Περνάς κυριολεκτικά τα χρόνια σου μασουλώντας κάτι σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή της μέρας και της νύχτας σου. Ναι ακόμα πιστεύεις ότι αυτά τα πολλά και μικρά γεύματα είναι που σε κρατάνε συλφίδα και όχι ο μεταβολισμός σου που μοιάζει με αυτόν αλόγου κούρσας σε αναβολικά. Όσο είσαι φοιτητής περπατάς, χορεύεις, κάνεις ποδήλατο και γενικά δεν στέκεσαι σε ένα σημείο για πάνω από πέντε λεπτά και δικαίως σε χαρακτηρίζουν οι φίλοι σου κοκάκια. Φαν φάκτ: Σε βραδιά των "γρήγορων" (πανάθεμά μας) στο χώρο του πανεπιστημίου πετάγεσαι και φέρνεις γλυκά, έτσι γιατί είχες μια λιγούρα και από τότε μένει η ατάκα "τα κοκάκια του κοκάκια".
Γυρνάς στο κλεινόν άστυ στο τέλος του τέταρτου έτους και τότε αρχίζει η καθίζηση (των τριγλυκεριδίων για...νοτ μέντικλι κορέκτ αλλά προχωράμε μικρέ ναζί του διαδικτύου). Οι δραστηριότητές σου πιάνουν π(ι)άτο και αρχίζεις να τρέχεις προς το διακοσάρι πλας της ολικής σου χοληστερόλης. Σε συζήτηση με το γιατρό σου τότε αρχίζεις και μαθαίνεις νέες έννοιες, την καλή χοληστερίνη, την κακή χοληστερίνη και καταλαβαίνεις ότι μόνο η άσχημη χοληστερίνη σου έλειπε για να πρωταγωνιστείς σε φιλμάκι από την άγρια δύση.
Κλασικά ακούς, πρέπει να κόψεις το ένα, να μειώσεις το άλλο και γενικά αν θα μπορούσες να τρως κόντρα πλακέ για το υπόλοιπο της ζωής σου θα δούλευε η καρδιά σου σαν γερμανική μηχανή φτιαγμένη από ιάπωνα μηχανικό. Οπότε σε μια προσπάθειά σου να κάνεις το ντιλ με το γιατρό σου, ελπίζοντας για το καλύτερο, ρωτάς "μήπως υπάρχει κανένας άλλος δρόμος ρε γιατρέ;". Εδώ σκάει ως απο μηχανής θεός ο γιατρός και σου λέει κάτι για μια κυρά έιτς ντι έλ που είναι πολύ χαμηλή και θα πρέπει να την ανεβάσεις για να βελτιωθεί το μιξ. Μετά από την αρχική σου φάτσα τύπου νταζ νοτ κομπιουτ (και χάρηκες τώρα μικρέ μου γκικ με το ρέφερνς με τον γιατρό-ποιο σε ιατρική συζήτηση) γιατί δεν μπορούσες να καταλάβεις πως όταν ο αρχικός μας στόχος να μειώσουμε το "άθροισμα" δύο μεταβλητών (της hdl και της ldl ντε) καταλήγουμε να θέλουμε να αυξήσουμε τις τιμές της μίας. Τότε καταλαβαίνεις ότι οι δύο αυτές μεταβλητές δεν είναι αυτό που λέμε ξένες μεταξύ τους στα μαθηματικά αλλά σχετίζονται με μια σχέση αντίστροφης αναλογίας. Ωραία, τό 'πιασες πως δουλεύει το σύστημα, και ρωτάς "και πως την αυξάνουμε λοιπόν την καλη χοληστερίνη ρε γιατρέ;". Σου απαντά λοιπόν ο φίλος και αδερφός σου, πλέον, γιατρός, "κάνε αερόβια γυμναστική και έλα να σε δω πάλι σε ένα χρόνο".
Περπατάς προς το σπίτι και σκέφτεσαι, τι σου είπε τώρα ο ντότορ, αερόβια(;) δηλαδή τι πρέπει να στολιστείς σαν εκείνους τους 80ς τύπους στην τηλεόραση με τα ολόσωμα κορμάκια και να χτυπιέσαι στο ρυθμό κάποιου ποπ τραγουδιού που θα σε κάνει να νιώθεις λες και έχεις πάρει όλα τα αντικαταθλιπτικά του κόσμου; Ψάχνεις λοιπόν στον γούγλη και αποφασίζεις να ξεκινήσεις το τρέξιμο και παράλληλα να βελτιώσεις την διατροφή σου, άλλωστε τι ήταν αυτό που αντιμετώπιζες, άλλος ένας γρίφος στον οποίο μπορούσες να βρεις τη λύση και να την εφαρμόσεις. Μέσα σε ένα χρόνο αρχίζεις από τα πέντε χιλιόμετρα και σιγούλια-σιγούλια ανεβαίνεις κατά πολύ σε αριθμό χιλιομέτρων και κατεβαίνεις σε μέση ταχύτητα ανά χλμ μέχρι που φτάνεις στον πρώτο σου μαραθώνιο (τα σαράντα δύο χιλιόμετρα και κάτι ψηλά όχι αυτούς τους ντεμέκ "μαραθώνιους" που σου έλεγαν άλλοι ότι τρέχουν). Έχεις αντικαταστήσει οποιοδήποτε κρέας έχει μια γεύση της προκοπής, όχι άλλο παστό βουτηγμένο στο υπέροχο λιπάκι του, όχι άλλα παϊδάκια, όχι άλλη γουρνοπούλα με την λαχταριστή πετσούλα της, όχι, όχι, όχιιιιιιιιι...μόνο κοτόπουλο (πολύ βραστό κοτόπουλο όμως), τόνο και σολωμό (για τα καλά λιπαρά για) και αυξάνεις τις σαλάτες και τα φρούτα που ούτως ή άλλως έτρωγες.
Ξανακάνεις το ετήσιο πλέον σου τσεκ απ και ο γιατρός σου ξαφνιάζεται με την μεταβολή στις τιμές της καλής σου χοληστερίνης και λιγότερο από την συνολική σου χοληστερίνη η οποία πλέον βρίσκεται απλά σε οριακή τιμή για τα χαμηλότερα όρια στα οποία θα πρέπει να την τηρείς λόγω του (ιστορικού) αμαρτήματος του πατρός σου (και εν μέρει της μητρός σου). Συνεχίζεις και τρέχεις σαν να μην υπάρχει αύριο, μόνος σου, με παρέα, πρωί, βράδυ, με βροχή, με χαλάζι και πλέον τρως τρεις φορές περισσότερο απ' ότι έτρωγες πριν.
Αρχίζεις να νιώθεις ασφαλής, μακριά από το δρεπάνι του αδερφού του θεού ύπνου, και αρχίζεις τις κρεπάλες με τους κολλητούς σου, μαθαίνεις λέξεις όπως ζυγούρι, χοντρό και αρχίζεις να νιώθεις το λίπος να κυλά στις φλέβες σου όπως ποτέ πριν και κάπου εδώ τραυματίζεσαι στο τρέξιμο και βγαίνεις οφ για ένα χρόνο. Μετά από έξι μήνες ξανακάνεις εξετάσεις και έχεις χτυπήσει το ιστορικό ρεκόρ σου, το ωλ τάιμ χάι, των διακοσίων πενήντα τριών μονάδων (και κάπου εδώ σε αποκαλούν γατάκι κάποιοι φίλοι από το χωρίο αλλά το προσπερνάς γιατί είσαι πολύ ψυχαναγκαστικός για να το αφήσεις να πάει παραπάνω). Αποφασίζεις ότι δεν σε ενδιαφέρει να έχεις "πρόσωπο" στην ταβέρνα του χωριού έχοντας μια σοβαρή τιμή χοληστερίνης για να συμμετέχεις στις λιποκρεατοφαγίες.
Γυρνάς ξανά στην τυπική διατροφή σου και σιγά σιγά ξαναξεκινάς το τρέξιμο ωσπου βρίσκεις το προσωπικό σου εκουαλίβριο μεταξύ γευστικού φαγητού (όχι κοτόπουλο), γυμναστικής και οριακά καλών τιμών δεικτών χοληστερόλης. Τρεις μαραθώνιους και μια στομαχική διαταραχή αργότερα συνεχίζεις να εκτιμάς μια καλή μερίδα προβατίνα αλλά έχεις πλέον μάθει να σταματάς πολύ πριν τα φυσικά σου όρια. Έφτιαξες λοιπόν τον διατροφικό σου χαρακτήρα, δε χάρντ γουέι, για να μπορείς να εκτιμάς το πολύ γευστικό φαγητό σε λίγο πιο μέσους ανθρώπινους ρυθμούς. Κλείνεις το σκάμμα για σήμερα το οποίο πλέον θυμίζει περισσότερο βούρκο λάσπης για σκρόφες (sus scrofa domesticus μορφωθείτε όμως επιτέλους) παρά το αμμόκουτο στο οποίο ξεκίνησες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου