταστικές τρίμηνα τετράμηνα κλπ αλλά πότε δεν είχες τελικά σημεία στο χρόνο στα οποία δεν εξεταζόσουν αλλά είχαν σημασία.

Στόχος σου, λοιπόν, είναι να μπορείς σε κάποια συγκεκριμένα και το βασικότερο, προ - καθορισμένα χρονικά όρια τα οποία δύσκολα (ή τουλάχιστον δύσκολα θα έπρεπε να...) μεταβάλλονται, να πετύχεις την ολοκλήρωση μιας εργασίας, ενός πακέτου εργασιών, ενός έργου ή ενός προγράμματος. Βλέπεις, όμως, ότι αυτές οι γραμμές πολύ συχνά είναι ένα άπιαστο όνειρο (σαν τις σερβιέτες με φτερά που έλεγε και ο τζιμάκος) και τείνουν να ξεγλυστράνε από τους επίδοξους κυνηγούς τους, μεταφερόμενες διαρκώς στο χρόνο, ξεγελώντας σε και τον, στο δικό τους ταξίδι προς την αθανασία.

Αναρωτιέσαι λοιπόν γιατί να έχεις γραμμές, που σου ορίζονται συνήθως από το περιβάλλον σου, για να κάνεις κάτι; Γιατί να μην λειτουργείς χωρίς αυτές και να παράγεις έργο χωρίς να νιώθεις την αποτυχία του χρονικού πλαισίου όταν ολοκληρώνεις κάποιες από αυτές μετά τις θανάσιμες γραμμές τους; 

Ψάχνοντας στο ιντερνετ για απαντήσεις βρίσκεις άπειρες μεθόδους (βλπ. πομοντόρο, σλοτινγκ, πραίμινγκ, σόρτκατς ναι κι άλλα περισσότερα σόρτκατς παρακαλώ) για να γίνεις πιο παραγωγικός, αποδοτικός και οργανωτικός καταλήγοντας να ανακαλύπτεις κάτι που βαθιά μέσα σου ήδη γνώριζες. 

Το να ορίζεις χρονικά πλαίσια στον εαυτό σου για την ολοκλήρωση σε βοηθά να κάνεις περισσότερα πράγματα στον πεπερασμένο χρόνο που έχεις σε τούτο (το μάταιο;) κόσμο. Το μότο (όχι το χέλοου μότο) σου γίνεται: κάνοντας περισσότερα κάνεις περισσότερα. 

Μπορείς να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς για να ζήσεις για περισσότερο χρόνο, αλλά μάλλον πιο αποδοτικό θα ήταν να μπορέσεις να κάνεις περισσότερα πράγματα σήμερα γιατί το αύριο είναι ένα μυστήριο (κατά το τουμόροου ιζ ε μύστερι εντ γιέστερντέι ιζ χίστορι). Δεν μπορείς να ξέρεις με βεβαιότητα τι θα έρθει και μάλλον θα ήταν βαρετό να το ξέρεις ή να ζεις για πολύ ή για να το θέσω καλύτερα θα ήταν βαρετό να ζήσεις περισσότερο από τους αγαπημένους σου ανθρώπους (βλπ. altered carbon).

Το παίρνεις απόφαση λοιπόν και αναρωτιέσαι, τι μπορείς να ελέγξεις στην όλη διαδικασία; Σίγουρα δεν μπορείς να ελέγξεις τα χρονοδιαγράμματα που σου ορίζονται εξ άνωθεν αλλά μπορείς να κάνεις ταχύτερα, αποδοτικότερα και πιο έξυπνα αν θες κάποιες επαναλαμβανόμενες εργασίες. 

Αρχίζεις να δομείς τον τρόπο με τον οποίο μιλάς, γράφεις και λειτουργείς, βάζεις και τους συναδέλφους σου στο παιχνίδι, σπας τη δουλειά σου σε μπουκιές (μπάιτ σάιζ). Μαθαίνεις τι είναι η ασύγχρονη επικοινωνία και αρχίζεις και λατρεύεις την ηλεκτρονική αλληλογραφία. Φτιάχνεις φακέλους, υποφακέλους, περισσότερους υποφακέλους απ' ότι χρειάζεσαι. Περνούν οι μήνες και αναζητάς επικοινωνίες που δεν βρίσκεις, ξαναψάχνεις στο ιντερνετ και καταλήγεις ότι το βέλτιστο βάθος διαχειρίσιμων υποφακέλων για ευρετηριασμό είναι ο μαγικός αριθμός του 3. Στην λογική αυτή αρχίζεις και ξαναδομείς την πληροφορία σου στους υποφακέλους που δημιουργείς. Φτιάχνεις έτοιμους πρότυπους φακέλους για όμοια έργα, έτοιμες φόρμες επικοινωνίας. Αρχίζεις να δημιουργείς αυτόματους κανόνες και ξαφνικά βλέπεις ότι έχεις φτάσει σε ένα σημείο που δεν πάει πιο πέρα προς το παρόν.

Προσπαθείς να επεκτείνεις τις μεθόδους σου στους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεσαι ώστε να έρχεται όσο πιο έτοιμη γίνεται η πληροφορία, αλλά βλέπεις ότι ο ανθρώπινος παράγοντας δεν αντιδρά καλά στην οργάνωση, και ειδικά ο ελληνικός ανθρώπινος παράγοντας. Άλλωστε η φυσική τάση των πραγμάτων είναι προς υψηλότερα επίπεδα εντροπίας, προς την τάση των πραγμάτων να γίνονται άτακτα (σα τα κορίτσια της αννούλας που δεν κάθονται φρόνιμα ένα πράγμα). Αρνούνται τα πολύπλοκα συστήματά σου, την μεθοδική σου επικοινωνία, ξεχνούν κρίσιμες λεπτομέρειες για τους αυτοματισμούς σου και καταλήγεις να τα κάνεις όλα πιο απλά. Μαθαίνεις ότι τα πιο επιτυχημένα συστήματα είναι αυτά που δεν χρειάζονται μάνουαλ και επίσης μαθαίνεις όρους όπως RTFM (το οποίο σκέφτεσαι να κάνεις μπλουζάκι) και την παντιέρα της αντίπερα όχθης το tl;dr. 

Προχωρούν τα χρόνια και έχεις ασχοληθεί με τυποποιημένες διαδικασίες ποιότητας, κανόνες παραγωγής κώδικα, βιβλία επί βιβλίων κανονισμών για γραμμικά παραγόμενα έργα και κάπου λες όπα. Στο τέλος της ημέρας θα χρειαστεί να δουλέψεις με ανθρώπους οι οποίοι δεν θα έχουν ούτε το χρόνο (απ' ότι λένε) ούτε τη διάθεση για να κατανοήσουν τα πολύπλοκα συστήματα αυτά. Κάπου εδώ λες τσάλεντζ αξεπτιντ και μπρινγκ ιτ ον. Με διάθεση αυτοπρογραμματισμού αρχίζεις να δείχνεις στους συναδέλφους σου κόλπα για να κερδίζουν χρόνο και ως αντάλλαγμα τους τον ζητάς για να ασχοληθούν με την εργασία που θες να σου ολοκληρώσουν χωρίς να γνωρίζουν τις περίεργες θανάσιμες γραμμές τις οποίες κυνηγάς. Έτσι φαίνεται να αποκτούν ενδιαφέρον οι εργασίες που τους ζητάς να κάνουν και άρα έχεις μόλις αναιρέσει τόσο την τροχοπέδη του χρόνου όσο και της διάθεσης. Ωραία φαίνεται να νικάμε.

Αργότερα μαθαίνεις ότι το κυνήγι όλων αυτών των φαινομενικά διαφορετικών γραμμών έχει πολύ συγκεκριμένες μεταβλητές τις οποίες μπορείς να μελετήσεις. Έχεις λοιπόν να κάνεις με ένα επίπεδο ποιότητας, τον πεπερασμένο χρόνο(κόστος κλπ) και κάποιες πηγές (ανθρώπους, μηχανές κ.α.). Τελειοποιείς ακόμα περισσότερο τις διαδικασίες σου υπό το νέο φως της γνώσης. Και ναι συγχαρητήρια έχεις γίνει λαμπατέρ αλλά βλέπεις ότι συνεχίζουν και υπάρχουν ερωτήματα μέσα σου.

Γιατί δεν είσαι όσο επιτυχημένος/αποδοτικός/παραγωγικός θα ήθελες να είσαι; Είναι που σαν άνθρωπος (ανω-θρώσκω κλπ ετυμολογίες) ψάχνεις πάντα για το κάτι καλύτερο και μένεις με αυτή την επίγευση του άγνωστου ανεκπλήρωτου; 

Γιατί αυτοί οι μυστήριοι τύποι στις διοικήσεις βάζουν αυτές τις αθάνατες γραμμές στις φυλλάδες των εταιρικών σαλούν και σου ζητούν σαν καλός κυνηγός κεφαλών να τις πιάσεις; Είναι τρελοί (αυτοί οι γαλάτες); ή βλέπουν κάτι που δεν βλέπεις. Πως θα γίνει να δεις από τα μάτια τους; Πως θα ρωτήσεις να μάθεις για αυτό που δεν ξέρεις;

Ίσως η μέθοδος είναι να σκέφτεσαι έξω από το αμμόκουτό σου (σατανά είχες δεν είχες τό 'κανες το ρέφερνς σου) αλλά σε κάθε περίπτωση το κυνήγι των αθάνατων γραμμών είναι αυτό που θα σου δώσει απαντήσεις.