Η μνήμη της μπίλιας

Έφτασε η εορταστική περίοδος και ήρθε η ώρα για φαγητό, ποτό και "τυχερά" παιχνίδια με συγγενείς, γνωστούς και φίλους. Σου έρχεται, λοιπόν, μαζί τα γιορτινά μηνύματα και ένα λίγο ασυνήθιστο, λίγο περίεργο μήνυμα. Κολλητός και αναγνώστης του αμμόκουτου σε καλεί να αναλύσεις το gambler's phallacy ή την πλάνη του τζογαδόρου. 

Μετά από δυο τρεις σύντομες αναζητήσεις ανακαλύπτεις περί τίνος πρόκειται και αρχίζει το παιχνίδι στο σκάμμα. Οκ η πλάνη σου φαίνεται κατανοητή σαν λέξη και κάθε φορά που τη διαβάζεις σου έρχεται το "πλανάσαι πλάνην οικτράν". Τι σημαίνει όμως τζογαδόρος και από που προέρχεται ετυμολογικά αυτή η λέξη; Κάνεις μερικές αναζητήσεις ακόμα και καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για δάνειο από άλλη γλώσσα μάλλον βενετική-ιταλική και μάλιστα η σημασία της λέξης τζόγος δεν είναι άλλη από τη σημασία της λέξης παιχνίδι. Ναι οκ, και στις κατασκευές λες ότι π.χ. αυτό το συρτάρι έχει λίγο τζόγο αλλά εννοείς ότι "παίζει", δηλαδή ότι δεν εφαρμόζει τέλεια (σε αντίθεση με το κολλητό μπλουζάκι της Στέλλας). Ξέρεις, όμως, ότι σε αντίθεση με τη λέξη παιχνίδι, η λέξη τζογαδόρος συνήθως έχει μια αρνητική χροιά. Άρα μιλάς για κάποιον ο οποίος παίζει "τυχερά" παιχνίδια συνήθως με κάποιο οικονομικό όφελος ή ζημία (κυρίως από τη ζημία έρχεται η αρνητική χροιά άλλωστε).

Πάμε τώρα πίσω, η παιγνιοπλάνη για την οποία μιλάς ή αλλιώς η πλάνη του Μόντε Κάρλο (φύγε χαχακες από το μυαλό μου) πρόκειται για μια πλάνη κατά την οποία όταν τζογάρεις πιστεύεις εσφαλμένα ότι αν ένα φαινόμενο επαναλαμβάνεται συνέχεια π.χ. σαράντα φορές σερί κορώνα σε ρίψη νομίσματος τότε αυξάνεται η πιθανότητα εμφάνισης ενός άλλου φαινομένου, εν προκειμένω των γραμμάτων. Τι σχέση όμως το μόντε κάρλο; Θυμάσαι ότι έχεις ξαναδεί αυτό το όνομα όταν δούλευες στην τράπεζα και έπρεπε να φτιάξεις ένα μοντέλο που θα προέβλεπε τις κινήσεις κάποιων μετοχών και είχες βρει εκείνη τη πανέμορφη μέθοδο του μόντε κάρλο. Εδώ, όμως, βλέπεις ότι η έννοια συνδέεται με το καζίνο του μόντε κάρλο και μάλιστα με ένα περιστατικό που συνέβη το μακρινό 1913 (το οποίο είναι και πρώτος σαν αριθμός γιατί για κάποιο λόγο το ξέρεις και έχει σημασία να το σκεφτείς τώρα αγαπητέ μου εγκέφαλε) κατά το οποίο ήρθε μαύρο στη ρουλέτα για περισσότερες από 26 συνεχόμενες φορές. Όπως ήταν αναμενόμενο (;) οι παίκτες του τραπεζιού συνέχιζαν να ποντάρουν με ελπίδα να ρεφάρουν. Επειδή όμως δεν πόνταραν πλέον στο μαύρο γιατί το θεωρούσαν απίθανο να ξαναέρθει έχαναν διαρκώς με φήμες να λένε για εκατομμύρια (ναι αννούλα μου εσύ παίζεις τώρα). Εξαιτίας των εσόδων που έκανε το καζίνο του μόντε κάρλο εκείνη τη νύχτα προέκυψε και ο όρος.

Καλή και η ιστορική αναδρομή αλλά ακόμα δεν έχεις καταλάβει γιατί τόσος ντόρος με το συγκεκριμένο θέμα. Προσπαθείς να καταλάβεις γιατί το μυαλό τόσων ανθρώπων δεν σκέφτηκε "λογικά" και εξακολούθησε να ποντάρει σε μή μαύρο. Πάμε ένα βήμα πίσω. Το παιχνίδι της ρουλέτας και της ρίψης νομισμάτων είναι από αυτά τα οποία στο μάθημα των πιθανοτήτων που έκανες στο πτυχίο σου συνοδευόταν από τη λέξη ανεξάρτητες. Π.χ. θα κάνουμε 26 ανεξάρτητες ρίψεις νομισμάτων και θέλουμε την πιθανότητα της κάθε ρίψης. Εδώ αρχίζει και διαφοροποιείται η δική σου σκέψη με των τζογαδόρων του μόντε κάρλο. Οι τζογαδόροι του μόντε κάρλο πιθανότατα γνώριζαν για τον νόμο των μεγάλων αριθμών (spoiler alert ά ρε όζαρκ έχεις μορφώσει κόσμο) σύμφωνα με τον οποίο αν ρίξεις π.χ. άπειρες φορές ένα νόμισμα τότε η πιθανότητα να εμφανιστεί κορώνα είναι ίση με την πιθανότητα να εμφανιστεί γράμματα ήτοι 50%. Τι λάθος έκαναν όμως στη συλλογιστική τους; Θεώρησαν ότι η μια ρίψη με την άλλη σχετίζονται με κάποια μορφή δέσμευσης (κατά τις δεσμευμένες πιθανότητες του Bayes) ή για να το σκεφτείς σε απλά ελληνικά, θεώρησαν ότι το νόμισμα, ή η μπίλια της ρουλέτας εν προκειμένω, έχει μνήμη και μάλιστα ξέρει και πόσες φορές έχει ριχτεί αλλά και τι αποτέλεσμα έχει φέρει όλες αυτές τις φορές. Συγχαρητήρια μόλις έφτασες στο πρώτο σου α-χα μόμεντ (το ότι έχει φτάσει δίπλα στο όνομα της όπρας εμφανίζεται το όνομα του αρχιμήδη σε ξεπερνά)!

Μισό λεπτό, που θα έλεγε και ένας καθηγητής μου στο μεταπτυχιακό, πως γίνεται σε άλλα παιχνίδια παίκτες να δημιουργούν τακτικές για να "επιτεθούν" στο καζίνο; Α μάλιστα, τώρα προσπαθείς να καταλάβεις το παράδειγμα με αντιπαράδειγμα. Μάλλον ο καθηγητής σου ρωτάει για τα παιχνίδια που εμπεριέχουν χαρτιά όπως π.χ. το BJ (δεν είναι αυτό που νομίζεις) ή αλλιώς 21 (είναι αυτό που νομίζεις και ωραία ταινία με ανατροπή στην ανατροπή). Σκέφτεσαι ότι στα παιχνίδια με χαρτιά, ακριβώς επειδή παίζονται με ένα σετ χαρτιών και το κάθε παιχνίδι δεν λήγει στην ρίψη του κάθε τραπουλόχαρτου, τα χαρτιά αυτά φαίνεται να έχουν "μνήμη" και άρα φαίνεται (και βάσει πιθανοτήτων) η επόμενη ρίψη κάρτας να σχετίζεται με τις προηγούμενες. Έτσι κατάφερε και ο κέβιν να μετράει κάρτες (έμαθες πως) και να μπορεί να προβλέπει τι είδους κάρτα θα ακολουθήσει στη συνέχεια. 

Επειδή σου άνοιξε η όρεξη με τις αναδρομές και τις σειρές ψάχνεις και βρίσκεις και μερικές ακόμα ενδιαφέρουσες ταινίες που σχετίζονται με τον τζόγο όπως το παιχνίδι της μόλυ με μυστήριο και φόνους κλπ (άλλος κέβιν εδώ μην μπερδεύεσαι) ή τους παίκτες ή το Mississippi Grind που ίσως γέρνει προς την πλευρά της κατάθλιψης και μάλλον δεν κάνει για χριστούγεννα. Γυρνώντας στο σήμερα, βρίσκεσαι σε πρωινό σαββάτου και το μόνο πρωινό που τάισες τον εαυτό σου είναι...νοητική άμμος. Ήρθε η ώρα να τινάξεις τα ρούχα σου από την άμμο και να βουτήξεις χεντ φερστ στο ψυγείο και τις τσόντες του χθεσινού εορταστικού τραπεζιού.

Τρέξε τρέξε μικρούλη

Βάζεις το σορτσάκι σου, τα αθλητικά σου, κάνεις κάποιες δρομικές ασκήσεις για να ζεσταθείς και είσαι έτοιμος για το σημερινό σκάμμα. Αυτή τη φορά το σκάμμα μεταφέρεται από την "παιδική χαρά" της μνήμης στον στίβο και σιγά σιγά στο δρόμο. 

Σαν άλλος γιός της βλάχας και του εβαπορέ της, έχει εντυπωθεί στο υποσυνείδητό σου ότι τρέχοντας θα γίνεις άντρας, ωραίος, γερός. Από μικρός είσαι στην πρίζα και κινείσαι πάντα πιο γρήγορα από τους άλλους όπου και αν πηγαίνεις. Δεν έχεις ασχοληθεί όμως με το τρέξιμο. Μάλιστα όντας ακόμα στο δημοτικό σε "εκδρομή" στο γήπεδο βλέπεις ότι δεν μπορείς να τρέξεις όσο γρήγορα τρέχουν οι άλλοι τον έναν γύρο του στίβου που αργότερα μαθαίνεις ότι είναι περίπου τετρακόσια μέτρα. Αναρωτιέσαι γιατί, και πως οι άλλοι μπορούν ενώ εσύ όχι. Καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν σωματικές διαφορές αλλά και ότι κάποιοι έχουν αφιερώσει περισσότερο χρόνο στα αθλήματα (στη μπάλα για την ακρίβεια) και έχουν δυναμώσει περισσότερο από εσένα. Περνούν τα χρόνια και αναγκάζεσαι έμμεσα να ξεκινήσεις το τρέξιμο (ναι ανέλυσες το πως αναγκάστηκες στο άρθρο για τη χοληστερίνη).

Πάμε λοιπόν, τι θα χρειαστείς για να τρέξεις; Σίγουρα όχι εκείνα τα αθλητικά που είχες πάρει για τις βόλτες σου. Δοκίμασες να τρέξεις με αυτά αλλά τρίβονταν οι πατούσες σου και έκανες κάλους. Παίρνεις ένα καλό ζευγάρι αθλητικά με το έμβλημα της νίκης και ξεκινάς να τρέχεις στον στίβο. Πόσο βαρετό μπορεί να είναι σε ένα στίβο τετρακοσίων μέτρων να γυρίζεις αριστερόστροφα; 

Παρένθεση

Γιατί πρέπει να τρέχουμε αριστερόστροφα και όχι δεξιόστροφα; Μήπως είναι επειδή εκείνο το άρθρο που είχες διαβάσει έλεγε ότι αν πετάξεις εκατό 'νοματέους στην έρημο, οι περισσότεροι από αυτούς θα τείνουν να κάνουν αριστερόστροφους κύκλους και άρα είμαστε καλύτερα προγραμματισμένοι να τρέχουμε αριστερόστροφα; Είναι καλύτερο για τους θεατές που σε βλέπουν να έρχεσαι από τα αριστερά και καταλήγεις δεξιά, με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο διαβάζουμε; (οκ κάποιοι διαβάζουν διαγώνια, κάποια αριστερά προς τα δεξιά και κάποιοι κάθετα). Μην είναι το γκραβιτέισιοναλ φόρς της μάνας γης; Μετά από λίγες αναζητήσεις βλέπεις ότι δεν υπάρχει ξεκάθαρη τεκμηριωμένη απάντηση και καταλήγεις στα απλά μαθηματικά ... ήταν μια απόφαση 50-50 ένα κόιν τος βρε αδερφέ προς τα κάπου θέλαμε να τρέξουμε. Στο κάτω κάτω της γραφής σε κάποιους ολυμπιακούς αγώνες τρέχανε δεξιόστροφα και σε άλλους αριστερόστροφα. Άρα "εσύ αποφασίζεις" και αποφασίζεις να τρέχεις αριστερόστροφα για να μην σπας μπάλες στους υπόλοιπους συναθλούμενους του στίβου.

Αγκύλη

Μιλώντας με συμμαθητές σου στο λύκειο παρατηρείς ότι δεν είναι για όλους κατανοητό ποια φορά είναι η αριστερόστροφη και ποια η δεξιόστροφη. Γι αυτό και στο εξωτερικό μιλούν για φορά αντίθετα από τη φορά κίνησης των δεικτών του ρολογιού και φορά όμοια με τη φορά κίνησης των δεικτών του ρολογιού, ρολογοαντίθετα (counterclockwise-αριστερόστροφα) και ρολογόμοια(clockwise-δεξιόστροφα). Τους το εξήγησες το καταλάβανε και στις περισσότερες περισσότερες φορές θέλανε να σπάσουν τα ρολόγια (όχι όπως ο Τριαντάφυλλος) για να απαλλαχθούν από τις φορές.

Κλείνει η αγκύλη

Κλείνει και η παρένθεση

Είναι πολύ βαρετό! Οπότε πως λύνεις αυτόν τον γρίφο; Παίρνεις ένα περιβραχιόνιο για το κινητό σου, το οποίο έχει πλέον και μια εφαρμογή η οποία μετράει πως τα πας και λίγο αργότερα παίρνεις και τα ακουστικά σου μαζί για να ακούς εκείνη την πλέιλιστ που παίζει στα εκατόν εξηνταπέντε μπι πι εμ (μπιτς περ μίνιτ ντε) και θα σε βοηθήσει να κρατήσεις το τέμπο σου. Ναι έχεις μάθει και καινούριες λέξεις τις οποίες μέχρι τώρα είχες ξανακούσει μόνο στη θεωρία της μουσικής. Με το τεμπο ραν λοιπόν ο στόχος σου είναι να κρατάς ένα σταθερό ρυθμό για να μην σοκάρεται ο οργανισμός σου από τις απότομες αλλαγές και να χτίζεις αντοχή τρέχοντας για είκοσι, τριαντά, σαράντα λεπτά και ακόμα περισσότερο. 

Πετυχαίνεις τον στόχο των τουλάχιστον σαράντα συνεχόμενων λεπτών που σου είχε θέσει ο γιατρός για να αρχίζει να καίγεται το λίπος (που δεν είχες) και να καθαρίζουν οι αρτηρίες σου και πλέον έχεις κολλήσει το μικρόβιο του τρεξίματος. Έχεις περάσει επιτυχώς το δίμηνο που βρίζεις, τι τό 'θελα εγώ το τρέξιμο, γύρω γύρω όλοι και έχεις ανακαλύψει κάθε χαλίκι που μπορεί να υπάρχει στη διαδρομή του στίβου που ακολουθείς και πλέον αρχίζεις να το ευχαριστίεσαι. Συγχαρητήρια μόλις αυτοπρογραμμάτισες τον εαυτό σου. 

Κάπου εδώ έχουν μάθει και οι φίλοι σου ότι τρέχεις και ότι μάλιστα ξεκίνησες να τρέχεις και σε "αγώνες" πέντε χιλιομέτρων και σε καλούν να τρέξεις με κάτι πετρωμένα τέρατα, κυρίως νύχτα, (μέλη του γκαργκόιλς αϊντίαλ κλαμπ) σε διαδρομές που έπαψαν να είναι ισόπεδες όπως ο στίβος και μάλιστα είναι μέσα στη φύση. Μη γνωρίζοντας τη διαδρομή και χωρίς κινητό και μουσική ακολουθείς τα φώτα του προπορευόμενου φίλου σου σε μια προσπάθεια να μην χαθείς αλλά και να μην μείνεις πίσω. Κατά την επιστροφή παλεύεις να προφτάσεις τα τέρατα και νιώθεις την καρδιά σου να δουλεύει στο κόκκινο. Αναγκαστικά σταματάς και προσπαθείς να περπατήσεις. Ανακαλύπτεις για πρώτη φορά το αίσθημα του "δεν νιώθω τα πόδια μου" και αντιλαμβάνεσαι ότι θέλεις πολύ δουλειά ακόμα για να φτάσεις το μέτριο.

Οκ λοιπόν θα χρειαστεί να παρακολουθείς καλύτερα, πέρα από την απόσταση και τον ρυθμό σου, και τους καρδιακούς σου παλμούς γιατί σε βλέπεις να τινάζεις τα γκόρτσα σε χρόνο ντε τε. Παίρνεις το πρώτο σου φθηνό ρολόι με HR (όχι το ανθρώπινο δυναμικό, το άλλο το χαρτ ρέιτ) monitor, ένα φιτμπιτ. Αρχίζεις και το φοράς και σαν ένα γνήσιο πλασίμπο αρχίζεις να πετάς το πρώτο διάστημα (ούτε σερβιέτα ώλγουέις να ήταν...πόσες ακόμα διαφημίσεις έχουν αποθηκευτεί σε αυτό το υποσυνείδητο πχια;). Το φοράς μέχρι και στον ύπνο γιατί υποτίθεται ότι τον μετράει και αυτόν. Όμως το μοντέλο που είχες διαλέξει βάσει της τιμής δεν ήταν τόσο καλό καθώς το πλαστικό του λουράκι άρχιζε να διαστέλλεται από τη θερμότητα τους σώματός σου και δεν μπορούσες να το βλέπεις (καταραμμένο ω σι ντι). 

Ένας χρόνος και τρεις δωρεάν αντικαταστάσεις μετά από την εταιρεία αποφασίζεις ότι ήρθε η ώρα να σοβαρευτείς και να πάρεις ένα σοβαρό ρολόι να κάνεις τη δουλειά σου. Παίρνεις λοιπόν τους δρόμους πλέον με το νέο σου γκάρμιν φοράνερ. Αρχίζεις και ακολουθείς τις προπονήσεις που σε συμβουλεύει το ρολόι σου και μαθαίνεις νέους όρους όπως fartlek, magic mile, ladder, stride, yasso 800s (όχι εσύ Τουρνά), goal pace, tempo, speed intervals, uphill, downhill, διαλειμματική, threshold, run walk run, 3-2 και 2-1 breathing, warm up, cool down, k αντί για km (γιατί προφανώς είσαι runner αν λες έκανα 5 κάπα αντί για 5 χιλιόμετρα και δεν σου έρχονται σε καμία περίπτωση συνειρμοί με μαφιόζους που κάνουν ντίλια), hill repeats, recovery, park run, long run, easy run, z1, z2,... και η λίστα συνεχίζεται.

Πλέον δεν ακούς μουσική και τρέχεις με την σκέψη σου και πολλές φορές χωρίς αυτήν και αρχίζεις να εξασκείς αυτό που πλέον έχει γίνει τόσο της μόδας στο λοκντάουν, το μάιντφουλνες. Τραυματίζεσαι και αρχίζεις να μαθαίνεις περισσότερα για το τι μπορείς να πάθεις από το τρέξιμο. Βλέπεις ότι οι περισσότεροι χτυπούν στην λαγοκνημίαια η οποία μάλιστα στην αγγλική έχει και ένα πολύ αστείο για σένα όνομα, it-band (iliotibial track band). Δηλαδή σοβαρά τώρα; Έκατσε ένας γιατρός και το ονόμασε it band; Και τι σόι μουσική μπορεί να παίζει μια μπάντα πληροφορικών; (ναι πληροφορικών και όχι πληροφορικάριων απαίδευτε). Μαθαίνεις ότι στους μεγάλης διάρκειας αγώνας σε πολλούς άντρες δρομείς ματώνουν οι ρώγες τους από την έλλειψη εφύδρωσης και την τριβή (το έπαθες πολύ αργότερα μια κρύα μέρα του χειμώνα), κάποιοι χάνουν νύχια (ναι το έχεις πάθει και εσύ αλλά ξαναμεγάλωσε) αλλά διαβάζεις περισσότερα για αυτό που έπαθες εσύ την περιοστίτιδα κνήμης. Το ξεκουράζεις, δεν βαστιέσαι, ξαναξεκινάς, σε ξαναπιάνει ο πόνος ψιλοκουτσαίνεις και σα γνωστό κέρατο που είσαι, φωνάζεις στο καλάμι σου ότι θα κάνεις αυτό που θέλεις εσύ και όχι αυτό, κάνεις αυτή τη διαδικασία τρεις τέσσερις φορές μέχρι που ξεκουράζεσαι και ξεκινάς μετά από ένα χρόνο πάλι να τρέχεις σπάζοντας το ρεκόρ σου στο μαραθώνιο και νιώθεις να παίζει στη λούπα το χιτάκι του τρελού δαδιού σκληρότερα-καλύτερα-ταχύτερα.

Τώρα πλέον κάνεις γιόγκα για δρομείς, πριν τρέξεις, έχεις ταξιδέψει (προ λοκντάουν) σε ένα σκασμό σημεία και έχεις τρέξει πανέμορφες διαδρομές στη φύση και βγαίνεις κυρίως τα σαββατοκύριακα για ένα γρήγορο τεσσάρι σκεφτόμενος την προετοιμασία που έριχνες για τους μαραθώνιους, τα πρωινά τρεξίματα στις έξι και τις εφτά το πρωί, τα μετομεσονύκτια τρεξίματα και σκέφτεσαι πως σαν άλλος φόρεστ γκαμπ έκανες το ταξίδι σου στο χώρο και στο χρόνο. Δεν έχεις πετάξει πετσέτα ακολουθώντας επί λέξη τις οδηγίες του "ενεργού μέλους". 

Περιμένεις, λοιπόν, την επόμενη πρόκληση η οποία θα απαιτήσει πάλι να ενεργοποιήσεις τις παράλληλες δρομικές σου συνήθειες, αυτές που σε "προγραμμάτιζαν" χρονικά και σε βοηθούσαν να οργανώνεις και τις υπόλοιπες δραστηριότητές σου δένοντας πάνω στη ρουτίνα του τρεξίματος άλλες ρουτίνες οι οποίες δεν είχαν σταθεροποιηθεί ακόμα. (αυτό το πέγκινγκ σύστημα πρέπει να το αναλύσω κάποια στιγμή). Ξεσκονίζεσαι, σκουπίζεις τον ιδρώτα σου και καθαρίζεις το αμμόκουτό σου για την επόμενη φορά.

Το κυνήγι των αθάνατων γραμμών

Σήμερα η διάθεση στο σκάμμα έχει μια γεύση από σαφάρι. Θα βγεις για κυνήγι, ένα κυνήγι γραμμών...γραμμών οι οποίες δεν φαίνεται να πιάνονται αλλά ούτε και να πεθαίνουν ποτέ. Έχοντας βρεθεί στον μαγικό κόσμο των δομημένων εργασιών και της ομαδοποίησής τους σε πακέτα, έργα και προγράμματα (τι ναρκωτικά παίρνεις και τα βλέπεις μαγικά;) έχεις έρθει πολλές φορές αντιμέτωπος με κάποιες ορισμένες θανάσιμες γραμμές ή αλλιώς γραμμές θανάτου ... γραμμές στο χρόνο τις οποίες αν ξεπεράσεις "πεθαίνεις" ... εσύ και όχι οι γραμμές. Άλλωστε τι είναι οι γραμμές για να πεθάνουν, πέρα από κάποιο νοητικό σκάρφισμα το οποίο σου επιτρέπει να οριοθετείς τα μέρη του χώρου σου και στην προκειμένη περίπτωση του χρόνου σου; (κάνεις συνειρμούς για χωροχρόνους, χάος και φράκταλς αλλά θα βγεις εκτός θέματος συγκεντρώσου). 

Μισό λεπτό όμως, εσύ δεν είχες μάθει κάποτε (όχι στο τέξας) ότι οι γραμμές μπορούσαν να είναι ευθείες, τεθλασμένες, καμπύλες (όχι αυτό που νομίζεις), μεικτές, επίπεδες και στρεβλές; Ξαφνικά σου λένε ότι υπάρχει και άλλη μια κατηγορία (;) η οποία μάλιστα είναι και πολύ δημοφιλής στις "σοβαρές" και "οργανωμένες" επιχειρήσεις. 

Τι είναι λοιπόν αυτές οι θανάσιμες γραμμές (τα ντεντλάινς ντε) και γιατί βάλθηκες να παλεύεις να τις πετύχεις; Αρχικά ο γενικός σου στόχος είναι να είσαι καλός σε αυτό που κάνεις, να το ευχαριστιέσαι αρκετά αλλά και να είσαι ένα άξιο μέλος της μικρο-κοινωνίας στην οποία ανήκεις. Πολύ ωραία, άρα πιάνεις δουλειά και βλέπεις ότι ξαφνικά θα χρειαστεί να κάνεις αρκετά πράγματα σε συγκεκριμένο χρόνο. Ναι οκ είχες πάρει μια γενική γεύση στο σχολείο και το πανεπιστήμιο με εξεταστικές τρίμηνα τετράμηνα κλπ αλλά πότε δεν είχες τελικά σημεία στο χρόνο στα οποία δεν εξεταζόσουν αλλά είχαν σημασία.

Στόχος σου, λοιπόν, είναι να μπορείς σε κάποια συγκεκριμένα και το βασικότερο, προ - καθορισμένα χρονικά όρια τα οποία δύσκολα (ή τουλάχιστον δύσκολα θα έπρεπε να...) μεταβάλλονται, να πετύχεις την ολοκλήρωση μιας εργασίας, ενός πακέτου εργασιών, ενός έργου ή ενός προγράμματος. Βλέπεις, όμως, ότι αυτές οι γραμμές πολύ συχνά είναι ένα άπιαστο όνειρο (σαν τις σερβιέτες με φτερά που έλεγε και ο τζιμάκος) και τείνουν να ξεγλυστράνε από τους επίδοξους κυνηγούς τους, μεταφερόμενες διαρκώς στο χρόνο, ξεγελώντας σε και τον, στο δικό τους ταξίδι προς την αθανασία.

Αναρωτιέσαι λοιπόν γιατί να έχεις γραμμές, που σου ορίζονται συνήθως από το περιβάλλον σου, για να κάνεις κάτι; Γιατί να μην λειτουργείς χωρίς αυτές και να παράγεις έργο χωρίς να νιώθεις την αποτυχία του χρονικού πλαισίου όταν ολοκληρώνεις κάποιες από αυτές μετά τις θανάσιμες γραμμές τους; 

Ψάχνοντας στο ιντερνετ για απαντήσεις βρίσκεις άπειρες μεθόδους (βλπ. πομοντόρο, σλοτινγκ, πραίμινγκ, σόρτκατς ναι κι άλλα περισσότερα σόρτκατς παρακαλώ) για να γίνεις πιο παραγωγικός, αποδοτικός και οργανωτικός καταλήγοντας να ανακαλύπτεις κάτι που βαθιά μέσα σου ήδη γνώριζες. 

Το να ορίζεις χρονικά πλαίσια στον εαυτό σου για την ολοκλήρωση σε βοηθά να κάνεις περισσότερα πράγματα στον πεπερασμένο χρόνο που έχεις σε τούτο (το μάταιο;) κόσμο. Το μότο (όχι το χέλοου μότο) σου γίνεται: κάνοντας περισσότερα κάνεις περισσότερα. 

Μπορείς να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς για να ζήσεις για περισσότερο χρόνο, αλλά μάλλον πιο αποδοτικό θα ήταν να μπορέσεις να κάνεις περισσότερα πράγματα σήμερα γιατί το αύριο είναι ένα μυστήριο (κατά το τουμόροου ιζ ε μύστερι εντ γιέστερντέι ιζ χίστορι). Δεν μπορείς να ξέρεις με βεβαιότητα τι θα έρθει και μάλλον θα ήταν βαρετό να το ξέρεις ή να ζεις για πολύ ή για να το θέσω καλύτερα θα ήταν βαρετό να ζήσεις περισσότερο από τους αγαπημένους σου ανθρώπους (βλπ. altered carbon).

Το παίρνεις απόφαση λοιπόν και αναρωτιέσαι, τι μπορείς να ελέγξεις στην όλη διαδικασία; Σίγουρα δεν μπορείς να ελέγξεις τα χρονοδιαγράμματα που σου ορίζονται εξ άνωθεν αλλά μπορείς να κάνεις ταχύτερα, αποδοτικότερα και πιο έξυπνα αν θες κάποιες επαναλαμβανόμενες εργασίες. 

Αρχίζεις να δομείς τον τρόπο με τον οποίο μιλάς, γράφεις και λειτουργείς, βάζεις και τους συναδέλφους σου στο παιχνίδι, σπας τη δουλειά σου σε μπουκιές (μπάιτ σάιζ). Μαθαίνεις τι είναι η ασύγχρονη επικοινωνία και αρχίζεις και λατρεύεις την ηλεκτρονική αλληλογραφία. Φτιάχνεις φακέλους, υποφακέλους, περισσότερους υποφακέλους απ' ότι χρειάζεσαι. Περνούν οι μήνες και αναζητάς επικοινωνίες που δεν βρίσκεις, ξαναψάχνεις στο ιντερνετ και καταλήγεις ότι το βέλτιστο βάθος διαχειρίσιμων υποφακέλων για ευρετηριασμό είναι ο μαγικός αριθμός του 3. Στην λογική αυτή αρχίζεις και ξαναδομείς την πληροφορία σου στους υποφακέλους που δημιουργείς. Φτιάχνεις έτοιμους πρότυπους φακέλους για όμοια έργα, έτοιμες φόρμες επικοινωνίας. Αρχίζεις να δημιουργείς αυτόματους κανόνες και ξαφνικά βλέπεις ότι έχεις φτάσει σε ένα σημείο που δεν πάει πιο πέρα προς το παρόν.

Προσπαθείς να επεκτείνεις τις μεθόδους σου στους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεσαι ώστε να έρχεται όσο πιο έτοιμη γίνεται η πληροφορία, αλλά βλέπεις ότι ο ανθρώπινος παράγοντας δεν αντιδρά καλά στην οργάνωση, και ειδικά ο ελληνικός ανθρώπινος παράγοντας. Άλλωστε η φυσική τάση των πραγμάτων είναι προς υψηλότερα επίπεδα εντροπίας, προς την τάση των πραγμάτων να γίνονται άτακτα (σα τα κορίτσια της αννούλας που δεν κάθονται φρόνιμα ένα πράγμα). Αρνούνται τα πολύπλοκα συστήματά σου, την μεθοδική σου επικοινωνία, ξεχνούν κρίσιμες λεπτομέρειες για τους αυτοματισμούς σου και καταλήγεις να τα κάνεις όλα πιο απλά. Μαθαίνεις ότι τα πιο επιτυχημένα συστήματα είναι αυτά που δεν χρειάζονται μάνουαλ και επίσης μαθαίνεις όρους όπως RTFM (το οποίο σκέφτεσαι να κάνεις μπλουζάκι) και την παντιέρα της αντίπερα όχθης το tl;dr. 

Προχωρούν τα χρόνια και έχεις ασχοληθεί με τυποποιημένες διαδικασίες ποιότητας, κανόνες παραγωγής κώδικα, βιβλία επί βιβλίων κανονισμών για γραμμικά παραγόμενα έργα και κάπου λες όπα. Στο τέλος της ημέρας θα χρειαστεί να δουλέψεις με ανθρώπους οι οποίοι δεν θα έχουν ούτε το χρόνο (απ' ότι λένε) ούτε τη διάθεση για να κατανοήσουν τα πολύπλοκα συστήματα αυτά. Κάπου εδώ λες τσάλεντζ αξεπτιντ και μπρινγκ ιτ ον. Με διάθεση αυτοπρογραμματισμού αρχίζεις να δείχνεις στους συναδέλφους σου κόλπα για να κερδίζουν χρόνο και ως αντάλλαγμα τους τον ζητάς για να ασχοληθούν με την εργασία που θες να σου ολοκληρώσουν χωρίς να γνωρίζουν τις περίεργες θανάσιμες γραμμές τις οποίες κυνηγάς. Έτσι φαίνεται να αποκτούν ενδιαφέρον οι εργασίες που τους ζητάς να κάνουν και άρα έχεις μόλις αναιρέσει τόσο την τροχοπέδη του χρόνου όσο και της διάθεσης. Ωραία φαίνεται να νικάμε.

Αργότερα μαθαίνεις ότι το κυνήγι όλων αυτών των φαινομενικά διαφορετικών γραμμών έχει πολύ συγκεκριμένες μεταβλητές τις οποίες μπορείς να μελετήσεις. Έχεις λοιπόν να κάνεις με ένα επίπεδο ποιότητας, τον πεπερασμένο χρόνο(κόστος κλπ) και κάποιες πηγές (ανθρώπους, μηχανές κ.α.). Τελειοποιείς ακόμα περισσότερο τις διαδικασίες σου υπό το νέο φως της γνώσης. Και ναι συγχαρητήρια έχεις γίνει λαμπατέρ αλλά βλέπεις ότι συνεχίζουν και υπάρχουν ερωτήματα μέσα σου.

Γιατί δεν είσαι όσο επιτυχημένος/αποδοτικός/παραγωγικός θα ήθελες να είσαι; Είναι που σαν άνθρωπος (ανω-θρώσκω κλπ ετυμολογίες) ψάχνεις πάντα για το κάτι καλύτερο και μένεις με αυτή την επίγευση του άγνωστου ανεκπλήρωτου; 

Γιατί αυτοί οι μυστήριοι τύποι στις διοικήσεις βάζουν αυτές τις αθάνατες γραμμές στις φυλλάδες των εταιρικών σαλούν και σου ζητούν σαν καλός κυνηγός κεφαλών να τις πιάσεις; Είναι τρελοί (αυτοί οι γαλάτες); ή βλέπουν κάτι που δεν βλέπεις. Πως θα γίνει να δεις από τα μάτια τους; Πως θα ρωτήσεις να μάθεις για αυτό που δεν ξέρεις;

Ίσως η μέθοδος είναι να σκέφτεσαι έξω από το αμμόκουτό σου (σατανά είχες δεν είχες τό 'κανες το ρέφερνς σου) αλλά σε κάθε περίπτωση το κυνήγι των αθάνατων γραμμών είναι αυτό που θα σου δώσει απαντήσεις.

Χοληστερίνη αγάπη μου

Ναι καλά το κατάλαβες, σήμερα θα μιλήσουμε για το αγαπημένο σου θέμα το φαγητό και την αγάπη σου για αυτό. Πιάσε μια σοκολάτα, ένα ντόνατ ή έστω ένα παϊδάκι (προβατίνα) βρε αδερφέ και έλα να τα φάμε μαζί στο σκάμμα. Απο μικρός είσαι από αυτούς τους μισητούς τύπους (για τους άλλους) που τρώνε το καταπέτασμα και δεν βάζουν γραμμάριο. Εσύ ζεις το δράμα σου γιατί παλεύεις τρώγοντας να πάρεις γραμμάρια και χάνεις κιλά στις εξεταστικές που ξεχνούσες να φας. Μέχρι τα είκοσι περίπου χρόνια σου το γεγονός αυτό σε έχει απασχολήσει ελάχιστα μόνο και μόνο για λόγους εμφάνισης και για λόγους αντίστασης σε δυνατούς ανέμους.

Περνάς κυριολεκτικά τα χρόνια σου μασουλώντας κάτι σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή της μέρας και της νύχτας σου. Ναι ακόμα πιστεύεις ότι αυτά τα πολλά και μικρά γεύματα είναι που σε κρατάνε συλφίδα και όχι ο μεταβολισμός σου που μοιάζει με αυτόν αλόγου κούρσας σε αναβολικά. Όσο είσαι φοιτητής περπατάς, χορεύεις, κάνεις ποδήλατο και γενικά δεν στέκεσαι σε ένα σημείο για πάνω από πέντε λεπτά και δικαίως σε χαρακτηρίζουν οι φίλοι σου κοκάκια. Φαν φάκτ: Σε βραδιά των "γρήγορων" (πανάθεμά μας) στο χώρο του πανεπιστημίου πετάγεσαι και φέρνεις γλυκά, έτσι γιατί είχες μια λιγούρα και από τότε μένει η ατάκα "τα κοκάκια του κοκάκια".

Γυρνάς στο κλεινόν άστυ στο τέλος του τέταρτου έτους και τότε αρχίζει η καθίζηση (των τριγλυκεριδίων για...νοτ μέντικλι κορέκτ αλλά προχωράμε μικρέ ναζί του διαδικτύου). Οι δραστηριότητές σου πιάνουν π(ι)άτο και αρχίζεις να τρέχεις προς το διακοσάρι πλας της ολικής σου χοληστερόλης. Σε συζήτηση με το γιατρό σου τότε αρχίζεις και μαθαίνεις νέες έννοιες, την καλή χοληστερίνη, την κακή χοληστερίνη και καταλαβαίνεις ότι μόνο η άσχημη χοληστερίνη σου έλειπε για να πρωταγωνιστείς σε φιλμάκι από την άγρια δύση. 

Κλασικά ακούς, πρέπει να κόψεις το ένα, να μειώσεις το άλλο και γενικά αν θα μπορούσες να τρως κόντρα πλακέ για το υπόλοιπο της ζωής σου θα δούλευε η καρδιά σου σαν γερμανική μηχανή φτιαγμένη από ιάπωνα μηχανικό. Οπότε σε μια προσπάθειά σου να κάνεις το ντιλ με το γιατρό σου, ελπίζοντας για το καλύτερο, ρωτάς "μήπως υπάρχει κανένας άλλος δρόμος ρε γιατρέ;". Εδώ σκάει ως απο μηχανής θεός ο γιατρός και σου λέει κάτι για μια κυρά έιτς ντι έλ που είναι πολύ χαμηλή και θα πρέπει να την ανεβάσεις για να βελτιωθεί το μιξ. Μετά από την αρχική σου φάτσα τύπου νταζ νοτ κομπιουτ (και χάρηκες τώρα μικρέ μου γκικ με το ρέφερνς με τον γιατρό-ποιο σε ιατρική συζήτηση) γιατί δεν μπορούσες να καταλάβεις πως όταν ο αρχικός μας στόχος να μειώσουμε το "άθροισμα" δύο μεταβλητών (της hdl και της ldl ντε) καταλήγουμε να θέλουμε να αυξήσουμε τις τιμές της μίας. Τότε καταλαβαίνεις ότι οι δύο αυτές μεταβλητές δεν είναι αυτό που λέμε ξένες μεταξύ τους στα μαθηματικά αλλά σχετίζονται με μια σχέση αντίστροφης αναλογίας. Ωραία, τό 'πιασες πως δουλεύει το σύστημα, και ρωτάς "και πως την αυξάνουμε λοιπόν την καλη χοληστερίνη ρε γιατρέ;". Σου απαντά λοιπόν ο φίλος και αδερφός σου, πλέον, γιατρός, "κάνε αερόβια γυμναστική και έλα να σε δω πάλι σε ένα χρόνο".

Περπατάς προς το σπίτι και σκέφτεσαι, τι σου είπε τώρα ο ντότορ, αερόβια(;) δηλαδή τι πρέπει να στολιστείς σαν εκείνους τους 80ς τύπους στην τηλεόραση με τα ολόσωμα κορμάκια και να χτυπιέσαι στο ρυθμό κάποιου ποπ τραγουδιού που θα σε κάνει να νιώθεις λες και έχεις πάρει όλα τα αντικαταθλιπτικά του κόσμου; Ψάχνεις λοιπόν στον γούγλη και αποφασίζεις να ξεκινήσεις το τρέξιμο και παράλληλα να βελτιώσεις την διατροφή σου, άλλωστε τι ήταν αυτό που αντιμετώπιζες, άλλος ένας γρίφος στον οποίο μπορούσες να βρεις τη λύση και να την εφαρμόσεις. Μέσα σε ένα χρόνο αρχίζεις από τα πέντε χιλιόμετρα και σιγούλια-σιγούλια ανεβαίνεις κατά πολύ σε αριθμό χιλιομέτρων και κατεβαίνεις σε μέση ταχύτητα ανά χλμ μέχρι που φτάνεις στον πρώτο σου μαραθώνιο (τα σαράντα δύο χιλιόμετρα και κάτι ψηλά όχι αυτούς τους ντεμέκ "μαραθώνιους" που σου έλεγαν άλλοι ότι τρέχουν). Έχεις αντικαταστήσει οποιοδήποτε κρέας έχει μια γεύση της προκοπής, όχι άλλο παστό βουτηγμένο στο υπέροχο λιπάκι του, όχι άλλα παϊδάκια, όχι άλλη γουρνοπούλα με την λαχταριστή πετσούλα της, όχι, όχι, όχιιιιιιιιι...μόνο κοτόπουλο (πολύ βραστό κοτόπουλο όμως), τόνο και σολωμό (για τα καλά λιπαρά για) και αυξάνεις τις σαλάτες και τα φρούτα που ούτως ή άλλως έτρωγες. 

Ξανακάνεις το ετήσιο πλέον σου τσεκ απ και ο γιατρός σου ξαφνιάζεται με την μεταβολή στις τιμές της καλής σου χοληστερίνης και λιγότερο από την συνολική σου χοληστερίνη η οποία πλέον βρίσκεται απλά σε οριακή τιμή για τα χαμηλότερα όρια στα οποία θα πρέπει να την τηρείς λόγω του (ιστορικού) αμαρτήματος του πατρός σου (και εν μέρει της μητρός σου). Συνεχίζεις και τρέχεις σαν να μην υπάρχει αύριο, μόνος σου, με παρέα, πρωί, βράδυ, με βροχή, με χαλάζι και πλέον τρως τρεις φορές περισσότερο απ' ότι έτρωγες πριν. 

Αρχίζεις να νιώθεις ασφαλής, μακριά από το δρεπάνι του αδερφού του θεού ύπνου, και αρχίζεις τις κρεπάλες με τους κολλητούς σου, μαθαίνεις λέξεις όπως ζυγούρι, χοντρό και αρχίζεις να νιώθεις το λίπος να κυλά στις φλέβες σου όπως ποτέ πριν και κάπου εδώ τραυματίζεσαι στο τρέξιμο και βγαίνεις οφ για ένα χρόνο. Μετά από έξι μήνες ξανακάνεις εξετάσεις και έχεις χτυπήσει το ιστορικό ρεκόρ σου, το ωλ τάιμ χάι, των διακοσίων πενήντα τριών μονάδων (και κάπου εδώ σε αποκαλούν γατάκι κάποιοι φίλοι από το χωρίο αλλά το προσπερνάς γιατί είσαι πολύ ψυχαναγκαστικός για να το αφήσεις να πάει παραπάνω). Αποφασίζεις ότι δεν σε ενδιαφέρει να έχεις "πρόσωπο" στην ταβέρνα του χωριού έχοντας μια σοβαρή τιμή χοληστερίνης για να συμμετέχεις στις λιποκρεατοφαγίες. 

Γυρνάς ξανά στην τυπική διατροφή σου και σιγά σιγά ξαναξεκινάς το τρέξιμο ωσπου βρίσκεις το προσωπικό σου εκουαλίβριο μεταξύ γευστικού φαγητού (όχι κοτόπουλο), γυμναστικής και οριακά καλών τιμών δεικτών χοληστερόλης. Τρεις μαραθώνιους και μια στομαχική διαταραχή αργότερα συνεχίζεις να εκτιμάς μια καλή μερίδα προβατίνα αλλά έχεις πλέον μάθει να σταματάς πολύ πριν τα φυσικά σου όρια. Έφτιαξες λοιπόν τον διατροφικό σου χαρακτήρα, δε χάρντ γουέι, για να μπορείς να εκτιμάς το πολύ γευστικό φαγητό σε λίγο πιο μέσους ανθρώπινους ρυθμούς. Κλείνεις το σκάμμα για σήμερα το οποίο πλέον θυμίζει περισσότερο βούρκο λάσπης για σκρόφες (sus scrofa domesticus μορφωθείτε όμως επιτέλους) παρά το αμμόκουτο στο οποίο ξεκίνησες.