Τρέξε τρέξε μικρούλη

Βάζεις το σορτσάκι σου, τα αθλητικά σου, κάνεις κάποιες δρομικές ασκήσεις για να ζεσταθείς και είσαι έτοιμος για το σημερινό σκάμμα. Αυτή τη φορά το σκάμμα μεταφέρεται από την "παιδική χαρά" της μνήμης στον στίβο και σιγά σιγά στο δρόμο. 

Σαν άλλος γιός της βλάχας και του εβαπορέ της, έχει εντυπωθεί στο υποσυνείδητό σου ότι τρέχοντας θα γίνεις άντρας, ωραίος, γερός. Από μικρός είσαι στην πρίζα και κινείσαι πάντα πιο γρήγορα από τους άλλους όπου και αν πηγαίνεις. Δεν έχεις ασχοληθεί όμως με το τρέξιμο. Μάλιστα όντας ακόμα στο δημοτικό σε "εκδρομή" στο γήπεδο βλέπεις ότι δεν μπορείς να τρέξεις όσο γρήγορα τρέχουν οι άλλοι τον έναν γύρο του στίβου που αργότερα μαθαίνεις ότι είναι περίπου τετρακόσια μέτρα. Αναρωτιέσαι γιατί, και πως οι άλλοι μπορούν ενώ εσύ όχι. Καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν σωματικές διαφορές αλλά και ότι κάποιοι έχουν αφιερώσει περισσότερο χρόνο στα αθλήματα (στη μπάλα για την ακρίβεια) και έχουν δυναμώσει περισσότερο από εσένα. Περνούν τα χρόνια και αναγκάζεσαι έμμεσα να ξεκινήσεις το τρέξιμο (ναι ανέλυσες το πως αναγκάστηκες στο άρθρο για τη χοληστερίνη).

Πάμε λοιπόν, τι θα χρειαστείς για να τρέξεις; Σίγουρα όχι εκείνα τα αθλητικά που είχες πάρει για τις βόλτες σου. Δοκίμασες να τρέξεις με αυτά αλλά τρίβονταν οι πατούσες σου και έκανες κάλους. Παίρνεις ένα καλό ζευγάρι αθλητικά με το έμβλημα της νίκης και ξεκινάς να τρέχεις στον στίβο. Πόσο βαρετό μπορεί να είναι σε ένα στίβο τετρακοσίων μέτρων να γυρίζεις αριστερόστροφα; 

Παρένθεση

Γιατί πρέπει να τρέχουμε αριστερόστροφα και όχι δεξιόστροφα; Μήπως είναι επειδή εκείνο το άρθρο που είχες διαβάσει έλεγε ότι αν πετάξεις εκατό 'νοματέους στην έρημο, οι περισσότεροι από αυτούς θα τείνουν να κάνουν αριστερόστροφους κύκλους και άρα είμαστε καλύτερα προγραμματισμένοι να τρέχουμε αριστερόστροφα; Είναι καλύτερο για τους θεατές που σε βλέπουν να έρχεσαι από τα αριστερά και καταλήγεις δεξιά, με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο διαβάζουμε; (οκ κάποιοι διαβάζουν διαγώνια, κάποια αριστερά προς τα δεξιά και κάποιοι κάθετα). Μην είναι το γκραβιτέισιοναλ φόρς της μάνας γης; Μετά από λίγες αναζητήσεις βλέπεις ότι δεν υπάρχει ξεκάθαρη τεκμηριωμένη απάντηση και καταλήγεις στα απλά μαθηματικά ... ήταν μια απόφαση 50-50 ένα κόιν τος βρε αδερφέ προς τα κάπου θέλαμε να τρέξουμε. Στο κάτω κάτω της γραφής σε κάποιους ολυμπιακούς αγώνες τρέχανε δεξιόστροφα και σε άλλους αριστερόστροφα. Άρα "εσύ αποφασίζεις" και αποφασίζεις να τρέχεις αριστερόστροφα για να μην σπας μπάλες στους υπόλοιπους συναθλούμενους του στίβου.

Αγκύλη

Μιλώντας με συμμαθητές σου στο λύκειο παρατηρείς ότι δεν είναι για όλους κατανοητό ποια φορά είναι η αριστερόστροφη και ποια η δεξιόστροφη. Γι αυτό και στο εξωτερικό μιλούν για φορά αντίθετα από τη φορά κίνησης των δεικτών του ρολογιού και φορά όμοια με τη φορά κίνησης των δεικτών του ρολογιού, ρολογοαντίθετα (counterclockwise-αριστερόστροφα) και ρολογόμοια(clockwise-δεξιόστροφα). Τους το εξήγησες το καταλάβανε και στις περισσότερες περισσότερες φορές θέλανε να σπάσουν τα ρολόγια (όχι όπως ο Τριαντάφυλλος) για να απαλλαχθούν από τις φορές.

Κλείνει η αγκύλη

Κλείνει και η παρένθεση

Είναι πολύ βαρετό! Οπότε πως λύνεις αυτόν τον γρίφο; Παίρνεις ένα περιβραχιόνιο για το κινητό σου, το οποίο έχει πλέον και μια εφαρμογή η οποία μετράει πως τα πας και λίγο αργότερα παίρνεις και τα ακουστικά σου μαζί για να ακούς εκείνη την πλέιλιστ που παίζει στα εκατόν εξηνταπέντε μπι πι εμ (μπιτς περ μίνιτ ντε) και θα σε βοηθήσει να κρατήσεις το τέμπο σου. Ναι έχεις μάθει και καινούριες λέξεις τις οποίες μέχρι τώρα είχες ξανακούσει μόνο στη θεωρία της μουσικής. Με το τεμπο ραν λοιπόν ο στόχος σου είναι να κρατάς ένα σταθερό ρυθμό για να μην σοκάρεται ο οργανισμός σου από τις απότομες αλλαγές και να χτίζεις αντοχή τρέχοντας για είκοσι, τριαντά, σαράντα λεπτά και ακόμα περισσότερο. 

Πετυχαίνεις τον στόχο των τουλάχιστον σαράντα συνεχόμενων λεπτών που σου είχε θέσει ο γιατρός για να αρχίζει να καίγεται το λίπος (που δεν είχες) και να καθαρίζουν οι αρτηρίες σου και πλέον έχεις κολλήσει το μικρόβιο του τρεξίματος. Έχεις περάσει επιτυχώς το δίμηνο που βρίζεις, τι τό 'θελα εγώ το τρέξιμο, γύρω γύρω όλοι και έχεις ανακαλύψει κάθε χαλίκι που μπορεί να υπάρχει στη διαδρομή του στίβου που ακολουθείς και πλέον αρχίζεις να το ευχαριστίεσαι. Συγχαρητήρια μόλις αυτοπρογραμμάτισες τον εαυτό σου. 

Κάπου εδώ έχουν μάθει και οι φίλοι σου ότι τρέχεις και ότι μάλιστα ξεκίνησες να τρέχεις και σε "αγώνες" πέντε χιλιομέτρων και σε καλούν να τρέξεις με κάτι πετρωμένα τέρατα, κυρίως νύχτα, (μέλη του γκαργκόιλς αϊντίαλ κλαμπ) σε διαδρομές που έπαψαν να είναι ισόπεδες όπως ο στίβος και μάλιστα είναι μέσα στη φύση. Μη γνωρίζοντας τη διαδρομή και χωρίς κινητό και μουσική ακολουθείς τα φώτα του προπορευόμενου φίλου σου σε μια προσπάθεια να μην χαθείς αλλά και να μην μείνεις πίσω. Κατά την επιστροφή παλεύεις να προφτάσεις τα τέρατα και νιώθεις την καρδιά σου να δουλεύει στο κόκκινο. Αναγκαστικά σταματάς και προσπαθείς να περπατήσεις. Ανακαλύπτεις για πρώτη φορά το αίσθημα του "δεν νιώθω τα πόδια μου" και αντιλαμβάνεσαι ότι θέλεις πολύ δουλειά ακόμα για να φτάσεις το μέτριο.

Οκ λοιπόν θα χρειαστεί να παρακολουθείς καλύτερα, πέρα από την απόσταση και τον ρυθμό σου, και τους καρδιακούς σου παλμούς γιατί σε βλέπεις να τινάζεις τα γκόρτσα σε χρόνο ντε τε. Παίρνεις το πρώτο σου φθηνό ρολόι με HR (όχι το ανθρώπινο δυναμικό, το άλλο το χαρτ ρέιτ) monitor, ένα φιτμπιτ. Αρχίζεις και το φοράς και σαν ένα γνήσιο πλασίμπο αρχίζεις να πετάς το πρώτο διάστημα (ούτε σερβιέτα ώλγουέις να ήταν...πόσες ακόμα διαφημίσεις έχουν αποθηκευτεί σε αυτό το υποσυνείδητο πχια;). Το φοράς μέχρι και στον ύπνο γιατί υποτίθεται ότι τον μετράει και αυτόν. Όμως το μοντέλο που είχες διαλέξει βάσει της τιμής δεν ήταν τόσο καλό καθώς το πλαστικό του λουράκι άρχιζε να διαστέλλεται από τη θερμότητα τους σώματός σου και δεν μπορούσες να το βλέπεις (καταραμμένο ω σι ντι). 

Ένας χρόνος και τρεις δωρεάν αντικαταστάσεις μετά από την εταιρεία αποφασίζεις ότι ήρθε η ώρα να σοβαρευτείς και να πάρεις ένα σοβαρό ρολόι να κάνεις τη δουλειά σου. Παίρνεις λοιπόν τους δρόμους πλέον με το νέο σου γκάρμιν φοράνερ. Αρχίζεις και ακολουθείς τις προπονήσεις που σε συμβουλεύει το ρολόι σου και μαθαίνεις νέους όρους όπως fartlek, magic mile, ladder, stride, yasso 800s (όχι εσύ Τουρνά), goal pace, tempo, speed intervals, uphill, downhill, διαλειμματική, threshold, run walk run, 3-2 και 2-1 breathing, warm up, cool down, k αντί για km (γιατί προφανώς είσαι runner αν λες έκανα 5 κάπα αντί για 5 χιλιόμετρα και δεν σου έρχονται σε καμία περίπτωση συνειρμοί με μαφιόζους που κάνουν ντίλια), hill repeats, recovery, park run, long run, easy run, z1, z2,... και η λίστα συνεχίζεται.

Πλέον δεν ακούς μουσική και τρέχεις με την σκέψη σου και πολλές φορές χωρίς αυτήν και αρχίζεις να εξασκείς αυτό που πλέον έχει γίνει τόσο της μόδας στο λοκντάουν, το μάιντφουλνες. Τραυματίζεσαι και αρχίζεις να μαθαίνεις περισσότερα για το τι μπορείς να πάθεις από το τρέξιμο. Βλέπεις ότι οι περισσότεροι χτυπούν στην λαγοκνημίαια η οποία μάλιστα στην αγγλική έχει και ένα πολύ αστείο για σένα όνομα, it-band (iliotibial track band). Δηλαδή σοβαρά τώρα; Έκατσε ένας γιατρός και το ονόμασε it band; Και τι σόι μουσική μπορεί να παίζει μια μπάντα πληροφορικών; (ναι πληροφορικών και όχι πληροφορικάριων απαίδευτε). Μαθαίνεις ότι στους μεγάλης διάρκειας αγώνας σε πολλούς άντρες δρομείς ματώνουν οι ρώγες τους από την έλλειψη εφύδρωσης και την τριβή (το έπαθες πολύ αργότερα μια κρύα μέρα του χειμώνα), κάποιοι χάνουν νύχια (ναι το έχεις πάθει και εσύ αλλά ξαναμεγάλωσε) αλλά διαβάζεις περισσότερα για αυτό που έπαθες εσύ την περιοστίτιδα κνήμης. Το ξεκουράζεις, δεν βαστιέσαι, ξαναξεκινάς, σε ξαναπιάνει ο πόνος ψιλοκουτσαίνεις και σα γνωστό κέρατο που είσαι, φωνάζεις στο καλάμι σου ότι θα κάνεις αυτό που θέλεις εσύ και όχι αυτό, κάνεις αυτή τη διαδικασία τρεις τέσσερις φορές μέχρι που ξεκουράζεσαι και ξεκινάς μετά από ένα χρόνο πάλι να τρέχεις σπάζοντας το ρεκόρ σου στο μαραθώνιο και νιώθεις να παίζει στη λούπα το χιτάκι του τρελού δαδιού σκληρότερα-καλύτερα-ταχύτερα.

Τώρα πλέον κάνεις γιόγκα για δρομείς, πριν τρέξεις, έχεις ταξιδέψει (προ λοκντάουν) σε ένα σκασμό σημεία και έχεις τρέξει πανέμορφες διαδρομές στη φύση και βγαίνεις κυρίως τα σαββατοκύριακα για ένα γρήγορο τεσσάρι σκεφτόμενος την προετοιμασία που έριχνες για τους μαραθώνιους, τα πρωινά τρεξίματα στις έξι και τις εφτά το πρωί, τα μετομεσονύκτια τρεξίματα και σκέφτεσαι πως σαν άλλος φόρεστ γκαμπ έκανες το ταξίδι σου στο χώρο και στο χρόνο. Δεν έχεις πετάξει πετσέτα ακολουθώντας επί λέξη τις οδηγίες του "ενεργού μέλους". 

Περιμένεις, λοιπόν, την επόμενη πρόκληση η οποία θα απαιτήσει πάλι να ενεργοποιήσεις τις παράλληλες δρομικές σου συνήθειες, αυτές που σε "προγραμμάτιζαν" χρονικά και σε βοηθούσαν να οργανώνεις και τις υπόλοιπες δραστηριότητές σου δένοντας πάνω στη ρουτίνα του τρεξίματος άλλες ρουτίνες οι οποίες δεν είχαν σταθεροποιηθεί ακόμα. (αυτό το πέγκινγκ σύστημα πρέπει να το αναλύσω κάποια στιγμή). Ξεσκονίζεσαι, σκουπίζεις τον ιδρώτα σου και καθαρίζεις το αμμόκουτό σου για την επόμενη φορά.