Μεταμεσονύχτια εξάσφαιρα

Διαβάζεις άρθρα στο feedly σου (ναι πρέπει να γράψεις κάποια στιγμή τουλάχιστον ένα άρθρο για τις εφαρμογές που χρησιμοποιείς) και ξαφνικά πέφτεις σε αυτό το άρθρο του wired. Εκεί που διαβάζεις μερικές γραμμές, λοιπόν, πέφτεις πάνω σε ένα Ελληνικό όνομα. Κοντοσκέκεσαι... κάποιο εγκεφαλικό κύτταρό σου που είχε να κινηθεί χρόνια αρχίζει και πάλλεται. Θυμάσαι, πως αυτό το όνομα το ξέρεις, ναι ο τύπος για τον οποίο μιλάει το άρθρο ήταν συμφοιτητής σου στο μαθηματικό της Πάτρας. Ένας νεαρός τότε πανέξυπνος τύπος ο οποίος ήταν ταυτόχρονα αθλητικός, κοινωνικός και γενικά μια διάνοια χωρίς το απόλυτο geek profile που αυτό συνήθως συνεπάγεται. Απ' ότι μαθαίνεις από το φουμπου έχει τρία παιδιά(!!) και είναι καθηγητής στο toronto μετά το princeton. Θυμάσαι -χαμογελώντας- ότι σε είχε καλέσει σε αίθουσα μαθημάτων επιπέδου μεταπτυχιακού όταν ήσουν στο δεύτερο έτος, γιατί απλά δεν του έφτανε ο ρυθμός με τον οποίο μάθαινε και έμπαινε σε ότι αίθουσα γούσταρε αναιρώντας κάθε ροή και κάθε νόρμα. Τι έμπνευση ήταν για σένα αυτός ο άνθρωπος; Πόσο σπάνια βρίσκεις πια τέτοιους ανθρώπους τους οποίους να θαυμάζεις; Αρχίζεις και ψιλαφείς το σκοτάδι και αναρωτιέσαι, έχεις γίνει τόσο καλός που πλέον δεν μπορείς να βρεις εύκολα κάποιον να σε εμπνεύσει να γίνεις καλύτερος; Είναι σα να λέμε η μοναξιά της κορυφής τόσο έντονη; Επαναφέρεις τον εαυτό σου στην πραγματικότητα με μια εγκεφαλική κρυολουσία τύπου "ποια κορυφή ρε καραμήτρο δεν έχεις ξύσει ούτε την επιφάνεια της παγκόσμιας γνώσης" και αντιλαμβάνεσαι ότι συγκριτικά με τον συμφοιτητή σου δεν έχεις κάνει δα και τόσα πολλά. Ναι και πάλι ο ρόλος του κριτή που λέει και η αδερφή σου εμφανίζεται σε πλήρη ισχύ και αρχίζεις να μηδενίζεις σπουδές, πτυχία, επιτεύγματα τόσο σε εργασιακό όσο και σε προσωπικό χώρο. Ωραία, φαίνεται ότι χτυπήσαμε κάποια φλέβα χρυσού εδώ... ήρθε η ώρα να βουτήξεις στο αμμόκουτό σου για ακόμα μια φορά και να παίξεις με τους κόκκους σκέψης σου. Τι έχουμε στην προκειμένη περίπτωση; Έχουμε την σύγκριση δύο ανθρώπων που σε κάποιο σημείο της ζωής τους βρέθηκαν σε "ισοδύναμες" καταστάσεις. Και ποιος δεν έχει βρεθεί σε αντίστοιχες καταστάσεις με ρωτάς; Στην Αμερική π.χ. θεωρείται προνόμιο το να σπουδάσεις σε κάποιο πανεπιστημιακό ίδρυμα και μάλιστα στα "καλά" ιδρύματα το κόστος σε ακολουθεί μια ζωή. Άρα δεν μπορείς να γενικεύσεις ότι όλοι μπορούν να έχουν βρεθεί σε αντίστοιχες θέσεις. Οπότε τι συγκρίνουμε; Δύο προνομιούχους ανθρώπους σε μια αρχική χρονική στιγμή στη ζωή τους. Αυτό σε κάνει να νιώθεις ακόμα χειρότερα γιατί ενώ είχες ένα προνόμιο-πλεονέκτημα δεν το εκμεταλλεύτηκες στο μέγιστο του βαθμό αλλά το ξεπερνάς με ένα επιχρυσομένο χάπι της μορφής, ε καλά ο Στέφανος πήγαινε σε πειραματικό σχολείο μαθηματικών πάνω από το πανεπιστήμιο και οι γονείς του τον προετοίμαζαν για αυτή τη σταδιοδρομία από γεννησιμιού του. Το ακούω λες και προχωράς γιατί ήταν μια ζαριά που έκατσε, δηλαδή αυτή η ζαριά που τα θέλω του παιδιού συνέπεσαν και υπερκέρασαν τα θέλω των γονέων. Οι ακραίες επιτυχίες είναι συνήθως πολύ σπάνιες και όταν ρωτώνται οι αντίστοιχες ιδιοφύες από τους κοινούς θνητούς για την μαγική συνταγή της επιτυχίας οι περισσότεροι περιγράφουν είτε το "δούλεψα σκληρά" είτε το "μου άρεσε αυτό που έκανα πραγματικά", πληροφορία που δεν βοηθά ιδιαίτερα την απέναντι μεριά του τραπεζιού. Γιατί όμως νιώθεις μειονεκτικά και δεν υπερισχύει το συναίσθημα της περηφάνειας για τα επιτεύγματα του συμφοιτητή σου; Άλλωστε ένας άνθρωπος με τον οποίο έχετε αναπνεύσει τον ίδιο αέρα και έχετε γευτεί τις ίδιες νοητικές γεύσεις αλλάζει το παγκόσμιο γνωσιακό χάρτη. Μήπως είναι ενοχές για το ότι πέρασες παρά πάνω από καλά στην Πάτρα και δεν επικεντρώθηκες στις σπουδές σου όσο θα έπρεπε; Μήπως έχουν περάσει προ πολλού τα 25 χρόνια σου και όσο πάει γίνεται όλο και περισσότερο απίθανο να παράξεις το εγκεφαλικό σου masterpiece; Και βασικά για να βγείς από αυτή την παγίδα, σε ενδιαφέρει όντως να παράξεις κάποιο εγκεφαλικό masterpiece τελικά; Αν σε ενδιέφερε πραγματικά δεν θα είχες ασχοληθεί μέχρι στιγμής με αυτό; Άρα τι καταλαβαίνεις; Ποια είναι τα ενδεχόμενα εδώ; Είτε δεν σε ενδιαφέρει πλεόν να παράξεις εγκεφαλικό masterpiece, το οποίο δεν σου κάθεται απόλυτα καλά σαν ιδέα είτε δεν έχεις έρθει ακόμα αντιμέτωπος με εκείνο τον τομέα γνώσης / θεμάτων ο οποίος να σου προκαλέσει το κατάλληλο ερέθισμα για να αφιερώσεις παθιασμένα το χρόνο σου. Αυτός δεν είναι και ο λόγος που ασχολείσαι με μια πληθώρα πραγμάτων με τον ίδιο υψηλό ενθουσιασμό ανεξάρτητα του θέματος με το μονο αναγκαστικό περιορισμό του λίγου χρόνου στο κάθε ένα εξ αυτών με άμεσο αποτέλεσμα την επιπόλαια ενασχόληση με κάθε νέο θέμα; 

- Ανάσα - 

Ξαναδιαβάζεις τις σκέψεις σου και παρατηρείς ότι ήσουν για περίπου 30 λεπτά in the zone, που λέν' κι στου χουριόμ, χωρίς ούτε ένα αστειάκι ούτε μια συνειρμική αναφορά σε κάποιο άσμα. Πως σοβάρεψες έτσι, πως είναι δυνατόν με το "επιπόλαια" να μην σου ήρθε στο μυαλό ο επιπόλαιος τους Γιάννη Καλατζή; Οκ μπορεί να έπαιξε ρόλο και το ότι κούμπωσες τα ακουστικά σου και άκουγες την τέχνη του τέκνο.

- Εκπνοή -

Οκ αλλά έχεις ασχοληθεί με τόσα θέματα στη ζωή σου, τι άλλο να ψάξεις και από που; Είναι πάντα αυτό το αίσθημα του ανεκπλήρωτου και του άγνωστου, αυτά τα unknown unknowns που έλεγε και το pmbok, αυτό το επίπεδο γνώσης στο οποίο δεν ξέρεις καν πως να ρωτήσεις αυτό που δεν ξέρεις. Που μπορείς να βρεις περισσότερους ανθρώπους σαν κ εσένα; Πόσες φορές έχεις βρεθεί στη κατάσταση να σε ρωτάνε φίλοι και γνωστοί "εσύ γιατι δεν έφυγες στο εξωτερικό;" συνοδευόμενο και από το πιο ακραίο "χαραμίζεσαι" κάποιες φορές. Εδώ βρίσκεις τον εαυτό σου να διαφωνεί τόσο στην μετακίνηση στο εξωτερικό για να έχεις πρόσβαση στη γνώση που σε ενδιαφέρει, ιδίως με τις τεχνολογίες που είναι διαθέσιμες στην εποχή μας, όσο και για το γενονός ότι θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό που γεννήθηκες και μεγάλωσες στο κλεινόν άστυ και είχες πρόσβαση σε περισσότερες πληροφορίες απ' ότι έχεις χωνέψει. Βρίσκεις και πάλι τον εαυτό σου να αλλάζει δουλειά σε μικρότερο χρονικό διάστημα απ' ότι στην προηγούμενη αλλαγή. Θες να μάθεις κι άλλα, να έρθεις σε επαφή και με άλλους ανθρώπους να αυξήσεις την πιθανότητα (ναι είναι η πιθανότητα μικρέ μου πίθηκε και όχι οι πιθανότητες...μιλάς για ένα ενδεχόμενο και όχι πολλά) να αλληλεπιδράσεις με περισσότερες έννοιες μια εκ των οποίων να καταφέρει σε κερδίσει εξ ολοκλήρου. Δεν πιστεύεις το ότι αξίζει να αφιερώσεις πάρα πολύ χρόνο σε ένα αντικείμενο ώστε να γίνεις άριστος σε αυτό, άλλωστε ποτέ δεν σε ένοιαζε η αριστεία (μπορεί και να είναι και το φαινόμενο της αλεπούς), σε ένοιαζε πάντα η βελτιστοποίηση, η αποδοτικότητα... αυτό το πως μπορείς να κάνεις και αυτό - και το άλλο και το παράλλο - τώρα - στο καλύτερο δυνατό επίπεδο για το χρόνο που έχεις; Μέχρι τώρα με το μόνο που έχεις ασχοληθεί αρκετά και για καιρό είναι μόνο με εργαλεία όπως το excel. Ίσως έχει έρθει η ώρα να αρχίσεις να πηγαίνεις ένα βήμα παραπέρα και να ασχοληθείς συνειδητά με έννοιες πιο αφηρημένες, να ξεπεράσεις αυτόν το φόβο που είχες στο πανεπιστήμιο να επιλέξεις π.χ. τα θεωρητικά μαθηματικά έναντι της στατιστικής. Όχι ότι αν και σήμερα με τα δεδομένα του χτες βρισκόσουν στο ίδιο σταυροδρόμι δεν θα έκανες την ίδια επιλογή βέβαια. Άλλωστε στο τέλος της ημέρας a man's gotta eat ή όπως το θέτει σε άσχετο context ο πατέρας σου, κάποιες φορές στις επιλογές σου θα ισχύει το καλύτερα η μάμ-μα (η κοιλιά) σου παρά η μάνα σου. Τόσοι και τόσοι παράγοντες σε παροτρύνουν να επιλέξεις το "ασφαλές", το πιο προσοδοφόρο επάγγελμα από τις επιλογές που έχεις. Έχεις και την τύχη να έχεις γεννηθεί λευκός άντρας και να "πρέπει" να παρέχεις κάποια στιγμή στο μέλλον για την οικογένειά σου. Αυτή την οικογένεια που έχει μπει στο γενικό σνουζ γιατί μάλλον έχεις γίνει πιο περίεργος και από τον εαυτό σου ή όπως λες προσπαθώντας να καθησυχάσεις τον εαυτό σου τα στάνταρντ των καιρών έχουν πέσει στα τάρταρα. Ξαναδιαβάζεις, γράφεις, σβήνεις, συμπληρώνεις και απορείς τι διάολο πυροδότησε αυτά τα μεταμεσονύχτια εξάσφαιρα προς τον εαυτό σου; Δεν μπορεί να ήταν μόνο το άρθρο που διάβασες μισό και ξεκίνησες να παραληρείς. Μάλλον δεν αρκεί η απάντηση "με πίεση δημιουργούνται τα διαμάντια" όταν σου λένε ότι είσαι πολύ σκληρός με τον εαυτό σου. Ναι προφανώς τις άμυνές σου τις δουλεύεις χρόνια και χρειάζονται πολύ καλοί παίκτες απέναντί σου για να σε "λυγίσουν". Θέλει πολύ δουλειά ακόμα αυτό το κομμάτι και δεν έχεις ιδέα προς τα που και γιατί. Ποιος έχει άλλωστε;