Τοξικά αισιόδοξες εγκεφαλικές ανακατωσούρες

Κοντεύουν δύο μήνες που δεν έχεις ασχοληθεί με το αμμόκουτό σου. Βλέπεις την admin σελίδα σου με ακόμη μια ημιτελή προσπάθεια συγγραφής στις 29 του Μάη. Αναρωτιέσαι τι έγινε και που πήγε ο ενθουσιασμός που είχες το πρώτο διάστημα. Ενθουσιασμός που διήρκησε σχεδόν ένα εξάμηνο, διόλου ευκαταφρόνητη σαν περίοδος σε αυτή την δοκιμή να αποτυπώσεις τον εαυτό σου εκεί έξω και στην πράξη να σε διαβάσεις σαν τρίτος πρώτος εσύ και έπειτα οι φίλοι και γνωστοί με τους οποίους συζητάς τις ιδέες σου, ιδέες τις οποίες χωρίς αυτή την αφορμή σπάνια ανέλυες. Εντοπίζεις εδώ ένα μοτίβο που το ακολουθείς συχνά πυκνά σχεδόν σε όλα τα πράγματα που κάνεις. 

Βλέπεις κάτι καινούριο, το θέλεις, το ξεκινάς, ενθουσιάζεσαι, ψιλοκάνεις πράξη την νέα γνώση, την εφαρμόζεις για εκείνες τις 30-60 ημέρες που λένε ότι χρειάζεται για να εδραιωθεί μια νέα συνήθεια και σιγά σιγά - έχοντας μάθει να "κρατιέσαι" όλο και περισσότερο συνεπής στην νέα σου συνήθεια σαν πειθήνιο γαϊδούρι - πετυχαίνεις ένα μικρό μέρος από αυτό που ήθελες, απομυθοποιείς όλη την νέα κατηγορία γνώσης, ξενερώνεις μονολογώντας ένα "ε και τι μάθαμε πάλι;" μηδενίζεις και ξαναγυρνάς με μακροβούτι στην πλήξη, ψάχνοντας το επόμενο νέο πράγμα που θα σε ενθουσιάσει για να βγεις από το χαζοκούτι και τις σειρές. Ως πότε, όχι παλικάρια, όμως θα αντέχεις ή θα έχεις την πολυτέλεια να κάνεις τέτοιες επιπόλαιες επιλογές; Η απάντηση σε αυτό το "πως μένουν όλα ίδια κ όμοια κάθε μέρα που περνά;", που έλεγαν και οι Νάμα, είναι ότι εσύ τα βλέπεις όλα θεωρητικά ίδια ενώ στην πραγματικότητα τίποτα δε μένει και τα πάντα ρει.

Πολλά καμπανάκια σου χτυπάνε εδώ. Για αρχή χαρακτηρίζεις ως επιπόλαιες τις επιλογές σου, πράγμα που σημαίνει ότι για κάτι νιώθεις ένοχος. Ένοχος για τον χρόνο που χάνεις; Ένοχος για τις επιλογές που θα μπορούσες να είχες κάνει έναντι αυτής της επιλογής. Εντάξει, όμως, δεν θα έβαζες ποτέ τον εαυτό σου να μελετήσει όλες τις εναλλακτικές επιλογές που θα μπορούσες να κάνεις πρωτού επιλέξεις, οπότε τι παραπονιέσαι; ... αφού ... αυτός είσαι! Υπέρμαχος του fail fast - succeed faster χωρίς όμως να δοκιμάζεις ό,τι βρεθεί μπροστά σου, δηλαδή έχεις και μια ποιότητα που έλεγε και ένας φίλος από Αγγλία.

Σκέφτεσαι, όμως, ότι για κάποιο λόγο εξετάζεις έστω πρόχειρα κάποιες από τις εναλλακτικές. Καταλήγεις στο ότι εν τέλει αποδίδεις ένα μέρος της συνολικής αξίας μιας νεοεπιλεχθείσας δραστηριότητας στο άθροισμα των υπόλοιπων μη επιλεγμένων δραστηριοτήτων, κάτι σαν την κοστολόγηση νέου προϊόντος σε μια ήδη εδραιωμένη αγορά υποκατάστατων που μάθαινες και στο πανεπιστήμιο. Τι ωραία;! Τα γείωσες όλα, όλα μετρήσιμα, όλα ντετερμινιστικά, μηδέν χώρος για συναίσθημα, ενθουσιασμό και πάθος στην ανάλυση που κάνεις. 

Πόσο σ' αρέσει πραγματικά όμως να τα μηδενίζεις όλα; Σ' αρέσει να ξεγυμνώνεις τα πράγματα από τα φρου φρου και τ' αρώματα, να αποδομείς και να ξαναχτίζεις κομμάτι-κομμάτι όλες τις έννοιες στην ολότητά τους. Σε γεμίζει απίστευτα να λες τα πράγματα είναι απλά, σε ενθουσιάζει να λες το κατάλαβα, το έχω, το νιώθω, την κατέκτησα και αυτή την κορφή της γνώσης. Απ την άλλη, λογικό σκέφτεσαι, το ότι δεν υπάρχει συναίσθημα στα κομμάτια και ίσως καλύτερα που δεν συνδέεις το συναίσθημα στα επιμέρους, στα σπασμένα, γιατί στο ξερό σου το κεφάλι πάντα τα κομμάτια είναι κάτι λιγότερο απ' το όλο και κατά συνέπεια κάτι μίζερο και εν δυνάμει θλιβερό. Οπότε, γιατί να νιώθεις ότι θλίβεσαι για κάτι που σε πέντε λεπτάκια θα το έχεις αναδομήσει στην ολότητά του; Ένα no harm no foul ρε αδερφέ. Δεν την γουστάρεις καθόλου αυτή τη θλίψη. Γράφεις-σβήνεις, λες κάτσε μισό λεπτάκι, δεν γουστάρεις αυτή τη θλίψη ή δε γουστάρεις τη θλίψη. Ναι δικέ μου, σου πήρε μόλις πέντε παραγράφους για να χτυπήσεις φλέβα στο σημερινό σκάμμα. Εντοπίζεις ότι έχεις απωθήσει οτιδήποτε θλιβερό, τις άμυνές σου, τα σκαμπώ σου και τα ... σου, που έλεγε και στο μικρό ψάρι ο Γιαννόπουλος. Ήρθε μια μέρα πριν καιρό στη ζωή σου που είπες enough is enough και δεν γουστάρω άλλη θλίψη, αν γουστάρετε να νιώθετε να μιζεριάζετε δικαίωμά σας, εμένα παρακαλώ αφήστε με στην χαρά μου και στο πορτοκαλί συννεφάκι μου. 

Έχεις περάσει - και ξαναπερνάς κατά καιρούς - φάσεις αυτής της τοξικής υπερ-αισιοδοξίας που διαβάζεις στην οποία ο κόσμος να χαλάει εσύ είσαι σαν έχεις πάρει όλα τα ναρκωτικά του κόσμου και χαρακτηρίζεσαι από πολλούς ως άνιωθος, αναίσθητος ή στην καλύτερη ονειροπόλος. Περνάς και τη φάση σου μετά που έχεις μιζεριάσει, φεύγοντας από το συναισθηματικό χάι στο οποίο αυτοπρογραμματίστηκες να βρίσκεσαι για να περάσεις την τρικύμια. Ένα αιώνιο rollercoaster χωρίς σταματημό. Καταλαβαίνεις, όμως, ότι την έχεις ανάγκη που και που αυτή τη θλίψη και ας έλεγε τ' αντίθετα ο Αγγελάκας στο χάρτινο τσίρκο του. Αυτό τον επαναπρογραμματισμό της εσωτερικής σου πυξίδας κάθε λίγο και λιγάκι, σαν την περιστροφή των 360 μοιρών γύρω από τον εαυτό σου όμοια με 'κείνη των μυρμηγκιών της ερήμου που προσπαθούν, περιστρεφόμενα γύρω από τον εαυτό τους κάθε τόσο, να νιώσουν τις μαγνητικές δυνάμεις που τα περιβάλλουν, να νιώσουν τον κόσμο, να δουν το δάσος και όχι το δάχτυλο. Όχι μπράβο μου για το συνειρμό, και να φανταστείς ότι δασκάλα μου στο σχολείο έλεγε ότι ήμουν πολύ ευθύς στις αλληγορίες και τους παραλληλισμούς μου, που μάλλον ακόμα είμαι σε σχέση με άλλους γράφοντες, αλλά πήγε πιο καλά απ ότι συνήθως ο συγκεκριμένος παραλληλισμός.

Σε ξαναδιαβάζεις, κάνεις αυτό το πάνω κάτω του διαλόγου με τον εαυτό σου, διορθώνεις, αποτυπώνεις, καθαρίζεις το εγκεφαλικό σου ξερατό - το vomit draft που λένε και στο χόλυγουντ. Αυτό το ωμό, το ακατέργαστο της εγκεφαλικής σου δραστηριότητας. Ξεδιπλώνεις το κουβάρι, κόβεις, δένεις και πάλι από την αρχή. Τι ήθελες να πεις; Με τι ξεκίνησες; Σε ζόρισε κάτι; Θυμάσαι την αδερφή σου να σου λέει τι δυνατός που έχεις γίνει, τι καθάρισμα που έχεις κάνει και απορεί χαρωπά - και συ μαζί της - πως διάλο τα κατάφερες να τα βάλεις στα κουτάκια τους όλα. Προσπαθείς να ακολουθήσεις την πορεία σου να αποκωδικοποιήσεις το ταξίδι σου, να βγάλεις τη μαγική συνταγή της ευτυχίας και καταλήγεις πως ακόμα και τώρα δεν έχεις ιδέα. Ήσουν κωλόφαρδος ή έχεις υποσυνείδητα κατανοήσει κάτι που δεν μπορείς να το προφέρεις στο συνειδητό σου. Όπως πάντα μάλλον η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.

Αναρωτήθηκες πιο πάνω ως πότε θα αντέχεις να κάνεις πρόχειρες επιλογές. Συγνώμη, αναρωτιέσαι, γιατί υπάρχουν και μη πρόχειρες επιλογές; Όλες πρόχειρες δεν είναι εν τέλει κρίνοντας εκ του αποτελέσματος; Γιατί σε προβληματίζει αν θα αντέχεις; Μέχρι τώρα βλέπεις μόνο τις αντοχές σου να αυξάνονται - τουλάχιστον εγκεφαλικά - γιατί το στομάχι σου πέρασε μια περίοδο που είχε διαφορετική άποψη. Είναι η αντοχή που έχεις προγραμματίσει τον εαυτό σου να εξελίσει. Δουλεύεις άλλωστε φουλ την αντοχή σου, τόσο σωματικά στους μαραθωνίους και τις ποδηλατάδες, όσο και στα tasks που κάνεις βάζοντας χρονικές τρικλοποδιές στον εαυτό σου ώστε να έχεις λιγότερο διαθέσιμο χρόνο να εκτελέσεις κάποια από τα tasks σου, όχι τόσο επειδή βαριέσαι και πλήττεις αλλά κυρίως επειδή γουστάρεις την πρόκληση, να ανέβουν οι παλμοί σου, να νιώσεις ζωντανός. 

Όπως μετά από κάθε εμετό, νιώθεις την βραχυπρόθεσμη εξάντληση να σου χτυπά την πόρτα, μια εξάντληση γνώριμη, αυτό το λυποψύχισμα στο 40ο χιλιόμετρο που δεν τραβάν τα πόδια σου να τερματίσεις στα 42 και το μόνο που σε κρατά όρθιο είναι η σκέψη του τσιτάτου του "ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό" - παρότι που εν προκειμένω θεωρείς ότι το ενδεχόμενο του να ψοφήσεις είναι πιο κοντά από ποτέ στο 40ο χιλιόμετρο. Χαζογελάς με τα ευφυολογήματά σου γύρω από το θάνατο, έχοντας μάθει μια ζωή να τον κοροϊδεύεις και να γελάς περισσότερο στις πιο θλιβερές καταστάσεις, παίρνοντάς τον όμως πάντα στα σοβαρά στην πραγματικότητα στην τελική.

Τι ήθελες να πεις όμως; Που χάθηκες πάλι; Δε βαριέσαι...Πήγε αργά και σχεδόν ακούς τη μάνα σου να σε φωνάζει να γυρίσεις σπίτι από το παιχνίδι. Έχεις σχολείο αύριο, λέει, και πρέπει να είσαι ξεκούραστος. Τα πρέπει που σου φορτώσανε και 'κείνα που σου φόρτωσες και τα αναβάλεις με μικρές πεντάλεπτες-ακόμη αναβολές. Εκείνα τα όρια που σου βάζανε μόνο και μόνο για να σε μάθουν να βάζεις όρια. Πόσα χρόνια σου πήρε άραγε για να το πάρεις πρέφα και πόσα ακόμη δεν καταλαβαίνεις; Δεν σε νοιάζει ο χρόνος, νιώθεις το παλμό της ρόζας που παίζει στα ηχεία σου και ταυτίζεσαι αντίστροφα με κείνο το "συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω τι λένε τα computers κ οι αριθμοί" μιας και αυτά φαίνεται να είναι τα μόνα που καταλαβαίνεις πλήρως.

Στρουθοκαμηλισμός ή έλεγχος;

Χαλαρή Παρασκευή σήμερα και είπες να ρίξεις μια βουτιά στο αμμόκουτό σου μιας και το ψιλοπαραμελείς τώρα τελευταία και παραπονιούνται οι αμέτρητοι αναγνώστες σου (σύνολο απολύτως μετρήσιμο και πεπερασμένο). Παρασκευούλα ζάχαρη, παρασκευούλα μέλι λένε οι περισσότεροι. Για σένα όμως η Παρασκευή είναι μια από τις μέρες που δεν σ' αρέσουν, ναι κόντρα σε οποιονδήποτε "λογικό" άνθρωπο που την συνδέει με τη λήξη της εργασιακής εβδομάδας και την έναρξη του σου κου, της ξεγνοιασιάς. Είσαι και πάλι στην μειοψηφία, όχι τόσο επειδή θες να ανήκεις στο περιθώριο συνειδητά, αλλά επειδή πάντα ήσουν ένας άνθρωπος που του άρεσε η δουλειά. Δουλειά, άσχημη σύνδεση με τη δουλεία, αλλά και τι να προτιμήσεις; Την λέξη εργασία; Αυτό που παράγει έργο; Ούτε αυτό σου κάνει, μάλλον καταλήγεις στη λέξη δραστηριότητα, ναι εδώ είσαι, από κούνια δραστήριος. Όχι, όμως, αυτό το φαινόμενο των ημερών του να είσαι δραστήριος απλά για να είσαι απασχολημένος. Το άλλο το - τη βρίσκω με τις δραστηριότητες και βρίσκω κάτι ενδιαφέρον σε ό,τι πιάνω στα χέρια μου.

Σήμερα από το πρωί παλεύεις να ξεκολλήσεις από τις playlists που σου προτείνει το μουσικό κουτί του σωλήνα, playlists συλλογών από δημιουργίες του Quincy Jones. Τι άνθρωπος και αυτός, τόσο δραστήριος που είχε φτάσει τον εγκέφαλό του στα όρια πολλάκις με αποτέλεσμα την ολική κατάρευση με κίνδυνο της ζωής του (εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για τη ζωή του έχει και το νέτφλιξ παρεπιπτόντως). Πως ένας άνθρωπος φτάνει και ξεπερνά τα φυσικά του όρια; Τι γίνεται όταν ξεπεράσεις το όριό σου; Πλέον γνωρίζεις που έσκασες την προηγούμενη φορά. Τι κάνεις με αυτή τη γνώση; Ζεις με τον φόβο όταν είσαι κοντά ότι θα ξαναχτυπήσεις τοίχο; Αγχώνεσαι όταν είσαι κοντά, ανεβάζεις παλμούς και επιταχύνεις την προσέγγιση του ορίου σου; Μήπως γυρνάς διακόπτες και τα γυρίζεις όλα σε ένα ασφαλές 60% χωρίς να σε αγχώνει το όριο αλλά σε ενοχλεί η μετριότητα; Σκέφτεσαι από την άλλη ότι μπορεί και να δουλέψει όπως στις προπονήσεις στο τρέξιμο, τραβάς τον εαυτό σου στο όριο και όντας συνεπής και έχοντας τον έλεγχο του πως και πότε φτάνεις στο όριο το προβλέπεις και το ξεπερνάς. Ως δια μαγείας αντιλαμβάνεσαι ότι πλέον το παλιό σου όριο είναι μια μικρότερη κορυφή σε σχέση με το νέο σου όριο. Το πας ακόμα παραπέρα και λες ότι με την ίδια λογική ούτε το νέο σου όριο είναι το πραγματικό σου όριο ή αν θες το ολικό σου μέγιστο παρά ένα τοπικό μέγιστο της περιόδου που διανύεις.

Κάτσε μισό λεπτάκι όμως, είπες και τεντώθηκες στον καναπέ, παραπάνω σκεφτόσουν τον έλεγχο. Ωραία έννοια ο έλεγχος. Είναι μια ψευδαίσθηση που συνειδητά πείθουμε τον εαυτό μας ότι είναι η απόλυτη πραγματικότητα. Τον πείθουμε τόσο πολύ που όταν ξεκάθαρα χάνουμε τον έλεγχο - που ποτέ δεν είχαμε στην πραγματικότητα - χάνουμε τη γη κάτω από τα πόδια μας. Πόση προσπάθεια και χρόνο έχεις αφιερώσει να χτίζεις, να γκρεμίζεις και να ξαναχτίζεις τα κουτάκια σου; Αυτό το ατελείωτο ταξίδι μιας ρώσικης γιαγιάς (μπάμπουσκα έψαχνα ματριόσκα βρήκα - βρε τι μαθαίνει κανείς βραδιάτικο, χάσταγκ καμία μέρα χαμένη) που θάβεις σε ένα σκασμό δικλείδες ασφαλείας ότι δεν μπορείς να ελέγξεις και το κρύβεις για να μην το βλέπεις. Στρουθοκάμηλε αγάπη μου σα να λέμε (πόσα έχεις μάθει από τα οικονομικά για τις στρουθοκαμήλους όμως). Συνεχίζεις όμως και πιστεύεις ότι δεν είναι μάταιο αυτό το ταξίδι σου κόντρα στην εντροπία των πραγμάτων, αρκεί να μην εκτελείς ψυχαναγκαστικά τις ρουτίνες και ταξινομείς στο διηνεκές τα κουτάκια σου. Ναι είχες φτιάξει και έναν μεγάλο κουτί - μάλλον κουβά θα το χαρακτήριζες - στον οποίο πέφτανε όλα τα αταξινόμητα. Τι ωραία που τα έχεις οργανώσει όλα; Alles in ordnung που λένε και οι φίλοι μας οι γερμανοί.

Τι να κάνεις όμως που από τη φύση σου βλέπεις δομές εκεί που δεν είναι προφανείς; Το πρώτο σοκ το είχες πάθει σε προβλήματα γεωμετρίας. Θυμάσαι ήσουν στο φροντιστήριο και ο καθηγητής σας είχε δώσει 5 ασκήσεις που σου φάνηκαν γελοίες γιατί το μάτι σου "έπεφτε" απευθείας στα ευθύγραμμα τμήματα που ήταν σημαντικά για να λύσεις τους γρίφους. Τελειώνοντας λοιπόν κοιτάς τον καθηγητή και του λες ένα τύπου "γιατί μας βάζεις να κάνουμε αυτές τις ασκήσεις μέσα στην τάξη;" παραείναι εύκολες και μου απαντάει με ένα αφοπλιστικό "ρίξε μια ματιά γύρω σου". Κοιτάζοντας γύρω μου είδα τους περισσότερους συμμαθητές μου να πασχίζουν ακόμα με την πρώτη ή τη δεύτερη από τις πέντε. Συνεχίζεις όμως και εκπαιδεύσαι και περνάς στο μαθηματικό και μαθαίνεις να αναγνωρίζεις ακόμα περισσότερες δομές και συστήματα και αρχίζει ο εγκέφαλός σου να αναγνωρίζει ακόμα περισσότερα μοτίβα. Ασχολείσαι και λίγο με τον προγραμματισμό ερασιτεχνικά, με το excel ερασιτεχνικά και ημι-επαγγελματικά και πλέον έχεις τα εργαλεία να αποτυπώσεις και τα πιο δύσκολα προβλήματα σε "ελέγξιμες" μεταβλητές.

Αυτό αρχίζουν και το καταλαβαίνουν όλοι όσοι έρχονται σε επαφή μαζί σου, με αποκορύφωμα το πλέον πρόσφατο παράδειγμα στη δουλειά σου που σου είπαν ότι είσαι τελειομανής και εσύ απάντησες με ένα "αποδέχομαι υπερβολικά πολλές μετριότητες πλέον για να θεωρούμαι τελειομανής" και κουβέντα στην κουβέντα αποδείχτηκες ψυχαναγκαστικός. Ωραίο χαρακτηριστικό για έναν συνάδελφο ε; Γιατί ωραίο; Γιατί αν μπορείς να του ζητήσεις πράγματα και να στα κάνει θα μπορέσει να σε ξελασπώσει σε δύσκολες στιγμές. Εδώ όμως προβληματίζεσαι, λίγο από μόνος σου και λίγο από κάποιες συζητήσεις με φίλους σου, οι οποίοι σου είπαν έξω απ τα δόντια (πόσα σκουπίδια χωράει ένας εγκέφαλος όμως; ) ότι θα σε λάτρευαν σαν συνεργάτη αλλά όχι σαν αφεντικό. Αν ποτέ μου όμως θελήσω αναπόφευκτα να ανελιχθώ σε κάποιου επιπέδου "αφεντικό" / μάνατζερ (και όχι μόνο project manager) θα πρέπει να δουλέψω αυτό το κομμάτι. Να δεις δηλαδή τι είναι αυτό που τρομάζει / απομακρύνει τον κόσμο όταν βλέπουν ένα άτομο να δουλεύει εξ ορισμού με οργάνωση, πειθαρχία (όχι τόση όσο νομίζουν οι περισσότεροι) και έλεγχο. Και αναρωτιέσαι πάντα, μα πως στην ευχή να δουλέψεις αλλιώς; Ε που λες υπάρχουν και πιο ασαφείς τρόποι λειτουργίας, λιγότεροι αποδοτικοί πιθανότατα αλλά ίσως περισσότερο δημιουργικοί. Εξαρτάται το task θα πεις, αλλά στην τελική πάντα μπορείς να κάνεις αυτό το mix n match που σ αρέσει για να εκμεταλλεύεσαι τα περισσότερα πλεονεκτήματα κάθε μεθόδου. 

Πήγαινε λοιπόν πάλι πίσω στο μέτρημα, στη σύγκριση, στην αξιολόγηση, στη βελτίωση στην αμμο-κουτοποίηση του περιβάλλοντός σου στην προσπάθειά σου να το ερμηνεύσεις παίρνοντας τον προσωρινό έλεγχο της κάθε μεταβλητής ξεχωριστά. Αυτό το ceteris paribus που λένε και στα οικονομικά, κρατάς μια μεταβλητή υπό τον έλεγχό σου θεωρώντας τα υπόλοιπα σταθερά για το σκοπό της άσκησης. Εντάξει στην τελική ένας απλός κόσμος είναι τριγύρω σου με λίγες παραπάνω μεταβλητές στη διάθεσή του, δεν είναι δα και κβαντική παρακολούθηση φωτονίων που με την παρακολούθηση και μόνο αλλάζει το αποτέλεσμα του πειράματος. 

Τι ροή και η σημερινή αναρωτιέσαι, καιρό είχες να κάνεις μια βουτιά στο σκάμμα...στα επόμενα λοιπόν ξεσκονίσου και πάμε.

Ο θεός που δεν έχεις

Πέρασε - και δεν ακούμπησε - και αυτό το Πάσχα βρίσκοντας σε, σε μια αδιάφορη κατάσταση για τις εορταστικές ή μή περιόδους. Αυτή τη φορά πιο αδιάφορος από ποτέ, δεν ασχολήθηκες καν με θείες λειτουργίες, ούτε σου πέρασε από το μυαλό κάποια νηστεία (έστω για την υγεία σου βρε αδερφέ). Είναι αδιαφορία για το ακατανόητο, είναι άρνηση για την παρακαταθήκη των προηγούμενων γενιών, είναι συνειδητός αγνωστικισμός; Μην είναι περιστέρι, μην ήταν μπεκάτσα που έλεγε και ένα ρηχό σόκιν στιχάκι; 

Οκ λες, η αλήθεια βρίσκεται (στους σεξ πίστολς - γκε γκε;) κάπου στη μέση. Μπαίνεις λοιπόν, στον πειρασμό, να προ(σ)καλέσεις τον φίλο-εγκέφαλο της παρέας να σου δώσει κάποιες λέξεις κλειδιά και μια ροή στο τεράστιο θέμα της θρησκείας ώστε να παίξεις με την ησυχία σου στο σκάμμα. Μετά από εμβόλια, από κάποιες ημέρες πυρετού και μιας ελαφριάς κατάνυξης κατόπιν λουκούλλιων γευμάτων, καταφέρνεις και χαρτογραφείς κάποιες βασικές πληροφορίες για τη θρησκεία ανά τους αιώνες.

Θυμάσαι από τα παιδικά σου χρόνια πως η μόνη λογική εξήγηση για την ύπαρξη της έννοιας θρησκείας ή των θεοτήτων ήταν η ανάγκη του ανθρώπινου εγκεφάλου να ερμηνεύσει κάτι το ανεξήγητο βάσει της εκάστοτε δομής πληροφορίας που μπορεί να είχε ανά πάσα στιγμή. Π.χ. είσαι στην αρχαία Ελλάδα και βλέπεις τα κύματα να καταστρέφουν τα καράβια, ααα τότε ο Θεός Ποσειδώνας είχε άχτι (όχι στάχτη) κάποιον στο καράβι και τα σε εκδικήθηκε. Μετά εξελίχθηκε η επιστήμη και ερμηνεύτηκαν τα φαινόμενα αυτά σε κάποιο βαθμό. Ωραία, πάμε παραπέρα όμως, μην μου κάνεις επιφανειακή ανάλυση που θά 'λεγε και το αντιδραστικό στοιχείο του πυρήνα, τα βασικά αυτά φαινόμενα ήταν για τις θρησκείες οι οποίες ταύτιζαν τις έννοιες των θεοτήτων τους με τα στοιχεία της φύσης όπως η γη, η φωτιά, ο αέρας, το νερό, (η καρδιά και ο κάπτεν πλάνετ). Εφόσον και στην σύγχρονη εποχή ζουν και βασιλεύουν οι θρησκείες και μάλιστα σε πολύ μεγάλο ποσοστό κάποια άλλη ανάγκη πρέπει να καλύπτουν. 

Σου λέει, λοιπόν, ότι ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου στο βάθος των αιώνων ήταν το να πεθάνει, αυτός ο κύριος θάνατος, ο Άδης, ο βαρκάρης, o Άκερ, ο Όσιρις και ο Ανούβις, η Φρέϊα και ο Όντιν, η Μάρα, ο Μόρς και γενικά όρεξη νά χεις να διαβάζεις για θεότητες θανάτου και τα παρά αυτών ιστορικά στις διάφορες θρησκείες. Είναι κάτι το οποίο μπορεί μεν να εξηγήσει στις περισσότερες των περιπτώσεων αλλά είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί εύκολα να αποδεχτεί. Τι πάει να πει, σήμερα είσαι αύριο δεν είσαι, και αυτός που ήσουν χτες που πάει; Ανάλογα με το τι πιστεύεις για τη ζωή μετά (όχι του Αρκά) είτε τελειώνει η ζωή σου και ο λόγος ύπαρξής σου στο-μάταιο-τούτο-κόσμο είτε ζεις ένα σαμσαρικό κύκλο αλληλένδετων ζωών που η μια επηρεάζει την εξέλιξη της. Το πράγμα ξεφεύγει από τα συνηθισμένα μοτίβα όταν αρχίζεις να ερμηνεύεις τα φυσικά φαινόμενα με "πιασάρικες" θεωρίες που σου μιλούν για παράλληλα σύμπαντα και έτερους εγώ σε παράλληλες χωροχρονικές instances.

Στις πρώτες συζητήσεις με άλλους φανατικούς θεο-σεβούμενους/φοβούμενους (τύφλα νά 'χει ο John Pilgrim {ο Γιάννης ο Προσκυνητής - τυχαίο - δεν νομίζω}του Punisher) ανθρώπους βλέπεις μια τάση για να αναγνωριστεί μια θρησκεία ως η "σωστή"/"αληθινή" και ως συνέπεια αυτής η εκμηδένηση των αλλόθρησκων. Ναι οκ υπάρχουν και κάποιες θρησκείες οι οποίες αναγνωρίζουν την ύπαρξη άλλων θρησκειών (βλέπε εβραική θρησκεία) αλλά το αποτέλεσμα είναι πάνω κάτω το ίδιο. Εδώ το ένα επιχείρημα που καταρίπτεται άμεσα είναι αυτό του "είμαστε περισσότεροι άρα είμαστε η αληθινή, η πραγματική θρησκεία". Το ότι το κάνουν όλοι (ή οι περισσότεροι) δεν είναι αναγκαία και ικανή συνθήκη για να αποφανθείς ότι η τάδε θρησκεία είναι η αληθινή. Μετά έχεις επιχειρήματα της μορφής μα εγώ, η ξαδέρφη, ο παππούς, η φίλη από το χωριό είδε το Χριστό, Βούδα, Αλλάχ ζωντανό μπροστά του/της. Και αυτό το επιχείρημα καταρρίπτεται σχετικά εύκολα, μη προσπαθώντας να πείσεις τον συνομιλητή ότι λέει ανοησίες αλλά δίνοντας του δίκιο ως προς το τι είδε (ή καλύτερα - τι ερμήνευσε πως είδε βάσει των αισθητηρίων του οργάνων). Εδώ εξηγείς ότι ο άνθρωπος έχει στη διάθεσή του συγκεκριμένα όργανα τα οποία είναι ευαίσθητα σε συγκεκριμένες αλλαγές, τα οποία του παράγουν το σύνθετο εφέ της αίσθησης. Αν τώρα ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει γαλουχηθεί ή πιστεύει σε ένα ή περισσότερους θεούς τότε είναι πολύ πιθανό σε συνθήκες άγχους, πίεσης ή εξαιρετικής συγκέντρωσης να "αισθανθεί" κάποια θεϊκή παρουσία. Αντίστοιχα δουλεύει ο εγκέφαλος και με τα όνειρα και συνήθως είναι το πρώτο πράγμα που μελετάται αν κάποιος εντοπίζει ψυχολογικά θέματα. Πολύ ωραία άρα δεν είναι τρελός, ή μάλλον αν μιλάει στον Θεό του δεν είναι τρελός, αν του απαντάει μπορεί και να έχουμε κάποιο θεματάκι. 

Συζητώντας με τον εγκέφαλο του πυρήνα βλέπεις κάποιες ιδιαίτερες λεπτομέρειες/ερμηνείες για κάποιες θρησκείες και αμέσως πυροδοτούνται άλλες δικές σου αναμνήσεις/ιστορίες. 

ΩΜ1: Η περίπτωση του προπατορικού αμαρτήματος στο χριστιανισμό. Από την εκκλησία ξέρουμε ότι όταν η Εύα "δάγκωσε" το μηλαράκι και γεύτηκε τον καρπό αυτομάτως βγήκαν από τον παράδεισο που ζούσαν αιώνια, ήρεμα και γαλήνια με τα άλλα ζώα και φυτά. Τι ήταν αυτό το μηλαράκι όμως; Μια εκδοχή σου λέει πως η γεύση του μήλου πρακτικά ήταν η συνειδητοποίηση του ότι είναι τρωτοί οι άνθρωποι και άρα η γνώση για το ενδεχόμενο του θανάτου. Οπότε δανειζόμενος λίγο εργαλεία από τη θεωρία συνόλων, το αντικείμενο που μέχρι πρότινος δεν είχε συνείδηση του θανάτου ανήκε στο σύνολο των αιώνιων όντων και με το που άλλαξε η ιδιότητά του αυτή αμέσως έπαψε να ανήκει στο σύνολο. Αυτό μας λέει ότι δεν έφυγαν απαραίτητα από τον φυσικό χώρο που βρίσκονταν οι πρωτόπλαστοι όπως αφήνει να υπονοηθεί η εκκλησία αλλά μπορεί και να συνεχίζουν να υπάρχουν στον ίδιο χώρο αλλάζοντας την αντίληψή τους για αυτόν. Και αν το θες και πιο μελό, ζούμε στον παράδεισο που ξε-χάσαμε.

ΩΜ2: Άδης και Περσεφόνη. Εδώ είχαμε χαρακτηριστική περίπτωση ερμηνείας φυσικών φαινομένων (των τεσσάρων εποχών ντε). Σου λέει ερωτεύτηκε ο Άδης την κόρη της Θεάς Δήμητρας και την έκλεψε, και τότε η Θεά της γονιμότητας ξέρανε όλη την πλάση. Έγινε η κλασσική συνθηκολόγηση που έπαιζε σαν σενάριο φουλ στην αρχαία Ελληνική μυθολογία και τσουπ νά σου έξι μήνες ανθοφορία και έξι μήνες που δαγκώνουμε ότι περισσεύει.

ΩΜ3: Κεφάλαιο Zeitgeist έι κέι έι το πνεύμα του χρόνου. Είχε παίξει πολύ όταν ήσουν στο πανεπιστήμιο αυτή η σειρά "ντοκιμαντέρ" της υπεραπλουστευμένης σχεδόν "Λιακοπουλικής" αλήθειας που σε μυούσε, εσένα απαίδευτε νου, στο μυστικιστικό κόσμο των θρησκειών και του ύπουλου οικονομικού συστήματος. Ακόμα και από αυτό το ντοκιμαντέρ όμως μπορείς να κρατήσεις κάποια στοιχεία για τις ομοιότητες των θρησκειών μεταξύ των, όπως την ερμηνεία των ίδιων τεσσάρων αστεριών σε αιγυπτιακές και χριστιανικές θρησκείες και ου το κάθε εξής.

ΩΜ4: Σε διάφορες θρησκείες υπάρχει συγκεκριμένη σημασία για αριθμούς και απ αυτό έχει παραχθεί αριθμολατρεία/φοβία. Βλέπε το πόσες μέρες μετά "θάνατον" έρχεται η ανάσταση. Ή βλέπε τους κινέζους οι οποίοι θεωρούν τον αριθμό τέσσερα ως ισοδύναμο του θανάτου (μπορεί να φταίει ότι είναι και ομόηχος με τη λέξη του θανάτου, εδώ μπορεί να είναι και μια ανάστροφη σχέση αίτιου-αιτιατού / αβγού-κότας δηλαδή). Είναι τόσο μεγάλη η πρόληψη εδώ που η εταιρεία Oneplus παρέλειψε εσκεμμένα να παράξει το μοντέλο Oneplus 4 και από το 3 πήγε απευθείας στο 5 στα smartphones που παράγει.

ΩΜ5: Γράφεις, ξεγράφεις πολλές μέρες αυτό το ρημάδι το άρθρο και αυτός ο αλήτης ο εγκέφαλος του πυρήνα σου στέλνει και ted βίντεο με έναν πραγματικό θεούλη ινδό ο οποίος σε μυεί σε μια σύνδεση των μυθολογιών πολλών διαφορετικών πολιτισμών. Σου εξηγεί τι είναι κόσμος από την οπτική της φυσικής οπτικής γωνίας σε αντίθεση με την προσωπική οπτική γωνία.

Καλά ως εδώ, έχεις πετάξει αρκετές άσχετες πληροφορίες αλλά τι άλλο κοινό βρίσκεις σε αυτούς που πραγματικά πιστεύουν σε μια ... ανώτερη αδυναμία (που λέει και ο εγκέφαλος); Βλέπεις ότι όλοι έχουν έναν είτε φυσικό, είτε ιδεατό κόσμο στον οποίο μπορούν να προσευχηθούν/συγκεντρωθούν, να ηρεμήσουν τον εγκέφαλό τους ή να το μεταφέρουν σε μια κατάσταση θρησκευτικής/νοητικής ανύψωσης κυνηγώντας την "θέωση" ή την αλήθεια. 

Πόση εντύπωση σου είχε κάνει όταν ακούγωντας τους στίχους των Metallica - The house Jack Built συνειδητοποίησες ότι το κεφάλι στα αγγλικά μεταφράζεται στην λέξη temple, η οποία μεταφράζεται και ως ναός σε αρκετές θρησκείες. Άρα είναι σαν να λέμε ότι έχουμε έναν ναό πάνω μας μέσα μας όλη την ώρα. Είναι αυτό το εργαλείο που σου δίνει τη δυνατότητα να κάνεις άλλους ανθρώπους να πιστεύουν σε οποιαδήποτε θρησκεία ή ακόμα και στη δική σου δομημένη ιδέα της θρησκείας - ή να πιστέψουν σε εσένα. Πόσα σημεία λατρείας υπάρχουν (βλέπε ναούς σε διάφορα κομβικά σημεία, θιβετ, άγιον όρος, μαντεία κλπ) σαν φυσικά σημεία στο χάρτη μόνο και μόνο για να σηματοδοτούν σε ένα συγκεκριμένο σετ εγκεφάλων κάθε φορά το φυσικό σημείο του κόσμου στο οποίο μπορούν να "δουν" ανενόχλητοι μέσα τους ή τον θεό τους. Εξαιρετική εναλλακτική ιδέα ήταν και αυτή της σειράς και του βιβλίου American Gods στην οποία έβλεπες ότι συγκεκριμένοι άνθρωποι έπαιρναν θεικές δυνάμεις οι οποίες ενισχύονταν όσο περισσότεροι άνθρωποι πίστευαν σε αυτούς. 

Αν μάλιστα θες και οδηγό για να το κάνεις θυμάσαι ότι είχες διαβάσει ένα καλοκαίρι πριν το Everything is Fucked του Mark Manson στο οποίο σου έλεγε βήμα-βήμα πως να φτιάξεις τη δικιά σου θρησκεία. Σκαλίζεις λίγο ακόμα την άμμο στο σκάμμα για πληροφορίες που να έχουν να κάνουν με το μυστήριο θέμα της θρησκείας. Θυμάσαι εκείνο το ντοκιμαντέρ Doing Time, Doing Vipassana στο οποίο έβλεπες ανθρώπους οι οποίοι ήταν φυλακισμένοι σε ένα συγκεκριμένο φυσικό κόσμο και κατάφερναν να βρουν ένα νόημα στη ζωή τους ή αν θες να δραπετεύσουν από τον φυσικό κόσμο ακολουθώντας κάποιες συγκεκριμένες τεχνικές διαλογισμού. Μιας και σκέφτεσαι ταινίες δεν μπορείς να ξεχάσεις την σκηνή από το Εξπρές του Μεσονυκτίου στην οποία ο ήρωας-φυλακισμένος κινείται ανάποδα στον θρησκευτικό κύκλο της προσευχής και γίνεται στόχος των φανατισμένων πιστών. Άλλο ένα μυστήριο ντοκιμαντέρ είναι αυτό της Samsara το οποίο παραήταν θρησκευτικό για τα γούστα σου αλλά είχε τόσο ωραίες εικόνες από όλο τον θρησκευτικό και μη κόσμο.

Έχεις κάνει λοιπόν το ταξίδι σου στους κόσμους των θρησκειών και το μόνο που σου μένει βαθιά μέσα σου είναι εκείνο το memento mori που ζητούσαν οι Ρωμαίοι από τους δούλους τους να τους υπενθυμίζουν συνέχεια για να μην χάσουν την επαφή με την πραγματικότητα και τους κυριεύσει η δύναμη και το status quo στο οποίο έφταναν μετά τις μάχες. Τελικά ίσως είναι αυτό που μας κάνει ανθρώπους, το να θυμόμαστε ότι είμαστε θνητοί και ίσως η ματαιοδοξία μας να μας θέλει να ζούμε για πάντα είτε στον φυσικό κόσμο είτε στις μνήμες των ανθρώπων (κοντινών δικών μας ή μη). Ίσως αυτό το "δεν έχεις τον θεό σου" να μην είναι απαραίτητα κακό τελικά, αρκεί να συνειδητοποιείς πλήρως το "τι ψυχή θα παραδώσεις"(μωρή).

Αναβολή και πέναλτι

Αυτή τη βδομάδα τυχαίνει να πέσεις τρεις φορές πάνω στην ίδια έννοια στα Αγγλικά και στα Ελληνικά. Ψάχνεις, λοιπόν, και βρίσκεις τι στην ευχή είναι αυτή η δημιουργική αναβλητικότητα (productive procrastination) για την οποία μιλάνε όλοι. Σου λέει, μέχρι τώρα ήξερες ότι ο χρόνος σου είναι πεπερασμένος και ότι δεν μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα γι' αυτό πέρα από το αναβάλεις κάτι για να χωρέσει κάτι άλλο στο σφιχτό σου πρόγραμμα. Χαίρω πολύ Μπάμπης, ο ουρανός είναι γαλάζιος και ο Άρης είναι κόκκινος λες εδώ. Συνεχίζει λέγοντας ότι όταν το κάνεις συνειδητά και με σαφή στόχο τότε αυτή η αναβλητικότητα μεταλλάσσεται σε δημιουργική αναβλητικότητα.

Παράδειγμα των κλασσικών εικονογραφημένων είναι το να αναβάλεις μέρος μιας εργασίας που κάνεις εδώ και χρόνια για να μάθεις κάτι καινούριο. Τι γίνεται όμως με τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει αυτή σου η επιλογή; Αν έχεις πέναλτι για αυτή σου την αναβολή, πως αξιολογείς αν αξίζει πραγματικά να δώσεις τον χρόνο σου στο νέο το μη ορθόδοξο; Οπότε έρχεται το μεγαλύτερο θέμα της αναβολής και πέναλτι (κατά το ανατροπή και πέναλτι, πραγματικά πόσο μεγάλη σκουπιδιάρα υπάρχει στο ρετιρέ σου;). Το θέμα προκύπτει γιατί όταν δοκιμάζεις κάτι καινούριο δεν είναι σίγουρο ότι θα σου προσδώσει την αξία που αναμένεις οπότε εδώ έγκειται και η αμφιβολία σου να αναβάλεις ή αν θες να πεις όχι στην παλιά εργασία ώστε να δώσει χώρο στην καινούρια. Επιπλέον ίσως να μην μπορέσεις και να αξιο-λογήσεις κατάλληλα την νέα εργασία γιατί είναι εξαιρετικά δύσκολο, είναι σαν να φτιάχνεις ένα καινούριο προϊόν και να προσπαθείς να σκεφτείς ποια θα ήταν μια αποδεκτή τιμή από την αγορά. Οκ θα βάλεις το κόστος των πρώτων υλών, το κόστος της εργασίας αλλά πόση στην ευχή υπεραξία θα δώσεις σε αυτό το νέο προϊόν για να μην το πετάξει η αγορά; Εν προκειμένω η αγορά είναι ο μελλοντικός σου εαυτός, οι πρώτες ύλες είναι ο χρόνος σου και το κόστος της εργασίας είναι η αξία της θυσιαζόμενης παλιάς σου εργασίας.

Σκέφτεσαι τώρα, να κάνεις διάλειμμα από τη δουλειά και να διαβάζεις ένα βιβλίο ή να πηγαίνεις μια βόλτα με το ποδήλατο, ή να μαθαίνεις κάποιο νέο κόλπο στο Excel ή ... ή ... τόσες πολλές εναλλακτικές τόσος λίγος χρόνος (γάτος είσαι τό 'πιασες το μουσικό λογοπαίγνιο). Παίρνεις αξία από αυτό γιατί σε ηρεμεί ή σε γεμίζει αντίστοιχα και σου δίνει δύναμη και ενέργεια να εργαστείς απερίσπαστα στις παλιές σου εργασίες όταν θα ξανακαταπιαστείς μαζί τους. Κάτι δεν σου κάθεται καλά, όμως, νιώθεις σχεδόν ένοχος που θυσιάζεις τη δουλειά για κάτι το οποίο εκ πρώτης όψεως δεν έχει αξία (τουλάχιστον όχι άμεσα). Είναι αυτή η ενοχή όμως αποτέλεσμα πιθανού πέναλτι που μπορείς να έχεις στη δουλειά για αυτή σου την αναβολή ή είναι επειδή νιώθεις ότι ακόμα και πριν του διλήμματος της αναβολής δεν δούλευες στο 100% και είχες νεκρούς χρόνους ή χρόνους ονειροπόλησης μουδιασμένος μπροστά στην οθόνη σου; Μάλλον το δεύτερο, τα βρίσκεις με τον εαυτό σου και λες ένα ταφ λακ μάι ντίαρ φρέντ και κάνεις αυτό που ξέρεις να κάνεις καλά, το δικό σου (τύφλα νά 'χει ο Σινάτρα).

Διαβάζεις όμως λίγο παραπέρα και προσπαθείς να καταλάβεις με ποιο τρόπο μπορείς να αναβάλεις αποτελεσματικά. Εδώ σου λέει χαρτογραφείς σε επίπεδο μέρας, εβδομάδας ή και μήνα τις εργασίες που εκτελείς αλλά και το χρόνο που δαπανάς σε αυτές χωρίς να το καταλαβαίνεις. Αν πχ λιώνεις στο netflix κάθε δεύτερη μέρα για κανένα δίωρο, αυτό αμέσως-αμέσως σε απασχολεί 8 ώρες την εβδομάδα. 8 ώρες που θα μπορούσες να κάνεις κάτι άλλο ίσως πιο δραστήριο με τη ζωή σου. Σκέφτεσαι εδώ αν είναι λίγο αυτό το 8ωρο; Σίγουρα όχι γιατί με χοντρούς υπολογισμούς η μέρα αποτελείται από τρία 8ωρα, ένα για τον ύπνο ένα για την δουλειά (εδώ γελάμε) και ένα για όλα τα υπόλοιπα από τα οποία πρέπει να αφαιρέσεις και ένα σεβαστό κομμάτι χρόνου για τις βασικές βιοτικές λειτουργίες σου και την προετοιμασία αυτών.

Καταλαβαίνεις ότι πάλι και πάλι καταλήγεις στο ίδιο συμπέρασμα του να είσαι παρών στο τώρα συνειδητά και 100% ώστε να κρατάς το υποσυνείδητό σου όσο πιο ελεγχόμενο γίνεται, δεν είσαι δα και κανένας οδηγός της φόρμουλα ένα που πρέπει να αντιδράς βάσει του ενστίκτου σου γιατί ο χρόνος που κυνηγάς είναι απειροελάχιστα μικρός. Όλα τα υπόλοιπα είναι τεχνικές και λεπτομέρειες που όρισε κάποιος άλλος για εσένα γιατί του δούλεψαν και δούλεψαν και σε πολλούς ακόμα άλλους στους οποίους επικοινώνησε την ιδέα του. Θα δουλέψει όμως σε σένα; Μια (ή περισσότερες) δοκιμή θα σε πείσει.

Ταξιδεύοντας έξω από το κουτί

Κοντεύει Πάσχα (πάλι) και δεν έχεις πάει πουθενά τον τελευταίο χρόνο. Ψάχνεις να βρεις δημιουργικούς τρόπους να ταξιδέψεις έστω νοητικά. Σε κάθε ευκαιρία ανοίγεις το google maps και αρχίζεις να φορτώνεις πόλεις ή προορισμούς τους οποίους διαβάζεις στις ειδήσεις ή σε άρθρα. Σήμερα όμως έχεις μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να ταξιδέψεις έξω από το κουτί, ή καλύτερα να δεις που ταξιδεύει ένα κουτί. Το κουτί αυτό είναι γύρω στα δύο κιλά κ κάτι ψιλά και αφορά σε μια ηλεκτρονική παραγγελία που έχεις κάνει. Ξεπερνάς τη πρώτη μίζερη σκέψη που κάνεις ότι μέχρι και τα κουτιά ταξιδεύουν περισσότερο από εσένα και προχωράς.

Πρώτος σταθμός, ή αλλιώς αφετηρία για αυτό σου το ταξίδι είναι το Basildon το οποίο μαθαίνεις ότι βρίσκεται 42 χλμ - ή αλλιώς περίπου έναν μαραθώνιο - ανατολικά του κεντρικού Λονδίνου. Προσπαθείς να καταλάβεις τι σημαίνει το όνομα και βλέπεις ότι είναι κάποιας σύνθετη ονομασία προσωπικού ονόματος και λόφου, σαν να λέμε Δημητρόλοφος. Διαβάζεις λίγο παρακάτω, ότι όταν δημιουργήθηκε η νέα πόλη του Basildon αυτή αποτέλεσε ένα ψηφοφορικό μέσο όρο αντιπροσωπευτικό των εκλογικών αποτελεσμάτων, τόσο αντιπροσωπευτικό μάλιστα που ο τυπικός μέσος ψηφοφόρος της εργατικής τάξης ονομαζόταν Basildon Man ή Essex Man. Μπαίνεις λίγο στο google maps να δεις που στην ευχή πέφτει αυτό το Μπέιζιλντον και βλέπεις και μερικές φωτογραφίες της περιοχής, αυτό το τυπικό καταπράσινο τοπίο της Αγγλίας. Βλέπεις επίσης και μια φωτογραφία με εφτά περίεργα ψηλόλιγνα ξύλινα τοτέμ. Ψάχνεις λίγο ακόμα και βρίσκεις ότι το 1381 υπήρξε μια εξέγερση των αγροτών ως προς τους φόρους, η οποία κατέληξε άδοξα για τους υποκινητές της εξέγερσης. Ο αρχηγός της εξέγερσης ήταν ο Wat Tyler, προς τιμήν του οποίου ο γλύπτης Robert Koenig έφτιαξε αυτές τις επτά συμβολικές ξύλινες φιγούρες. Κοιτάς τριγύρω στην περιοχή και καταλαβαίνεις ότι υπάρχει ένα ολόκληρο θεματικό πάρκο προς τιμήν του Wat Tyler.

Επόμενη στάση Άμστερνταμ, η οποία σου φαίνεται αρκετά γνωστή και αδιάφορη για να αναζητήσεις περισσότερο και προχωράς στην υποστάση του Venlo ή Φένλο, η οποία σου φαίνεται πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Διαβάζεις λίγο παρακάτω ότι είχαν εντοπιστεί ρωμαϊκά και κέλτικα νομίσματα στην περιοχή, γεγονός που υποστηρίζει την εικασία ότι μάλλον περνούσε από την περιοχή ο ρωμαϊκός δρόμος που συνέδεε το Maastricht (σου θυμίζει τίποτα αυτό το όνομα μικρέ μου ευρωπαΐε;) με το Γερμανικό Xanten το οποίο έχει μέχρι και ρωμαϊκό ανακατασκευασμένο αμφιθέατρο. Βλέπεις κάποια κτήρια όπως το Satdhuis και Romer τα οποία επιβίωσαν τον δεύτερο παγκόσμιο στην περιοχή και καθώς ψάχνεις για  το πρώτο πέφτεις σε ένα πανέμορφο συνώνυμο κτήριο αυτή τη φορά στη Brugge του Βελγίου. Εδώ σου κάνουν εντύπωση κάποια αγάλματα τα οποία κοσμούν το εξωτερικό του κτηρίου. Κάτι σου θυμίζει όμως αυτή η πόλη, αρχίζεις και δονείς λίγο κάποια κοιμισμένα εγκεφαλικά σου κύτταρα και θυμάσαι ότι όταν είχες πάει στο Λουξεμβούργο με τη δουλειά, σου είχαν αναφέρει αυτή την πόλη ως την πιο όμορφη του Βελγίου για να πας για σου κου. Ψάχνεις λίγο ακόμα για τα πιο όμορφα μέρη στην περιοχή, λες και θα προγραμμάτιζες το ταξίδι σου εκεί και πέφτεις πάνω σε αυτόν τον οδηγό, όπου βλέπεις κάποιες μαγευτικές εικόνες κτηρίων δίπλα στη λίμνη Minnewater και κάποιες ακόμα πιο μαγευτικές εικόνες από βάφλες (αααχ αυτές οι βάφλες). 

Μετά από αυτή τη σύντομη τυχαία ανακατεύθυνση ξαναγυρνάς στο Φένλο (όχι φελλό) και ψάχνεις στο google maps για καμία εικόνα από την περιοχή που να είναι κάπως ιδιαίτερη. Πέφτεις πάνω σε ένα μεταλλικό γλυπτό από το 2014 του Rick (όχι του φίλου του Morty) van Rijswick το οποίο ονομάζει Peaceful Warrior. Αυτό το άγαλμα, σου λέει, κρατάει μια τρίαινα στο δεξί χέρι του, της οποίας η κεφαλή στηρίζεται στο έδαφος και ισορροπεί το όλο γλυπτό. Το αριστερό χέρι, δε, είναι τεταμένο στην ευθεία σα να λέει ως εδώ και μη παρέκει. Διαβάζεις τι ήθελε να πει ο "ποιητής" με το συγκεκριμένο γλυπτό και βλέπεις ότι ο ειρηνικός αυτός πολεμιστής (κέλ - όχι ντεκαντάνς - κόντράστ) παλεύει για κάτι νέο, κάτι που όλοι γνωρίζουμε μέσα μας, παλεύει για αυτά που πρέπει να αλλάξουμε σε αυτόν τον όμορφο πλανήτη, παρωχημένα συστήματα τα οποία δεν είναι πια αποδοτικά. 

Ξαναγυρνώντας πίσω στην πραγματικότητα και αφού σκουπίζεσαι από τα κατάλοιπα του ουράνιου τόξου που ξέρασε αυτός ο νοητικός μονόκερος νιώθεις εν μέρει ανανεωμένος από το ταξίδι σου στους τυχαίους προορισμούς και αναμένεις αυτό το πακέτο να κάνει μερικές ακόμα στάσεις που θα πυροδοτήσουν τα επόμενα ταξίδια σου έξω από το κουτί.

Η επιστροφή του master blaster

Έχεις αρχίσει επιτέλους και παίρνεις μπροστά στην καινούρια σου δουλεία και έρχεται η ώρα που θες να κάνεις κάποια report. Κλασσικά εικονογραφημένα θα μου πεις, ανοίγεις excel και αρχίζεις να στήνεις την πληροφορία σου. Έλα μου όμως που από κάθε τμήμα / εργαλείο παίρνεις και διαφορετικό κομμάτι και δεν θες να πεθάνεις στο data entry. Θυμάσαι πως κάποτε είχες δουλέψει λίγο με power query και power pivot. Θυμάσαι πως ήταν διαφορετικά μεταξύ τους αλλά με κάποιο τρόπο (data model) συνδέονταν και πάντα τα μπέρδευες στις αναζητήσεις σου στο google. Οπότε, μετά από ένα δύο μάταια τηλεφωνήματα σε φίλους οι οποίοι δουλεύουν το power bi καθημερινά και θα μπορούσαν να σου δώσουν μια δυο ιδέες για το πως να δομήσεις την αναφορά σου, καταλήγεις στον παλιό πατροπαράδοτο αλάνθαστο τρόπο επίλυσης γρίφων - το κάνεις μόνος σου.

Για αρχή ενεργοποιείς το power pivot στο excel του pc σου στη δουλειά κάπως έτσι αν και εν τέλει τη δουλειά την κάνεις από το power query χωρίς να χρειαστεί να στήσεις ένα data model με one to many συνδέσεις από τον έναν πίνακα στον άλλο. Στη συνέχεια σκέφτεσαι ότι θα μπορούσες να τραβάς την πληροφορία που θες από το redmine απευθείας αλλά δεν ήθελες να αποθηκεύσεις τον προσωπικό σου κωδικό στο excel. Καταλήγεις να κάνεις export σε csv από το redmine όλη την πληροφορία που θα χρειαστείς. Θυμάσαι σε αυτή τη φάση ότι για κάποιο μυστήριο λόγω αν δεν έχεις ρυθμισμένο στην Ελληνική το μενού του redmine δεν εμφανίζονται σωστά οι Ελληνικοί χαρακτήρες στο export. Ειλικρινά απορείς ποιος χρησιμοποιεί το redmine στα Ελληνικά και πως στην ευχή κάνει αναζήτηση για κάποιο bug/απορία στο google όταν το χρειαστεί αργότερα ώστε να βρει μια σοβαρή λίστα αποτελεσμάτων. Το ξεπερνάς με workaround γιατί δεν έχουμε την τελευταία έκδοση που να συμπεριλαμβάνει αυτό το feature της redmine και αρχίζεις να αλλάζεις από Αγγλικά σε Ελληνικά και τούμπαλιν όποτε χρειάζεται να κάνεις εξαγωγή κάποιων csv. 

Προχωράμε, έρχεται η ώρα (όχι που πληρώνουμε) που θα χρειαστεί να φτιάξεις τους πίνακές σου από την αρχή. Έχεις κάνει όμως ήδη τόση δουλειά στις συναντήσεις σου με άλλους συναδέλφους. Παίρνεις λοιπόν τον πίνακα που στις γραμμές του έχει τίτλους εργασιών, στις κολώνες του έχει τίτλους θέσεων και στο κυρίως περιεχόμενό του έχει τιμές DRASCI και λες ωραία τι έχουμε έδω; Έχουμε μια μορφή χεράτου Pivot και αν θα ήθελες να απομονώνεις υποσύνολα πίνακα θα χρειαστεί είτε να φτιάξεις τους υποπίνακες στο χέρι, είτε να φιλτράρεις τον παρόντα πίνακα είτε να σκεφτείς κάτι πιο έξυπνο. Ψάχνεις λοιπόν και βρίσκεις τρόπο για να κάνεις unpivot τα δεδομένα αυτά κάπως έτσι. Τι έφτιαξες τώρα; Έφτιαξες έναν πίνακα ο οποίος αντί να έχει τριανταφεύγα στήλες έχει τρεις (εργασία, τίτλος, DRASCI) και απλά επεκτάθηκαν οι γραμμές επαναλαμβάνοντας όσες φορές χρειάζεται τις κοινές τιμές στις πρώτες δύο κολώνες. Μάλιστα, όλα αυτά τα έκανες χωρίς να κάνεις λάθος χεράτα και το έκανες συστημικά σε δύο λεπτά. Δεν ξεχνάς ότι αυτό το εργαλείο δεν είναι τόσο χρήσιμο για μικρές βάσεις δεδομένων αλλά ακολουθώντας τις καλές πρακτικές δεν φορτώνεις τα δεδομένα σε κάποιο excel-ό-φυλλο αλλά τα κρατάς μόνο σαν connection για να είναι πιο γρήγορη η φόρτωση του αρχείου. 

Δεν σου φτάνει όμως μόνο αυτό θες να συνδέσεις και άλλους πίνακες σε αυτόν τον master (όχι blaster) πίνακα ώστε να μπορείς να κάνεις έξυπνες ερωτήσεις (query) και να παίρνεις τα υπο-σετ δεδομένων που σε ενδιαφέρουν. Ωραία λες, πως διάολο το έκανα αυτό πριν 6 χρόνια; Ανάλογα την έκδοση του excel σου είχες και άλλο τρόπο αλλά από το '16 και μετά (εδώ έχεις ένα λόξιγγα με το '50-'60 και μετά) κάνεις ένα ωραιότατο merge στους πίνακές σου από το data > get & transform > new query > merge queries και αρχίζεις και συνδέεις με left outer join τον Master πίνακά σου με τους ενδιάμεσους που φέρνουν κάποια ακόμα πληροφορία στο παιχνίδι. Κοντοστέκεσαι καταλαβαίνεις τι κάνει ακριβώς το left outer join και λες αυτό κάτι μου θυμίζει. Ψάχνεις λίγο ακόμα και ναι πέφτεις πάνω σε αλγεβρικές δομές που είχες κάνει κάποτε στο πρώτο σου πτυχίο, ένα δάκρυ κυλαει και αναφωνείς σαν άλλος τζιμάκος κουφάλα δημιουργέ τα πάντα εν σοφία εποίησες.

Φτάνεις σε ένα σημείο που θες να προσθέσεις αυτόματα δυναμικούς συνδέσμους για τα issues του redmine που έχεις εντοπίσει ως σχετικά αλλά ανακαλύπτεις ότι στο power query δεν υπάρχει δυνατότητα με απλό τρόπο να δημιουργήσεις hyperlink όπως τα θες. Λες ένα challenge accepted και μετά από ένα δύο μαιμουδιάρικες κινήσεις η δουλειά έχει ολοκληρωθεί. Τώρα πλέον μπορείς να φτιάχνεις sub-report όποτε το επιθυμείς με clickable links και το βασικότερο όποτε ανανεώνεις τα csv exports σου από το redmine στον φάκελο που διαβάζει αυτό το excel, θα έχεις με το πάτημα τριών πλήκτρων (ctrl+alt+f5) την πληροφορία που θες, όπως την θες με την σειρά που τη θες.

Κύκλοι, τούβλα και αναζήτηση νέων ορίων

Το πρώτο τρίμηνο του '21 έχει πάει αρκετά καλά αθλητικά και αν δεν σου τα λέει στραβά το strava σου έφτασες επιτέλους στο ίδιο fitness level που ήσουν πριν δύο χρόνια, την καλύτερη φυσική σου κατάσταση ever δηλαδή. Έναν ακόμα χρόνο να σου έπαιρνε και θα σιγοτραγουδούσες στον εαυτό σου το θές να με φτάσεις όμως είσ' εκεί που ήμουνα πριν τρία χρόνια που έλεγαν και οι txc.

Ναι οκ, αλλά και τι έγινε, έχεις ξαναφτάσει σε αυτό το επίπεδο, τρέχεις από το ΄16 δεν είναι ότι θα αλλάξει κάτι ριζικά, άντε να γίνεις λίγο ακόμα καλύτερος τεχνικά ή λίγο πιο γρήγορος. Και εδώ είναι κυριολεκτικά σαν να ακούς την αδερφή σου να σου λέει να μην γίνεσαι μηδενιστής με τα επιτεύγματά σου για μια ακόμη φορά. Τι να κάνεις όμως που σε καβαλάει ο διάολος και θες να προκαλέσεις κι άλλο τον εαυτό σου και όχι απαραίτητα μόνο στο τρέξιμο; Το θέμα σου δηλαδή δεν είναι ο μηδενισμός, είναι το ότι πλήττεις εύκολα, είναι η αίσθηση της νέας πρόκλησης, το να τραβήξεις τον εαυτό σου σε ένα νέο επίπεδο, κυρίως πόνου και ιδρώτα ... γιατί τι είναι ο πόνος άλλωστε παρά μια τελική υπενθύμιση ότι είσαι ζωντανός. (τσίζι μπατ ρίαλ)

Τι έκανες λοιπόν γι αυτό; Ότι κάνει κάποιος όταν δοκιμάζει καινούριους τομείς, μεγάλες ανόητες κινήσεις. Μετά από άπειρες ώρες συζητήσεων, αναζητήσεων, συγκρίσεων και οδηγιών από τον φίλο σου τον (σούπερ) Μάριο καταφέρνεις να αγοράσεις ή μάλλον να προγραμματίσεις να αγοράσεις (αν όλα πάνε καλά) το κατάλληλο - ελαφρώς ακριβό - δίτροχο μηχανισμό βασανιστηρίων την ερχόμενη εβδομάδα. Ω ναι, πιθανότατα θα αποκτήσεις μια κούρσα, ένα όχημα που θα σε φέρει ένα βήμα πιο κοντά στην τρέλα και ένα ακόμα πιο κοντά σε μελλοντικά τρίαθλα. Καλά εντάξει ας ηρεμήσεις λίγο, το πιθανότερο είναι να κάνεις βόλτες όπου σε βγάλει ο δρόμος και σιγούλια σιγούλια να γίνεις στοιχειωδώς καλός στην ποδηλασία ώστε να ξεκινήσεις τα τούβλα (bricks) πιο συστηματικά και να μπορέσεις να πας ποδηλατάδες με τον Μάριο. Ένα βήμα τη φορά όμως, πρώτα θα χρειαστεί να γίνεις καλός στο ποδήλατο και έπειτα να προσπαθήσεις να μην πνιγείς στο τρίτο κομμάτι των τριάθλων αν πούμε ότι θα φτάσεις κάποια στιγμή και σε αυτό το επίπεδο.

Ένα καινούριο κομμάτι τρέλας ξεκινάει, αυτή την τρέλα που ένιωθες σε κάθε σου βήμα στον πρώτο σου μαραθώνιο. Παρότι είχες κάνει μια στοιχειώδη προπόνηση, δεν ήξερες το δρόμο, τις ανηφόρες, την κούραση, τα μπινελίκια, τη χαρά, και τη λύτρωση στο τέλος του αγώνα δηλαδή σε ένα βαθμό δεν ήξερες τον εαυτό σου ή μάλλον το πως αντιδράς σε συγκεκριμένα στίμιουλάι. Αυτή τη φορά θα προσπαθήσεις να κάνεις την απαραίτητη έρευνά σου (για την ακρίβεια την έχεις ξεκινήσει ήδη) ώστε να μην τραυματιστείς κυνηγώντας την νέα σου τρέλα.

Στην επέκταση της ζώνης άνεσής σου λοιπόν, στους νέους κύκλους (όχι αυτούς) τρέλας και στους άπειρους παραλληλισμούς των αθλητικών σου δραστηριοτήτων στους υπόλοιπους τομείς της ζωής σου.

Ηχητικό background τίτλων τέλους (ή αρχής, όπως το πάρει κανείς) από τις αγαπημένες βασίλισσες 

Ζαριές στρεσαρισμένων αγγουριών

Συζητάς με φίλους και γνωστούς και καταλήγεις ξανά και ξανά εδώ και έναν χρόνο στις ίδιες φράσεις, "η καραντίνα με έχει κάνει να νιώθω στεναχωρημένος/η", "μου λείπει η προσωπική επαφή", "δεν μπορώ να πάω ένα ταξίδι", "δεν μπορώ να δω τους ανθρώπους που θέλω", δεν δεν δεν. Σε προβληματίζει πολύ αυτή η περιγραφή γιατί κοιτάζοντας τη δική σου πραγματικότητα, με τις προβολές των κοινωνικών άστρων στον προσωπικό σου ουράνιο θόλο, τα πράγματα είναι τουλάχιστον καλά - αν όχι - καλύτερα/σταθερότερα από ποτέ. Αυτό σου τον προβληματισμό τον εξωτερικεύεις και στους άλλους και νιώθεις από τις αντιδράσεις τους σαν μάγισσα στα 1700 έτοιμη για πυρά. Προσπαθείς να τις ερμηνεύσεις ώστε να κατανοήσεις και την άλλη πλευρά του νομίσματος, όχι για να πεις ποιος έχει δίκιο (προφανώς όλοι έχουν δίκιο για το πως νιώθουν) αλλά για να καταλάβεις τι διάολο συμβαίνει.

Γίνεσαι μηδενιστής συναισθημάτων για ακόμα μια φορά και λες ότι φίλε μου τα συναισθήματα που νιώθεις δεν είναι τίποτε άλλο από το τρέχον μιξ ορμονών στο δοχείο που λέγεται ανθρώπινο σώμα. Έλεγξε συνειδητά αυτό που μεταβάλλει το μιξ και θα ελέγχεις (θες όμως;) τον εαυτό σου (τουλάχιστον τις περισσότερες μέρες - χωρίς βαρβιτουρικά). Σου άρεσε πάρα πολύ και μια ατάκα που έλεγε ότι οι άνθρωποι (75%) συγκρινόμενοι με τα αγγούρια (80%) ως προς το ποσοστό νερού από το οποίο είναι κατασκευασμένοι δεν είναι τίποτα άλλο από αγγούρια με άγχος. Παρατηρώντας το αποτέλεσμα αυτού του μίξ χημικών ουσιών (τα συναισθήματα) προσπαθούμε μέσα από το ίδιο παρατηρούμενο σώμα να αλλάξουμε την κατάστασή του. Φαίνεται λίγο δύσκολο έως ακατόρθωτο θα πεις αν δεν απομονώσεις κάποια εργαλεία τα οποία να δουλεύουν έξω από το σύστημα και να το σταθεροποιούν όταν απαιτείται. Είναι σαν να θες να αλλάξεις σκασμένο λάστιχο στο ποδήλατό σου εν κινήσει, γίνεται μεν, αλλά είναι δύσκολο δε, ειδικά αν δεν έχεις σχεδιάσει πριν σκάσει το λάστιχο το πλάνο και τα εργαλεία που θα πρέπει να έχεις μαζί σου όταν έρθει αυτή η "συμφορά". Από την άλλη αν στήσεις τις εν λόγω δικλείδες ασφαλείας έρχεται η ερώτηση της αντίπερα όχθης "ζεις πραγματικά ή ζεις σε ένα κουτάκι που σχεδίασες παλιότερα". Εδώ λες στον εαυτό σου ότι όλη σου τη ζωή ζεις σε ένα προσχεδιασμένο περιβάλλον. Γιατί σου φαίνεται περίεργο τώρα που παίρνεις εσύ τα ινία του σχεδιασμού και φαίνεται να ορίζεις εσύ την ελευθερία σου; Σου απαντούν οι φίλοι σου, μα δεν έχω εγώ πρακτικά την ελευθερία μου, μου ορίζουν τι να κάνω κλπ κλπ κλπ. Αν το καλοσκεφτείς ποτέ δεν είχες την απόλυτη ελευθερία απλά είχες λίγη περισσότερη ελευθερία σε σχέση με πρίν αλλά αν το σκεφτείς ακόμη παραπέρα πάντα έχεις την απόλυτη ελευθερία όσο έχεις τα λογικά σου γιατί μπορείς να ταξιδεύεις σε σκέψεις και ιδέες όποτε και όπου θες. Το καλύτερό σου παράδειγμα είναι ο αετοστέφανος που κυριολεκτικά δεν είχε καμία ελευθερία επί του φυσικού του σώματος και αναγκάστηκε να βουτήξει μέσα του και να παράξει μια από τις πιο γνωστές θεωρίες για το σύμπαν.

Οκ καλά τα έχεις βρει με τον εαυτό σου (;), αλλά έρχονται αυτοί οι τρίβολοι και σε ρωτάνε - "είσαι όμως πραγματικά πιο χαρούμενος στο κουτάκι ασφαλειών που έχεις σχεδιάσεις από ότι αν ζούσες έξω από το κουτάκι και πιθανότατα μιζέριαζες" ή "είσαι πιο χαρούμενος από τον αντίστοιχο ενήλικα του '80" ή "Τι θα γίνει αν χτυπήσει ο ιός κάποιο συγγενικό σου πρόσωπο"; Η απάντησή σου είναι ένα αυτόματο ναι ενώ των φίλων σου είναι "ένα ξεκάθαρο ίσως, ένα βέβαιο μπορεί" όπως πολύ πετυχημένα λέει και ο μπλε "εγκέφαλος" της παρέας. Το μόνο που σε προβληματίζει έντονα και ξέρεις ότι δεν θα μπορέσει να το χειριστεί το σύστημά σου είναι το να χάσεις κάποιον δικό σου. Εδώ πιάνεις τον εαυτό σου να εμφανίζει τα πρώτα συναισθήματα τα οποία θα χρειαστείς να βιώσεις ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να διαλυθεί το σύστημά σου. Παρατηρείς δηλαδή ότι όσο η απειλή είναι πέρα από το κουτί σου δεν νιώθεις. Τι κι αν πεθαίνει τόσος κόσμος, τι κι αν παλιότερα άκουγες μηνύματα της μορφής πεθαίνουν παιδάκια στη Μπιάφρα, εσύ είσαι ένα μηχανικά ψυχρό αυτόματο δοχείο με το καλορυθμισμένο του μιξ ορμονών, φυσικής ντόπας κλπ συστατικών; Σκέφτεσαι αν είναι "τίμιο" ή "ανθρώπινο" αυτό, αλλά ποτέ δεν ήσουν τόσο ευαίσθητος για τους άλλους ή μήπως ήσουν; Κάποτε - όχι στο τέξας - ήσουν από τα παιδιά που θα έκλαιγαν για ανόητους λόγους όταν πχ σου έπεφτε η κιμωλία ενώ ήσουν στον πίνακα και στον πανικό σου δεν την έβρισκες ή γιατί έκανες κάποιο κοινό λάθος που ήταν στο μυαλό σου ασυγχώρητο. Με τον καιρό όμως ισορρόπησες αυτό το μιξ συναισθημάτων σε σημείο που σχεδόν το είχες καταστείλει και προσπάθησες και πάλι να το απελευθερώσεις για να γίνεις άνθρωπος. Κόουπινγκ μέκανιζμ at its best my friend. Καλό ή κακό - παίζεται, αναγκαίο για τη διαβίωση - απολύτως, συντηρήσιμο - όσο υπάρχουν έκρυθμες μεταβολές σίγουρα, ηθικό ή ανήθικο - σχετικό, ανθρώπινο ή σποκικό - σχετικό.

Ξαναγυρνάς στους άλλους και αναρωτιέσαι, μήπως δεν έχουν ζήσει κάποιο τραύμα που να τους έχει ταράξει το μιξ τους στο παρελθόν και δεν αρκετά ώριμοι - ή καλύτερα - έμπειροι για να αντιμετωπίσουν μια νέα περιοριστική κατάσταση; Μα πως γίνεται αυτό αναρωτιέσαι; Ήδη έχουν ζήσει (και συνεχίζουν και ζουν) μια οικονομική κρίση την οποία κατάφεραν και την ενσωμάτωσαν στην καθημερινότητά τους και έμαθαν να ζουν με αυτή. Ήδη κάποιοι από αυτούς έχουν απωλέσει κοντινά τους πρόσωπα ή έχουν βρεθεί σε ακραίες καταστάσεις στον κοντινό τους κύκλο. Πως γένιν ατό που έλεγε και ο Πάτρικ; Πως γίνεται δηλαδή να μην μπορούν να μιμηθούν την συμπεριφορά τους από ένα άλλο παραπλήσιο "πρόβλημα" σε αυτό το νέο κόβιντ-γρίφο; Τι κάνει αυτή την ακραία κατάσταση να διαφοροποιείται τόσο πολύ από άλλες; Καταλήγεις ότι η απάντηση είναι μάλλον στην μη-ετοιμότητα του κάθε ενός και όχι τόσο στην έλλειψη κάλυψης κάποιων συγκεκριμένων αναγκών. Αναρωτιέσαι ποιος ζει περισσότερο στο παρόν (τη μόνη χρονική στιγμή που μπορούμε να ζήσουμε), εσύ ή οι τριγύρω σου; Μάλλον οι φίλοι και γνωστοί που παρατηρείς αρχικά θεωρούν βιωτικές ανάγκες την φυσική επικοινωνία με άλλους ανθρώπους, την επαφή σε τέτοιο βαθμό που μπορεί να την αξιολογούν και πάνω από την τροφή ή το νερό αλλά ίσως στην πραγματικότητα δεν έχουν ολοκληρώσει την επαναξιολόγηση των αναγκών τους βάσει των "νέων" δεδομένων. Είναι σαν αυτή την αντίσταση στην οργανωσιακή αλλαγή που σου περιγράφανε και στο μεταπτυχιακό. Το μόνο που έπρεπε να κάνεις είναι να αναλύσεις το σύστημά σου στις μεταβλητές του ζαριού (DICE - Duration, Integrity, Commitment, Effort) και να δεις "που πονάς" και να το φτιάξεις. 

Συνεχίζεις να είσαι σχεδόν ρομαντικά αισιόδοξος - ή να εθελοτυφλείς όπως σου λένε - και πιστεύεις ότι η προβληματική αυτή κατάσταση είναι πρώτης τάξεως ευκαιρία (τίποτα χαμένο από το management πραγματικά) για μια εκ βάθρων αλλαγή και ανακατασκευή, ιδίως τώρα που έχεις το πολυτιμότερο αγαθό όλων - τον χρόνο. Χρόνο που εξοικονόμησες από μεταφορές, χρόνο που εξοικονόμησες από φυσική παρουσία σε ψώνια κλπ, χρόνο που δυστυχώς δεν μπορείς να διαθέσεις σε πάρτυ, μαζώξεις, σινεμά, θέατρα, ταξίδια. Και όχι δεν ακούς το δουλεύω πιο πολύ (παρότι είναι αλήθεια για πολλούς) και δεν έχω χρόνο (ειδικά αυτό σε εξοργίζει γιατί σου θυμίζει τον εαυτό σου όταν δεν αποφασίζεις να ορίσεις στον εαυτό σου τι ακριβώς θα κάνει με τον χρόνο του) γιατί πολύ απλά η ζυγαρία του χρόνου είναι υπέρ σου όταν το μετρήσεις και το συνειδητοποιήσεις. Προκαλείς όποιον/α είναι κοντά σου να μπει στο ρόλο του Μάκη Τσετσένογλου και με τη βοήθεια του Ηλία του (τα κόουπινγκ μεκζ ντε) να ισοπεδώσει τις καλές-κακές του συνήθειες και να φτιάξει μόνος/η του/της ένα πιο σταθερό σύστημα αντιμετώπισης των στενάχωρων πληροφοριών που τον πυροβολούν καθημερινά. Οι απαντήσεις ποικίλουν από το "αυτό που περιγράφεις είναι ουτοπικό" μέχρι το "κόψε τα ναρκωτικά" αλλά όπως έχεις προσχεδιαστεί εξ ονόματος και ορισμού, βαφτισμένος Χαράλαμπος γαρ, το μόνο που έχεις φτιαχτεί να κάνεις είναι να λάμπεις από χαρά ό,τι και αν συμβαίνει στον περιβάλλοντα χώρο σου. 

Ψύχραιμα και όχι ψυχρά ξεσκονίζεσαι χαμογελώντας από τη σημερινή σου βουτιά στο σκάμμα ψυχολογικά έτοιμος να δουλέψεις ένα εξαωράκι (νοτ) ώστε να τελειώσεις αυτό το εργασιακό τασκ που σε ένα βαθμό αναβάλλεις εδώ και μερικές εβδομάδες (καμία έκπληξη {ατυχής ηχητικός συνειρμός} είσαι και εσύ αναβλητικός, δεν είσαι αυτή η καλοκουρδισμένη μηχανή που πιστεύουν - σε ένα βαθμό - οι άλλοι ότι είσαι) και σε "εμποδίζει" από το να κάνεις αυτό/ά που θέλεις περισσότερο, γιατί δεσμεύεις χρόνο στην άσκοπη αναμονή του πρώτου.

Χρόνος αυστηρώς ακατάλληλος - μέρος τέταρτο - άουτρο

 

Πέρασε και αυτό το Σάββατο, μια ακόμη μέρα σε αυτή τη μια ντουζίνα χιλιάδες και κάτι που έχεις ζήσει (για την ακρίβεια 12.421 την ώρα που γράφεις αυτό το άρθρο, καρκινικό νούμερο διάολε). Τι διαφορετικό είχε αυτό το Σάββατο όμως; Είχες γενέθλια, κλείνοντας ακόμη ένα χρόνο περιπλάνησης, σε αυτό το μπλε-πράσινο διαστημόπλοιο. Έχεις ζήσει ήδη τριάντα τέσσερα συναπτά έτη ή για να το θέσεις αλλιώς έκλεισες ένα ακόμα κεφάλαιο, εκείνο με τον αριθμό XXXIV (όχι των air jordan μην μου μπερδεύεσαι), αυτής της αυστηρά ακατάλληλης δεκαετίας. Πόσα πράγματα έχεις μάθει μέχρι στιγμής και πόσα θες και θα μάθεις ακόμα; Πόση ζωή έχεις μοιράσει απλόχερα στους γύρω σου και πόση ακόμα ζωή έχεις εισπράξει;

Ξαναπιάνοντας αυτό το συναισθηματικό ρούλε-κούστα (σε άπταιστα νιουκαστλ-ιανά από τον Μήτσο Αυτοκίνητοο) αρχίζεις και μετράς ψυχρά και κυνικά, το πόσο περισσότερο κατάφερες να ζήσεις από πόσους άλλους. Ξαναβουτάς στις ιατρικές στατιστικές της eurostat και του cdc και παίζεις με ανείπωτη χαρά στο κατά τα άλλα κατάμαυρο excel σου. Βλέπεις ότι ήσουν στους τυχερούς τρεις στους πέντε που δεν είχαν κάποιο ατύχημα οποιασδήποτε φύσεως. Ήσουν επίσης στους τυχερούς οκτώμιση στους δέκα που δεν αποφάσισαν να τα τινάξουν όλα στον αέρα - κυριολεκτικά - ή στους εννιά στους δέκα που δεν σταμάτησε η καρδιά τους να χτυπά (ξεκάθαρη νίκη κόντρα στην αγάπη σου τη χοληστερίνη). Προχωράς στο επόμενο τετράγωνο του παιχνιδιού της ζωής νιώθωντας ήδη νικητής και αρχίζεις να επανέρχεσαι στην πραγματικότητα.

Τι είχε στο κουτί της αυτή η πραγματικότητα για σένα φέτος; Λίγο απ όλα θα μου πεις. Λίγο χαρά, λίγο λύπη, λίγες επιτυχίες, λίγες αλλαγές... Είχες όμως και πολύ εσωτερική ανασκόπηση και όχι μόνο λόγω κόβιντ, είχες πολύ αυτομόρφωση, είχες βαθιές συζητήσεις με φίλους, είχες και πάλι πολύ αναβλητικότητα και μια μπετωμένα σταθερή ρουτίνα (με την καλή έννοια). Ναι, πάλι δεν κατάφερες να μειώσεις αυτό το διαολάκι που σου έλεγε να κάνεις τα λάθος πράγματα τη λάθος στιγμή αφήνοντάς σε κουρασμένο για να κάνεις τα "ουσιώδη" στην ώρα τους, καταλήγοντας να μπαίνεις σε ένα λυτρωτικό overdrive από maximum effort που έλεγε και ο deadpool. Παρατηρείς τον εαυτό σου να ολοκληρώνει εργασίες μετά το πέρας των αθάνατων γραμμών τους χωρίς την παραμικρή τύψη ex post. Γιατί ex ante είχες δικάσει τον εαυτό σου χίλιες φορές βρίσκοντάς σε να αναρωτιέσαι πόσο μπορεί να αυτοταλαιπωρείσαι και τι μπορεί να πηγαίνει τόσο στραβά στο κεφάλι σου. Το βλέπεις θετικά παρ' όλ' αυτά και θυμάσαι ένα ρητό του Βασιλάκη Πόρτα που έλεγε ότι εκείνος πάντα διαλέγει ένα οκνηρό άτομο να κάνει μια δύσκολη δουλειά γιατί αυτός ο άνθρωπος πάντα θα βρίσκει τον πιο εύκολο τρόπο να την φέρει σε πέρας. Περνούν, επίσης, σκέψεις από το μυαλό σου μήπως το κάνεις υποσυνείδητα σε ένα βαθμό για να δυσκολέψεις χρονικά την άσκηση γιατί πλήττεις από το triviality του task. 

Στο κιού ένα της νέας χρονιάς βρίσκεις τον εαυτό σου να είναι αρκετά παραγωγικός, όπως λέει και το ρολόι σου, τρέχοντας κατά μέσο όρο τρεις φορές την εβδομάδα για πάνω από 20 χιλιόμετρα χωρίς κανένα σοβαρό τραυματισμό. Άρχισες να δυναμώνεις και αναθεώρησες τον τρόπο που έτρεχες διαβάζοντας βιβλία ή βλέποντας βίντεο στο σωλήνα. Έχεις κλείσει ένα τετράμηνο που τα λες με τον εαυτό σου στο σκάμμα και παραδόξως δεν το έχεις εγκαταλείψει. Προσπαθείς να σταθεροποιήσεις την προσπάθεια που απαιτεί το εργασιακό σου περιβάλλον. Νιώθεις ότι είσαι αργός και σχεδόν αδρανής αλλά προσπαθείς συνειδητά να μην την πατήσεις όπως άλλες φορές, πέφτοντας με τα μούτρα στη δουλειά, χωρίς να υπάρχει αύριο, καταλήγοντας να σου αναθέτουν ό,τι άλυτο υπάρχει στον χάρτη και μακροπρόθεσμα απο-ρυθμίζοντας ομάδες ανθρώπων που μπορεί και να δούλευαν καλύτερα σαν μονάδες πριν την εμφάνισή σου. Χαίρεσαι γιατί και πάλι έχεις το χρόνο και την πολυτέλεια να "ψαχτείς" όπως παλιά σε θέματα οργάνωσης (στα ΩΜ να μην ξεχάσω το αρθράκι του ΜΙΤ για την επίλυση προβλημάτων συνεργασίας) και της παλιάς σου αγαπημένης των μαθηματικών.

Ξαναγυρνάς το χρόνο πίσω και βλέπεις ότι όλο και περισσότεροι φίλοι και γνωστοί έκαναν παιδιά - δηλαδή κάπου ώπα δείτε και λίγο netflix στην καραντίνα πήξαμε στους κορωνο-υιούς και τις κορωνο-κόρες - και αναρωτιέσαι κάτι αντίστοιχο με το "εγώ πότε θα γίνω μάνα" και τα ανελαστικά deadlines που είχες θέσει στον εαυτό σου αρκετά χρόνια πριν για τα λογικά πλαίσια γάμου και αναπαραγωγής. Λες και πάλι ένα άει κι εσύ κι ο γρύλος σου και ετοιμάζεσαι ψύχραιμα και ήρεμα να ξαναβουτήξεις στη ζούγκλα με τους περίεργους που λέει και ένας φίλος σου. Ξεσκονίζεσαι από τις άτακτες σκέψεις σου ακούγοντας ένα δισκάκι του αγαπημένου σου πρίγκιπα μένοντας να ψιθυρίζεις ... "άντε ... και καλή τύχη μάγκες".

Συναισθηματικοί μασκαράδες

Αν και θα περίμενες, το σημερινό σου παιχνίδι στο σκάμμα λόγω τίτλου, να αφορά covid και λοιπά επίκαιρα θέματα όπως οι απόκριες ( οι ποιες; ), αντιλαμβάνεσαι ότι αυτή τη βδομάδα σε απασχολεί κάτι διαχρονικό, το θέμα των σχέσεων. Αφορμή, ένα αίτημα αδερφικού σου φίλου την περασμένη Πέμπτη που σου ζητά πνευματικό καταφύγιο γιατί βιώνει κάποια ακραία κρίση στη σχέση του και λόγω της συγκατοίκισης δεν έχει άλλο τρόπο άμεσης διαφυγής. Αφού ξεπερνάς το σοκ της είδησης, κυρίως γιατί δεν θα πίστευες ούτε στο χειρότερό σου εφιάλτη πως ένα τόσο ταιριαστό ζευγάρι υπήρχε πιθανότητα να ζήσει μια τέτοια κρίση, αποφασίζεις άμεσα να αποδεχτείς το αίτημα και να προσφέρεις όποια βοήθεια μπορείς.

Συζήτηση με τη συζήτηση ανακαλύπτεις ότι το "τα εν οίκω μη εν δήμω" συνεχίζει και εφαρμόζεται κατά κόρον ακόμα και σε συνομίληκους με εσένα ανθρώπους και δεν έχεις καμία εικόνα για το τι γίνεται κυριολεκτικά στη διπλανή πόρτα. Στην προσπάθειά σου να προσφέρεις μια λογική βάση στον παραλογισμό του φίλου σου, ώστε να ηρεμήσει ο εγκέφαλός του, ξεθάβεις όλες τις παλιές σου ιστορίες ψάχνοντας για ομοιότητες και διαφορές. Ωραία, λες, τι πρόβλημα έχουμε εδώ; Είναι ένα NP hard πρόβλημα που θα λέγαμε και στην πληροφορική ή είναι μια κατάσταση η οποία αν την περιγράψουμε κατάλληλα μπορεί να αποχαρακτηριστεί από χαοτική/μη-επιλύσιμη σε γραμμική και κατά συνέπεια επιλύσιμη; Προφανώς όταν μιλάς για ανθρώπους και συναισθήματα δεν μπορείς να σκέφτεσαι γραμμικά, ιδίως αν ανήκεις στο γκρούπ των άμεσα εμπλεκόμενων, αλλά αν σκεφτείς ψυχρά και σχεδόν χειριστικά μπορείς να κατευθύνεις συναισθηματικά αρκετούς τύπους ανθρώπων σε λιγότερο ασταθείς τροχιές (τύφλα νά 'χουν οι τροχιές του μπορ), οι οποίες να επιτρέπουν στο ιντιβίντζουαλ να αποφασίσει ψύχραιμα και με ασφάλεια τις μελλοντικές του κινήσεις με το μεγαλύτερο δυνατό διάστημα εμπιστοσύνης (μορφωθείτε κάποια στιγμή όμως) στην εκτίμησή του.

Ας πούμε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι (αν όχι όλοι) δεν τα έχουν βρει με τον εαυτό τους και πολύ σπάνια έχουν αναζητήσει σε βάθος (και καταλήξει) τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους περισσότερο, ιδίως οι άνθρωποι οι οποίοι ζουν σε κάποιο υψηλό tempo ζωής όπως αυτό μιας πόλης πέντε εκατομμυρίων που έλεγε και το παιδί θαύμα. Τι μπορεί να θέλεις να κάνεις στη ζωής σου σαν άτομο; Να αναπτύξεις τις γνώσεις σε κάποια θεματική, να ζήσεις μια ήρεμη και σταθερή ζωή ή να ζήσεις μια πολυτάραχη και έντονη ζωή, να κάνεις μια σταθερή σχέση στη ζωή σου ή να ζήσεις στα άκρα και να γνωρίσεις όσους περισσότερους μπορείς όσο είσαι ακόμα νιάτο, να κάνεις περιουσία ή να χαρίσεις όση περιουσία στους γύρω σου και γενικά μια σειρά από ατελείωτα δίπολα. Γιατί δίπολα όμως, γιατί όχι άπειρες αποχρώσεις του γκρι, γιατί όχι ένα πολύχρωμο ουράνιο τόξο; Γιατί πρακτικά στη ζωή όπως και σε κάθε επιτραπέζιο παιχνίδι ξεκινάς με ένα σετ τιμών για τις μεταβλητές σου και με ένα σετ κανόνων του παιχνιδιού και αφήνεσαι ελεύθερος να σχεδιάσεις την στρατηγική σου και όταν επιλέγεις τον έναν δρόμο συνήθως κοστίζει (σε χρόνο και συναισθήματα) να γυρίσεις πίσω στο σταυροδρόμι της επιλογής και να ξεκινήσεις το άλλο μονοπάτι (το οποίο βέβαια δεν είναι καθόλου μεμπτή σαν επιλογή). Τι κάνεις μετά; Ή που θα σκεφτείς μόνος σου τι μπορείς να κάνεις σαν σχέδιο και να φάς τα μούτρα σου πανηγυρικά στην πρώτη, δεύτερη ή νι-οστή παρτίδα σου ή να αρχίσεις να γίνεσαι πιο ευέλικτος και να αντιγράφεις τα κομμάτια στρατηγικών άλλων συμπαικτών/αντιπάλων/προτύπων σου που θεωρείς πιο επιτυχημένα ή θεωρείς ότι θα μπορούσες να αντιγράψεις πιο καλά.

Περνούν τα χρόνια και σε μια διαδικασία όμοια με αυτή της δημιουργίας μαργαριταριών μπορείς, ακόμα και με πολύ κακό πρώτο χέρι που θα λέγαμε και σε μια παρτίδα χαρτιών, να καλύψεις την προσωπική σου ασχήμια και πόνο με ό,τι πιο γυαλιστερό μπορείς να βρεις στον ατομικό σου βυθό και να λάμψεις τόσο που ξάφνου ένα χέρι (όχι θα σε κόψει μιαν αυγή δεν θέλω ηττοπάθειες) θα σε βοηθήσει να αναδυθείς από τον βυθό σου και να λάμψεις κυριολεκτικά στα χέρια του αλλά και να βοηθήσεις αντίστοιχα το χέρι αυτό να νιώσει το πιο όμορφο στον κόσμο του.

Καλά μου τα λές μέχρι εδώ, θα μου πεις, αλλά πως δικαιολογείς εκρήξεις σαν αυτή που βίωσες αυτές τις μέρες ιδίως σε σχέσεις τις οποίες θεωρείς απόρθητα κάστρα που έχουν αντέξει χρόνια για να μην πεις σχεδόν δεκαετίες; Η απάντηση έρχεται από τον φίλο μας τον Ηράκλειτο που μας έλεγε ότι τα πάντα ρει και αν το εφαρμόσεις στην ανθρώπινη προσωπικότητα, σαν άλλο μαργαριτάρι, κανείς δεν μπορεί να μείνει ίδιος για πολύ αλλά μπορεί για πολύ καιρό να παραμείνει σταθερός στα λασπόνερά του. Στιγμές αλλαγής μετά από περιόδους μεγάλης σταθερότητας είναι αυτές που προκαλούν τις μεγαλύτερες εκρήξεις λοιπόν. Τι προκαλεί την αλλαγή; Τι σε κάνει να σκέφτεσαι να αλλάξεις; Πληθώρα ερεθισμάτων ανά τον άνθρωπο, κάποια πιεστική κατάσταση στην οποία δεν θες να ζεις πια, κάποια πολύ έντονη χαρά που θες να κυνηγήσεις και να την κρατήσεις, κάποιος στόχος που βλέπεις στον κύκλο σου και θες να τον μιμηθείς (θυμάσαι τη στρατηγική που λέγαμε;), συνδυασμοί όλων των ανωτέρω με διαφορετική βαρύτητα ανα συντελεστή και ου το κάθε εξής. 

Σκέφτεσαι στο προσωπικό σου παρελθόν για να βρεις αντίστοιχες καταστάσεις στις οποίες να μπορεί να κάνει relate ο κολλητός και να νιώσει ότι βάζει κάποια κομμάτια του παζλ στη σωστή τους θέση. Φορές που έχει στρεσσαριστεί με δουλειά, εξετάσεις, σχέσεις στις οποίες ο οργανισμός σου σε μια απίστευτα αποτελεσματική του άμυνα σωματοποιεί (διαταραχές στο στομάχι, στον ύπνο, στην χοληστερίνη, χαλάζιο στο μάτι κ.ο.κ) την μη-κανονικότητα και αποφασίζει κυριολεκτικά σαν γροθιά στο στομάχι που έλεγε ο ημίθεος να σε επαναφέρει στην απόλυτη πραγματικότητα. Τι ακριβώς εννοείς με μη-κανονικότητα όμως, μήπως γίνεσαι πολύ μαθηματικός για τον αναγνώστη σου; Μια μη-κανονικότητα συνήθως είναι μια διαφορά από τη νόρμα, από την μάσκα της καθημερινότητας που έχεις συνηθίσει να φοράς και ξάφνου έρχεται ο οργανισμός σου σαν άλλος Γιάννης και σου απαιτεί να του φανερώσεις τη μάσκα που κρύβεις κάτω από τη μάσκα που φοράς. Παίρνεις τρία λεπτά να απολαύσεις την κομματάρα - α ρε Γιάννη είσαι αρρώστια - και προχωράς. 

Τι να προτείνεις όμως στον φίλο σου; Τι να του πεις; Δεν θες να χρυσώσεις κανένα χάπι, δεν θες να κατευθύνεις λάθος, δεν θες να πάρεις αποφάσεις εσύ γι' αυτόν ούτε καν έμμεσα, οπότε κάνεις αυτό που ξέρεις να κάνεις καλύτερα - αναλύεις τον δειγματικό χώρο των ενδεχομένων σου. Εξετάζεις όλα τα σενάρια και αφαιρείς την θετική ή αρνητική χροιά τους, και απλά τα περιγράφεις ως τιμές στις μεταβλητές του παιχνιδιού της ζωής (που έλεγαν και τα μωρά στη φωτιά), δίνοντας έμφαση στο γεγονός ότι η μόνη σταθερά είναι ότι ζωή δεν σταματά ποτέ ότι επιλογές και να κάνεις. Έτσι ο φίλος σου ελπίζεις να μπορέσει να ανακαλύψει ενδεχόμενα που δεν έβλεπε επειδή δεν ήταν θολωμένος αλλά επίσης να μειώσει την βαρύτητα άλλων ενδεχομένων η οποία τον οδηγούσε σε ένα κατωφερές κοχλία (βλπ. άλμπουμ από εννιάιντσα καρφιά). Συμβουλεύεις προσοχή και ψυχραιμία αποφυγεί παρορμητικών κινήσεων (ακόμα και θετικών), φροντίζεις για σταθεροποίηση της ρουτίνας της ημέρας του στο στρατιωτικό πρόγραμμα για το οποίο φημίζεσαι, ώστε να μην χρειαστεί να τον απασχολήσει τίποτα άλλο πέρα από το ζητούμενο "πρόβλημα" (για σένα όλα είναι ασκήσεις-αινίγματα και όχι προβλήματα) και μάλιστα να μην τον απασχολήσει παραπάνω από τον απαιτούμενο χρόνο και καταλήξει στην παράλυση από την ανάλυση. Ξεσκονίζεσαι βιαστικά με ένα αχό να περιφέρεται σαν σύννεφο έτοιμο για βροχή πάνω απο το κεφάλι σου και πας να πνιγείς στη λαγάνα και την ταραμοσαλάτα.

Του ανδροϊδούς το κάγκελο

Ήρθε η πολυπόθητη ώρα να κάνεις μια καταγραφή των εφαρμογών που χρησιμοποιείς (και δεν πολυ-χρησιμοποιείς) στο κινητό σου. Εντάξει είναι 220 (μόλις!!!) εφαρμογές εγκατεστημένες στο (android) κινητό σου, πόση ώρα θα πάρει να γράψεις δύο λογάκια για κάθε μια; Σκέφτεσαι πως ο φίλος και πρώην συνεργάτης σου που σου τα έκανε ζέπελιν (όχι τους led βλάσφημε) να καταγράψεις όοοολες τις εφαρμογές που χρησιμοποιείς πάει με βήμα ταχύ για ένα "mini" brain burning crusade. 

Πάμε με μια σειρά, αρχικά με ποιες εφαρμογές ασχολείσαι περισσότερο; Στην αρχική σου οθόνη έχεις εδώ και χρόνια το πιο κυκλικό ημερολόγιο - ρολόι - reminder το sectograph. Ναι όταν πήξεις το κινητό σου με εφαρμογές (κυρίως από αυτές που δουλεύουν στο background) μπορεί να μην ενημερώνεται η ώρα αλλά ο σχεδιασμός του και το γρήγορο heads up με το που ανοίγεις το κινητό σου είναι κάτι που σου έχει αρέσει. Μπορείς να συνδιάσεις και calendars από διαφορετικά mailboxes (work, personal, etc) και μπορείς να παραμετροποιήσεις τόσο την εμφάνισή του (λίγο δύσκολα) όσο και τις ενέργειες που θα έχει το ταπ στους κυκλικούς τομείς αυτού του υπερολογιού.

Παρακάτω έχεις όλη τη σουίτα της Microsoft σε μια ομάδα στην κεντρική σου οθόνη όπου έχεις "κρεμάσει" Onedrive, Outlook, OneNote (αχχχχ One note), και την office εφαρμογή της microsoft για την γρήγορη προβολή όλων των τύπων αρχείων της σουίτας (excel, docx, etc) και pdf. Ακριβώς δίπλα έχεις την ομάδα της google, σε αντίστοιχη λογική έχεις το drive, τα sheets, το play store, το translate, το dictionary (η υπέρτατη εργαλειάρα για να έχεις ανοιχτή δίπλα σου όταν διαβάζεις φυσικό βιβλίο σε κάποια ξένη γλώσσα χωρίς να σε αποσπάει με τα αποτελέσματα της απλής αναζήτησης google), το weather και τα News. Εντάξει τα dictionary και weather πρακτικά είναι σαν saved bookmarks του chrome αλλά στο απαίδευτο μάτι μοιάζουν με εφαρμογές.

Παραδίπλα έχεις τον φάκελο ETC που διαβάζεται διπλά (όχι όπως στα σταυρόλεξα μην μπερδεύεσαι) σαν et cetera (όπως έλεγε και η Μαρινέλλα) ή σαν ΈΤΣΙ γιατί έτσι. Τραγουδάς λίγο με την αγαπημένη σου το μαζί σου τα παράλογα τα βρίσκω λογικά και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά και συνεχίζεις. Αυτή η ομάδα έχει το google home το οποίο σε συνεργασία με τον google assistant που χρησιμοποιείς ως αντίστροφη μέτρηση, ως διακόπτη για τις έξυπνες συσκευές σου και για τις ρουτίνες σου (εννοείται στην Αγγλική γιατί ακόμα είναι σε βρεφικό στάδιο το Ελληνικό κομμάτι). Επίσης έχει την TuyaSmart που ρυθμίζει τις ρουτίνες του αφυγραντήρα σου. Έχεις πρόχειρο και το γρήγορο τηλεκοντρόλ για το MiBox σου στην Android TV Remote Control για εκείνες τις φάσεις που σε έχει ρουφήξει ο καναπές και το φυσικό τηλεκοντρόλ είναι μισή παλάμη μακριά και δεν μπορείς να πείσεις τον εαυτό σου να κάνει την προσπάθεια να τεντωθεί προς το τηλεκοντρόλ όταν το κινητό σου είναι within reach που λέν' κ στου χουριόμ. Αναγκαστικά έχεις και το Mi Home (Xiaomi) αλλά και το Kasa (TP-Link) γιατί κάποιες συσκευές δεν παίζουν με την google ή έχουν κάποιες έξτρα λειτουργικότητες που ρυθμίζονται πολύ πιο εύκολα από την μητρική εφαρμογή, βλέπε ρουτίνες για να ανάβει το φώς συγκεκριμένη ή δυναμική ώρα, σταδιακά ή μη.

Επόμενη ομάδα Comms όπως λέμε Communications. Και τι δεν έχουμε εδώ, έχεις την προεγκατεστημένη εφαρμογή για SMS της OnePlus, Viber, Whatsapp, Messenger (Facebook), Telegram, Zoom, Hangouts, Meet, Skype, Mattermost, Teams, και δεύτερες εκδόσεις των viber και whatsapp μέσω του Parralel Space για τη δεύτερη κάρτα (της δουλειάς ντε). Δεν μπαίνεις καν στην διαδικασία για να βρεις τα links για όλες τις εφαρμογές παρά μόνο για αυτές που πιστεύεις ότι είναι λιγότερο γνωστές στο ευρύτερο κοινό. Τώρα σε κάποια κινητά που δεν έχουν αρκετή ram έχεις χρησιμοποιήσει και τις lite εκδόσεις κάποιων εξ αυτών αλλά προχωράς παρακάτω.

Ομάδα Gym, εδώ τις πρώτες θέσεις κατέχει το Strava (όχι στραβά, στράβα ... που να ήξερε ο ιδρυτής της εταιρείας ότι στα Ελληνικά το όνομα θα διαβαζότανε ... στραβά - σε καλό σου σατανά το έκανες το λογοπαίγνιό σου) και το Garmin Connect. Τι να λέμε για αυτές τις εφαρμογές πραγματικά η Garmin σου δίνει ένα σκασμό data από τις συσκευές της και η Strava σου δίνει ένα πολύ όμορφο γραφικό περιβάλλον για να τις προβάλλεις για να μην συζητήσουμε και για τα challenges για σέλφ μοτιβέισο. Εννοείται έχεις συνδέσει όλες τις υπηρεσίες μεταξύ τους και συγχρονίζονται seamlessly. Όμως στο παρελθόν ήθελες να συγχρονίζουν τα δεδομένα σου και στη google fit γιατί είχε κανά δυο γραφηματάκια ακόμα που σ' άρεσαν. Οπότε βρήκες μια paid (one-off) εφαρμογή την Health Sync για να συγχρονίζουν όλα μεταξύ τους αλλά επίσης και για να μπορείς να ορίσεις ανά είδος ντάτου (τα data, το ντάτο κλπ) από και προς που θα πηγαίνει. Αυτή η εφαρμογή είναι στην κατηγορία των εργαλείων, είναι σχεδιασμένη για να κάνει τη δουλειά της και όχι απαραίτητα σε ένα όμορφο περιβάλλον για τον χρήστη (τα UI που λέγαμε και στα κοντόκοβα). Στην ίδια ομάδα υπάρχει το MyFitnessPal με το οποίο παλεύεις μια ζωή να πάρεις εκείνα τα αναθεματισμένα τα γραμμάρια (ναι είσαι από αυτούς τους μισητούς τύπους που δεν παίρνουν γραμμάριο τρώγωντας) όταν ανεβάζεις την προπονητική σου δραστηριότητα κατά περιόδους. Έχεις την μετονομασμένη Runtastic εφαρμογή σε Adidas Running App γιατί είχες τρέξει και κάποιες φορές, προ-covid, με τους adidas runners και εγγραφόσουν με αυτήν στο πρόγραμμά τους. Στο κομμάτι του mind-gym έχεις την Prana Breath για δομημένες αναπνοές και το new entry Headspace που φαίνεται πολλά υποσχόμενο.

Προχωράμε, έχεις το google tasks καρφωμένο και αυτό στην αρχική οθόνη σου αν και δεν σε έχει πείσει 100% ότι μπορεί να σε εξυπηρετήσει όσο χρειάζεσαι. Ακριβώς δίπλα έχεις το Foca το οποίο σου επιτρέπει να κάνεις τα γνωστά σου pomodoro intervals, ευτυχώς για τους συνεργάτες σου, σπάνια, γιατί αλλιώς η σύγκριση αποδοτικότητας θα ήταν πολύ πιο αισθητή. Επίσης new entry έχεις τη mobile version του Notion πιο πολύ για τον χειρισμό των υπενθυμίσεων αλλά και σαν note taking εργαλείο όταν κρατάς σημειώσεις από τα βιβλία που διαβάζεις.

Ξεπερνάς το κλασσικό σου setup για κλήσεις (ναι θυμάσαι ότι ο βασικός ρόλος του κινητού παλιά ήταν οι τηλεφωνικές κλήσεις), χάρτες, gmail, chrome και μια μίνι ομάδα με τις εφαρμογές που σχετίζονται με τη φωτογραφία. Instagram, Camera, Google Photos (αχ θα μας αφαιρέσουν 1η Ιουνίου τουτουνού το free unlimited upload και θα ξαναγυρίσω στα σκληρά (όχι ναρκωτικά) μέσα αποθήκευσης) το γνωστό σε όλους τους γονείς που έχουν android κινητό ως "ναι μάνα/πατέρα στο ανεμομυλάκι κλίκαρε για τις φωτογραφίες που είναι στο σύννεφο", Pixlr, Lightroom, Snapseed (ίσως το πιο γρήγορο εργαλείο για editing με αρκετές pro επιλογές). New entry σε αυτή την κατηγορία η ZY Cami που είναι απαραίτητη για το gimbal που σου πήρε δώρο αυτή η γκατζετοχελώνα του πειραιά.

Πολύ ωραία ίσα που έξυσες την επιφάνεια, έχεις καλύψει μόνο τις εφαρμογές που έχεις καρφωμένες στη μια από τις δύο αρχικές σου οθόνες (ούτε λόγος για το shelf του OnePlus).

Τι έχεις στη δεύτερη βασική σου οθόνη, λοιπόν; Έχεις το Castbox για να ακούς τα αγαπημένα σου podcasts, έχεις το Pi το μοναδικό κρυπτονόμισμα με το οποίο έχεις ασχοληθεί μέχρι στιγμής μιας και δεν έχει χρηματική αξία ακόμα. Επίσης έχεις μια ομάδα με όλες τις τραπεζικές εφαρμογές και τα wallets των Alpha, Eurobank και Πειραιώς για τις γρήγορες πληρωμές σου. Έχεις καρφωμένο το Google Keep σου που έχει αποθηκευμένα τα περισσότερα ηλεκτρονικά σου quick n dirty notes του οποίου ίσως το καλύτερο feature, σε σχέση με άλλες εφαρμογές που έχουν βγει πλέον, είναι το reminder βάσει τοποθεσίας. Πόσες φορές σου έχει θυμίσει να κάνεις τις μετρήσεις του ρολογιού ή την αναζήτηση φυσικής αλληλογραφίας γυρνώντας από το γραφείο.

Έχεις το Reddit για γρήγορες αναζητήσεις και "διασκεδαστικές" απαντήσεις στα forum που ακολουθείς. Παραδίπλα σχετικά new entry έχεις το Soundis για να ακούς 80'ς 90'ς και προφανώς Hammer χωρίς να σε σκοτίζουν με πολλές πολλές διαφημίσεις και ομιλίες. Έχεις το ReadEra για τα e-books που μπορεί να υπάρχουν στο κινητό σου κατά περιόδους. Έχεις το Headphones (Sony) για να ρυθμίζεις τα πλήκτρα των bluetooth ακουστικών σου. Λίγο πιο κάτω έχεις το Pockee για να σκανάρεις τις αποδείξεις από τα super market (όταν πήγαινες παλιά πριν τα μεταφέρεις όλα στις ηλεκτρονικές παραγγελίες) και για να παρακολουθείς τις προσφορές στα Ελληνικά Super Markets και να κάνεις cash out από συγκεκριμένα πριμοδοτούμενα προϊόντα. Τέλος στη σελίδα έχεις τις εφαρμογές Udemy και edX για τα online courses που κατά καιρούς παρακολουθείς.

Πάμε στη θάλασσα των apps τώρα εν τάχει αγνοώντας αυτές που έχουν ήδη αναφερθεί:

A) όλα τα δυνατά authenticators, το Audible για ηχητικά βιβλία, εφαρμογές για μαραθωνίους της Αθήνας, Aegean Airlines, Adidas store για τις ηλεκτρονικές αγορές, Google Allo (πραγματικά πόσες εφαρμογές έχουν βγάλει), Amazon, Anydesk, ATH.ENA Card για το μετρό της Αθήνας.

B) Banggood για ηλεκτρονικές αγορές, Beat (Taxi), BeStronger όταν κατέγραφες προ Garmin, κάποτε στο τέξας τα pushups κλπ, Bitmoji για αυτές τις καρικατούρες του εαυτού σου, Bleep (Alpha), Blogger, Booking.com, Box για φαγητό

C) Calculator (lol!), Google Calendar, CamScanner για να φτιάχνεις γρήγορα pdf από τη φωτογραφική μηχανή του κινητού, Canon Print Service για την διαχείριση του wifi εκτυπωτή, Compass, Garmin Connect IQ, Google Contacts (εννοείται τους έχεις όλους φακελωμένους με tags κλπ), Cosmote για τους λογαριασμούς κινητής, CubeX για να παίζεις κανένα κύβο που και που

D) Discord δίκτυο για επικοινωνία που το έχεις κατεβάσει για ένα συγκεκριμένο online course που κάνεις και μιλάς με άλλους "συμμαθητές", Google Docs, Domino's Pizza εδώ μπορεί να έχει λίγο παραπάνω χοληστερίνη το app, Doodle για να μπορέσεις να οργανώσεις γρήγορα την περισσότερο κοινά αποδεκτή ώρα για κάποιο event με φίλους για να τελειώσει επιτέλους αυτό το κάπου θα συναντηθούμε, DU recorder για να καταγράφεις την οθόνη σου για τα video manuals που φτιάχνεις κατά καιρούς, Duo (δεν είναι αυτό που νομίζεις)

E) E-Fresh.gr για παραγγελίες super market, E-table για τότε που βγαίναμε και τρώγαμε και σε κανένα εστιατόριο, eBay, efood μια κατηγορία μόνο του, Epic Ride Weather γιατί ήθελες στα posts σου στο Strava να μπαίνουν αυτόματα στοιχεία καιρού για τον τόπο και χρόνο κατά τον οποίο έκανες κάποια δραστηριότητα

F) Facebook, Feedly αχχχ εσύ αγάπη μια μου φέρνεις όλες τις πληροφορίες από τα site που θέλω να παρακολουθώ σε λογική RSS, OnePlus File Manager, Fitness & Bodybuilding γιατί είχε ιδέες για ασκήσεις ανά μυϊκή ομάδα, FollowGreen γιατί είναι μπροστά γενικά ο Δήμος σου, Foursquare για να ψάχνεις μαγαζιά και κριτικές, fuelGR στην κατηγορία άσχημων εργαλείων που κάνουν όμως πολύ καλά τη δουλειά τους και σου δείχνουν updated τιμές των βενζινάδικων των περιοχών που ψάχνεις.

G) Gallery, OnePlus Games από το οποίο μπορείς να ρυθμίσεις τα φυσικά κουμπιά του κινητού σου να μην ενεργοποιούνται όταν παίζεις παιχνίδια ή τρέχεις κάποιες συγκεκριμένες εφαρμογές, Gearbest για online αγορές

I) IFTTT (If This Then That) πριν το βεβηλώσουν αυτό το app από άποψη δικαιωμάτων με τα διάφορα σκάνδαλα που σκάνε κάθε τόσο, αυτό το εργαλείο σου επέτρεπε να φτιάχνεις τις custom ρουτίνες σου με triggers από πληθώρα εφαρμογών όπως το να κρατάς σε ένα excel αυτόματα τις κλήσεις και τη διάρκειά τους σε google sheet και μετά να παράξεις τα στατιστικά που ήθελες πχ για να συγκρίνεις με την εταιρεία κινητής ή το να αποθηκεύει τα αγαπημένα σου τραγούδια από το Spotify σε μια λίστα με κατηγοριοποίηση ανά είδος και καλλιτέχνη για να μπορείς να τα βρίσκεις συγκεντρωτικά. Ουφ, βιώνεις μια σύγχυση αλλά το ξεπερνάς με τα πέταλα της ανεμόνας που παίζει στο background και συνεχίζεις.

K) Kindle για τα αγορασμένα σου βιβλία, Knowledge για το PS4 της (τιμής ένεκεν) βίλας μαρούσι

L) LinkedIn

M) Metronome Beats για τότε που δεν είχε δόνηση το ρολόι σου και έβαζες τον μετρονόμο όταν έτρεχες για να μάθεις να πατάς σε συγκεκριμένο tempo ή για όποτε ξεθάβεις το τρίχορδό σου από την αποθήκη, Microsoft Lens για να μπορείς να αποθηκεύεις γρήγορα στο onedrive έγγραφα και να αναγνωρίζονται εύκολα τα περιθώρια των σελίδων ή του ασπροπίνακα, Miro για να καταγράφεις με ένα πιο δυναμικό τρόπο τα mind maps σου, Mixcloud για τις ηλεκτρονικές ραδιοφωνικές εκπομπές που παρακολουθείς, mobile-pocket όπου έχεις περάσεις τις loyalty cards σου και τα bar codes γιατί το φυσικό σου πορτοφόλι είχε γκαστρωθεί επικίνδυνα, Moments (Kodak) για τις εκτυπώσεις φωτογραφιών που κάνεις κατά καιρούς στο Public στο Mall, my devolo για κάποιες άλλες λάμπες, my e-Pass για την Αττική οδό που επιτέλους το φτιάξανε και δουλεύει σαν εργαλείο και γεμίζεις και εν κινήσει το e-Pass σου και δεν χρειάζεται να μπαίνεις από browser, MyHeritage για το οικογενειακό μου δέντρο και τις συνδέσεις με τον άρρωστο τον ξάδερφο που έχει φτιάξει και τη δική του μεριά και έχει γίνει ένα υπερδέντρο

N is for Netflix (και στο κινητό για τις νύχτες που πέφτεις και σε γλυκοπαίρνει με κάποια popcorn σειρά)

O) OASA Telematics για όταν έπαιρνες λεωφορεία στην Καισαριανή, μάλλον ήρθε η ώρα να την διαγράψεις, OPAPP για το τζόκερ που ρίχνεις στη χάξη και στη φέξη

P) PayPal, Pinterest (όχι δεν είναι μόνο για νυφικά αγαπημένες μου), Google Bloatware (Play Games, Play Movies & TV, Play Music), Pocket για τις σελίδες που αποθηκεύω με tags στην ηλεκτρονική μου τσέπη, ProtonVPN για κάποιες αναζητήσεις στον Ρώσο (όσοι ξέρετε - ξέρετε) και όχι μόνο

Q) QR & Barcode Scanner, QR Droid δύο από τις εφαρμογές για QR scan που σου έχουν αρέσει περισσότερο, Quickoffice σαν backup αν όλα πάνε στραβά

R) RAR για αποσυμπίεση αρχείων, Recorder για καταγραφές φωνής, RedminePM για το ticketing, Revolut ένα ακόμα ηλεκτρονικό πορτοφόλι

S) ScanBizCards ακόμα την δοκιμάζεις αλλά δεν σου έχει αρέσει πολύ, Shazam ναι ω ναι έχεις λιώσει σε αυτό το app για να μαθαίνεις νέα κομμάτια από ταινίες, διαφημίσεις και πάσεις φύσεως ηχητικά ερεθίσματα, Skroutz για να ψάχνεις με το account σου προϊόντα και τιμές και να αποθηκεύεις ότι χρειάζεσαι και πλεόν να παρακολουθείς και τις παραγγελίες σου, Sky Map (Google) για να βλέπεις τα ονόματα των αστερισμών που εμφανίζονται στην τοποθεσία σου σε μια λογική point and learn, Slides (Google) το αντίστοιχο του MS Powerpoint, Snapchat, SoloLearn για κάποια ακόμα intro online learning classes σε προγραμματισμό, Soundcloud για να ακούς ακυκλοφόρητα κομμάτια και εκπομπές από καλλιτέχνες οι οποίοι δεν είναι ακόμα mainstream, Speedtest (Ookla) για να τεστάρεις την ταχύτητα του wifi, Splitwise για να τα μοιράζετε με τους κολλητούς στις διακοπές, Sporthive Live (My Laps) για τα virtual runs, Spotify (το μπλε), Street View (Google), Stremio για free σειρές και προβολή ταινιών με κάποια add ons, Swarm το παιδί για τα check-ins του Foursquare

T) Theta και Theta+ για την 360 κάμερα που κάπου έχεις καταχωνιάσει, Tricount επίσης για διαχείριση εξόδων διακοπών, Twitch για τα gaming streams αλλά και εκείνο το tutorial excel που είχες κάνει στους φίλους σου και το κατέγραψες σε αυτή την πλατφόρμα, Twitter

V) volterraμου για το ρεύμα με μέτριο UI αλλά αρκετή πληροφορία σε στατιστικά και με μια μέθοδο πληρωμής που σε κάνει πάντα να τα σκέφτεσαι ποια επιλογή να διαλέξεις

W) Wolt για παραγγελίες φαγητού

Y) Yoti για διαβατήρια ταυτότητες κλπ ώστε να είμαστε έτοιμοι για έξω

Τελειώσαμε; Προφανώς και όχι έχεις και την hidden λίστα με τα παιχνίδια σε ώνοραμπουλ μένσιο Boom Beach εδώ και αν έχεις χάσει εργατοώρες χρόοοονια τώρα, Brain Challenge γιατί σου θυμίζει ένα παιχνίδι που έπαιζες παλιά στην Πάτρα στο φου μπου, Chess Free, Dr. Wolf πολύ ωραίο UI αλλά paid μετά από κάποιο στάδιο, Go Free, Lego Instructions, lichess ίσως από τα καλύτερα apps με κοινότητα για σκάκι, Sudoku, TotM, Πες Βρες! και Πες το με για την παρέα, Hole.io, Tower Defense ένα πολύ όμορφο arcade tower defence το οποίο το είχες λιώσει στο παρελθόν, 2048 και πόσα ακόμα έχεις δοκιμάσει / διαγράψει κατά καιρούς.