Πέρασε και αυτό το Σάββατο, μια ακόμη μέρα σε αυτή τη μια ντουζίνα χιλιάδες και κάτι που έχεις ζήσει (για την ακρίβεια 12.421 την ώρα που γράφεις αυτό το άρθρο, καρκινικό νούμερο διάολε). Τι διαφορετικό είχε αυτό το Σάββατο όμως; Είχες γενέθλια, κλείνοντας ακόμη ένα χρόνο περιπλάνησης, σε αυτό το μπλε-πράσινο διαστημόπλοιο. Έχεις ζήσει ήδη τριάντα τέσσερα συναπτά έτη ή για να το θέσεις αλλιώς έκλεισες ένα ακόμα κεφάλαιο, εκείνο με τον αριθμό XXXIV (όχι των air jordan μην μου μπερδεύεσαι), αυτής της αυστηρά ακατάλληλης δεκαετίας. Πόσα πράγματα έχεις μάθει μέχρι στιγμής και πόσα θες και θα μάθεις ακόμα; Πόση ζωή έχεις μοιράσει απλόχερα στους γύρω σου και πόση ακόμα ζωή έχεις εισπράξει;
Ξαναπιάνοντας αυτό το συναισθηματικό ρούλε-κούστα (σε άπταιστα νιουκαστλ-ιανά από τον Μήτσο Αυτοκίνητοο) αρχίζεις και μετράς ψυχρά και κυνικά, το πόσο περισσότερο κατάφερες να ζήσεις από πόσους άλλους. Ξαναβουτάς στις ιατρικές στατιστικές της eurostat και του cdc και παίζεις με ανείπωτη χαρά στο κατά τα άλλα κατάμαυρο excel σου. Βλέπεις ότι ήσουν στους τυχερούς τρεις στους πέντε που δεν είχαν κάποιο ατύχημα οποιασδήποτε φύσεως. Ήσουν επίσης στους τυχερούς οκτώμιση στους δέκα που δεν αποφάσισαν να τα τινάξουν όλα στον αέρα - κυριολεκτικά - ή στους εννιά στους δέκα που δεν σταμάτησε η καρδιά τους να χτυπά (ξεκάθαρη νίκη κόντρα στην αγάπη σου τη χοληστερίνη). Προχωράς στο επόμενο τετράγωνο του παιχνιδιού της ζωής νιώθωντας ήδη νικητής και αρχίζεις να επανέρχεσαι στην πραγματικότητα.
Τι είχε στο κουτί της αυτή η πραγματικότητα για σένα φέτος; Λίγο απ όλα θα μου πεις. Λίγο χαρά, λίγο λύπη, λίγες επιτυχίες, λίγες αλλαγές... Είχες όμως και πολύ εσωτερική ανασκόπηση και όχι μόνο λόγω κόβιντ, είχες πολύ αυτομόρφωση, είχες βαθιές συζητήσεις με φίλους, είχες και πάλι πολύ αναβλητικότητα και μια μπετωμένα σταθερή ρουτίνα (με την καλή έννοια). Ναι, πάλι δεν κατάφερες να μειώσεις αυτό το διαολάκι που σου έλεγε να κάνεις τα λάθος πράγματα τη λάθος στιγμή αφήνοντάς σε κουρασμένο για να κάνεις τα "ουσιώδη" στην ώρα τους, καταλήγοντας να μπαίνεις σε ένα λυτρωτικό overdrive από maximum effort που έλεγε και ο deadpool. Παρατηρείς τον εαυτό σου να ολοκληρώνει εργασίες μετά το πέρας των αθάνατων γραμμών τους χωρίς την παραμικρή τύψη ex post. Γιατί ex ante είχες δικάσει τον εαυτό σου χίλιες φορές βρίσκοντάς σε να αναρωτιέσαι πόσο μπορεί να αυτοταλαιπωρείσαι και τι μπορεί να πηγαίνει τόσο στραβά στο κεφάλι σου. Το βλέπεις θετικά παρ' όλ' αυτά και θυμάσαι ένα ρητό του Βασιλάκη Πόρτα που έλεγε ότι εκείνος πάντα διαλέγει ένα οκνηρό άτομο να κάνει μια δύσκολη δουλειά γιατί αυτός ο άνθρωπος πάντα θα βρίσκει τον πιο εύκολο τρόπο να την φέρει σε πέρας. Περνούν, επίσης, σκέψεις από το μυαλό σου μήπως το κάνεις υποσυνείδητα σε ένα βαθμό για να δυσκολέψεις χρονικά την άσκηση γιατί πλήττεις από το triviality του task.
Στο κιού ένα της νέας χρονιάς βρίσκεις τον εαυτό σου να είναι αρκετά παραγωγικός, όπως λέει και το ρολόι σου, τρέχοντας κατά μέσο όρο τρεις φορές την εβδομάδα για πάνω από 20 χιλιόμετρα χωρίς κανένα σοβαρό τραυματισμό. Άρχισες να δυναμώνεις και αναθεώρησες τον τρόπο που έτρεχες διαβάζοντας βιβλία ή βλέποντας βίντεο στο σωλήνα. Έχεις κλείσει ένα τετράμηνο που τα λες με τον εαυτό σου στο σκάμμα και παραδόξως δεν το έχεις εγκαταλείψει. Προσπαθείς να σταθεροποιήσεις την προσπάθεια που απαιτεί το εργασιακό σου περιβάλλον. Νιώθεις ότι είσαι αργός και σχεδόν αδρανής αλλά προσπαθείς συνειδητά να μην την πατήσεις όπως άλλες φορές, πέφτοντας με τα μούτρα στη δουλειά, χωρίς να υπάρχει αύριο, καταλήγοντας να σου αναθέτουν ό,τι άλυτο υπάρχει στον χάρτη και μακροπρόθεσμα απο-ρυθμίζοντας ομάδες ανθρώπων που μπορεί και να δούλευαν καλύτερα σαν μονάδες πριν την εμφάνισή σου. Χαίρεσαι γιατί και πάλι έχεις το χρόνο και την πολυτέλεια να "ψαχτείς" όπως παλιά σε θέματα οργάνωσης (στα ΩΜ να μην ξεχάσω το αρθράκι του ΜΙΤ για την επίλυση προβλημάτων συνεργασίας) και της παλιάς σου αγαπημένης των μαθηματικών.
Ξαναγυρνάς το χρόνο πίσω και βλέπεις ότι όλο και περισσότεροι φίλοι και γνωστοί έκαναν παιδιά - δηλαδή κάπου ώπα δείτε και λίγο netflix στην καραντίνα πήξαμε στους κορωνο-υιούς και τις κορωνο-κόρες - και αναρωτιέσαι κάτι αντίστοιχο με το "εγώ πότε θα γίνω μάνα" και τα ανελαστικά deadlines που είχες θέσει στον εαυτό σου αρκετά χρόνια πριν για τα λογικά πλαίσια γάμου και αναπαραγωγής. Λες και πάλι ένα άει κι εσύ κι ο γρύλος σου και ετοιμάζεσαι ψύχραιμα και ήρεμα να ξαναβουτήξεις στη ζούγκλα με τους περίεργους που λέει και ένας φίλος σου. Ξεσκονίζεσαι από τις άτακτες σκέψεις σου ακούγοντας ένα δισκάκι του αγαπημένου σου πρίγκιπα μένοντας να ψιθυρίζεις ... "άντε ... και καλή τύχη μάγκες".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου