Χαλαρή Παρασκευή σήμερα και είπες να ρίξεις μια βουτιά στο αμμόκουτό σου μιας και το ψιλοπαραμελείς τώρα τελευταία και παραπονιούνται οι αμέτρητοι αναγνώστες σου (σύνολο απολύτως μετρήσιμο και πεπερασμένο). Παρασκευούλα ζάχαρη, παρασκευούλα μέλι λένε οι περισσότεροι. Για σένα όμως η Παρασκευή είναι μια από τις μέρες που δεν σ' αρέσουν, ναι κόντρα σε οποιονδήποτε "λογικό" άνθρωπο που την συνδέει με τη λήξη της εργασιακής εβδομάδας και την έναρξη του σου κου, της ξεγνοιασιάς. Είσαι και πάλι στην μειοψηφία, όχι τόσο επειδή θες να ανήκεις στο περιθώριο συνειδητά, αλλά επειδή πάντα ήσουν ένας άνθρωπος που του άρεσε η δουλειά. Δουλειά, άσχημη σύνδεση με τη δουλεία, αλλά και τι να προτιμήσεις; Την λέξη εργασία; Αυτό που παράγει έργο; Ούτε αυτό σου κάνει, μάλλον καταλήγεις στη λέξη δραστηριότητα, ναι εδώ είσαι, από κούνια δραστήριος. Όχι, όμως, αυτό το φαινόμενο των ημερών του να είσαι δραστήριος απλά για να είσαι απασχολημένος. Το άλλο το - τη βρίσκω με τις δραστηριότητες και βρίσκω κάτι ενδιαφέρον σε ό,τι πιάνω στα χέρια μου.
Σήμερα από το πρωί παλεύεις να ξεκολλήσεις από τις playlists που σου προτείνει το μουσικό κουτί του σωλήνα, playlists συλλογών από δημιουργίες του Quincy Jones. Τι άνθρωπος και αυτός, τόσο δραστήριος που είχε φτάσει τον εγκέφαλό του στα όρια πολλάκις με αποτέλεσμα την ολική κατάρευση με κίνδυνο της ζωής του (εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για τη ζωή του έχει και το νέτφλιξ παρεπιπτόντως). Πως ένας άνθρωπος φτάνει και ξεπερνά τα φυσικά του όρια; Τι γίνεται όταν ξεπεράσεις το όριό σου; Πλέον γνωρίζεις που έσκασες την προηγούμενη φορά. Τι κάνεις με αυτή τη γνώση; Ζεις με τον φόβο όταν είσαι κοντά ότι θα ξαναχτυπήσεις τοίχο; Αγχώνεσαι όταν είσαι κοντά, ανεβάζεις παλμούς και επιταχύνεις την προσέγγιση του ορίου σου; Μήπως γυρνάς διακόπτες και τα γυρίζεις όλα σε ένα ασφαλές 60% χωρίς να σε αγχώνει το όριο αλλά σε ενοχλεί η μετριότητα; Σκέφτεσαι από την άλλη ότι μπορεί και να δουλέψει όπως στις προπονήσεις στο τρέξιμο, τραβάς τον εαυτό σου στο όριο και όντας συνεπής και έχοντας τον έλεγχο του πως και πότε φτάνεις στο όριο το προβλέπεις και το ξεπερνάς. Ως δια μαγείας αντιλαμβάνεσαι ότι πλέον το παλιό σου όριο είναι μια μικρότερη κορυφή σε σχέση με το νέο σου όριο. Το πας ακόμα παραπέρα και λες ότι με την ίδια λογική ούτε το νέο σου όριο είναι το πραγματικό σου όριο ή αν θες το ολικό σου μέγιστο παρά ένα τοπικό μέγιστο της περιόδου που διανύεις.
Κάτσε μισό λεπτάκι όμως, είπες και τεντώθηκες στον καναπέ, παραπάνω σκεφτόσουν τον έλεγχο. Ωραία έννοια ο έλεγχος. Είναι μια ψευδαίσθηση που συνειδητά πείθουμε τον εαυτό μας ότι είναι η απόλυτη πραγματικότητα. Τον πείθουμε τόσο πολύ που όταν ξεκάθαρα χάνουμε τον έλεγχο - που ποτέ δεν είχαμε στην πραγματικότητα - χάνουμε τη γη κάτω από τα πόδια μας. Πόση προσπάθεια και χρόνο έχεις αφιερώσει να χτίζεις, να γκρεμίζεις και να ξαναχτίζεις τα κουτάκια σου; Αυτό το ατελείωτο ταξίδι μιας ρώσικης γιαγιάς (μπάμπουσκα έψαχνα ματριόσκα βρήκα - βρε τι μαθαίνει κανείς βραδιάτικο, χάσταγκ καμία μέρα χαμένη) που θάβεις σε ένα σκασμό δικλείδες ασφαλείας ότι δεν μπορείς να ελέγξεις και το κρύβεις για να μην το βλέπεις. Στρουθοκάμηλε αγάπη μου σα να λέμε (πόσα έχεις μάθει από τα οικονομικά για τις στρουθοκαμήλους όμως). Συνεχίζεις όμως και πιστεύεις ότι δεν είναι μάταιο αυτό το ταξίδι σου κόντρα στην εντροπία των πραγμάτων, αρκεί να μην εκτελείς ψυχαναγκαστικά τις ρουτίνες και ταξινομείς στο διηνεκές τα κουτάκια σου. Ναι είχες φτιάξει και έναν μεγάλο κουτί - μάλλον κουβά θα το χαρακτήριζες - στον οποίο πέφτανε όλα τα αταξινόμητα. Τι ωραία που τα έχεις οργανώσει όλα; Alles in ordnung που λένε και οι φίλοι μας οι γερμανοί.
Τι να κάνεις όμως που από τη φύση σου βλέπεις δομές εκεί που δεν είναι προφανείς; Το πρώτο σοκ το είχες πάθει σε προβλήματα γεωμετρίας. Θυμάσαι ήσουν στο φροντιστήριο και ο καθηγητής σας είχε δώσει 5 ασκήσεις που σου φάνηκαν γελοίες γιατί το μάτι σου "έπεφτε" απευθείας στα ευθύγραμμα τμήματα που ήταν σημαντικά για να λύσεις τους γρίφους. Τελειώνοντας λοιπόν κοιτάς τον καθηγητή και του λες ένα τύπου "γιατί μας βάζεις να κάνουμε αυτές τις ασκήσεις μέσα στην τάξη;" παραείναι εύκολες και μου απαντάει με ένα αφοπλιστικό "ρίξε μια ματιά γύρω σου". Κοιτάζοντας γύρω μου είδα τους περισσότερους συμμαθητές μου να πασχίζουν ακόμα με την πρώτη ή τη δεύτερη από τις πέντε. Συνεχίζεις όμως και εκπαιδεύσαι και περνάς στο μαθηματικό και μαθαίνεις να αναγνωρίζεις ακόμα περισσότερες δομές και συστήματα και αρχίζει ο εγκέφαλός σου να αναγνωρίζει ακόμα περισσότερα μοτίβα. Ασχολείσαι και λίγο με τον προγραμματισμό ερασιτεχνικά, με το excel ερασιτεχνικά και ημι-επαγγελματικά και πλέον έχεις τα εργαλεία να αποτυπώσεις και τα πιο δύσκολα προβλήματα σε "ελέγξιμες" μεταβλητές.
Αυτό αρχίζουν και το καταλαβαίνουν όλοι όσοι έρχονται σε επαφή μαζί σου, με αποκορύφωμα το πλέον πρόσφατο παράδειγμα στη δουλειά σου που σου είπαν ότι είσαι τελειομανής και εσύ απάντησες με ένα "αποδέχομαι υπερβολικά πολλές μετριότητες πλέον για να θεωρούμαι τελειομανής" και κουβέντα στην κουβέντα αποδείχτηκες ψυχαναγκαστικός. Ωραίο χαρακτηριστικό για έναν συνάδελφο ε; Γιατί ωραίο; Γιατί αν μπορείς να του ζητήσεις πράγματα και να στα κάνει θα μπορέσει να σε ξελασπώσει σε δύσκολες στιγμές. Εδώ όμως προβληματίζεσαι, λίγο από μόνος σου και λίγο από κάποιες συζητήσεις με φίλους σου, οι οποίοι σου είπαν έξω απ τα δόντια (πόσα σκουπίδια χωράει ένας εγκέφαλος όμως; ) ότι θα σε λάτρευαν σαν συνεργάτη αλλά όχι σαν αφεντικό. Αν ποτέ μου όμως θελήσω αναπόφευκτα να ανελιχθώ σε κάποιου επιπέδου "αφεντικό" / μάνατζερ (και όχι μόνο project manager) θα πρέπει να δουλέψω αυτό το κομμάτι. Να δεις δηλαδή τι είναι αυτό που τρομάζει / απομακρύνει τον κόσμο όταν βλέπουν ένα άτομο να δουλεύει εξ ορισμού με οργάνωση, πειθαρχία (όχι τόση όσο νομίζουν οι περισσότεροι) και έλεγχο. Και αναρωτιέσαι πάντα, μα πως στην ευχή να δουλέψεις αλλιώς; Ε που λες υπάρχουν και πιο ασαφείς τρόποι λειτουργίας, λιγότεροι αποδοτικοί πιθανότατα αλλά ίσως περισσότερο δημιουργικοί. Εξαρτάται το task θα πεις, αλλά στην τελική πάντα μπορείς να κάνεις αυτό το mix n match που σ αρέσει για να εκμεταλλεύεσαι τα περισσότερα πλεονεκτήματα κάθε μεθόδου.
Πήγαινε λοιπόν πάλι πίσω στο μέτρημα, στη σύγκριση, στην αξιολόγηση, στη βελτίωση στην αμμο-κουτοποίηση του περιβάλλοντός σου στην προσπάθειά σου να το ερμηνεύσεις παίρνοντας τον προσωρινό έλεγχο της κάθε μεταβλητής ξεχωριστά. Αυτό το ceteris paribus που λένε και στα οικονομικά, κρατάς μια μεταβλητή υπό τον έλεγχό σου θεωρώντας τα υπόλοιπα σταθερά για το σκοπό της άσκησης. Εντάξει στην τελική ένας απλός κόσμος είναι τριγύρω σου με λίγες παραπάνω μεταβλητές στη διάθεσή του, δεν είναι δα και κβαντική παρακολούθηση φωτονίων που με την παρακολούθηση και μόνο αλλάζει το αποτέλεσμα του πειράματος.
Τι ροή και η σημερινή αναρωτιέσαι, καιρό είχες να κάνεις μια βουτιά στο σκάμμα...στα επόμενα λοιπόν ξεσκονίσου και πάμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου