Ποιος κοιμάται τελικά;

Θυμάσαι πάντα να είσαι εκείνος που ξυπνούσε πρώτος απ΄ όλους, αυτός ο πρωϊνός τύπος που ο πολύς κόσμος γουστάρει να μισεί. Συνήθως δεν πίνεις καφέ αλλά πίνεις π.χ. κοακόλα που έχει καφείνη και γενικά έχεις την φήμη του κοκάκια ή του μεθαμφέταμιν-άντικτ. Όντας όμως μια ζωή καθαρός από κάθε μορφής ουσία καπηλεύεσαι την ατάκα του Νταλί "I don't do drugs, I am drugs" ως απάντηση στο "τι ναρκωτικά παίρνεις πρωί-πρωί" που συχνά πυκνά σε ρωτάνε φίλοι και γνωστοί. 

Κυριακή χαράματα πιάνεις τον εαυτό σου να ξυπνάς τρείς το πρωί (ναι Μαζώ) χορτάτος από ύπνο μετά από μόλις τρεις ώρες ύπνου και λες στον εαυτό σου - κάπου ώπα - πρέπει να κοιμηθείς. Στρώνεις τη μοναξιά σου στο κρεβάτι για κανένα πεντάωρο ακόμα και με τα πολλά σηκώνεσαι γύρω στις επτάμιση-οκτώ αγανακτισμένος. Τι θα γίνει με την πάρτη σου; Γιατί δεν μπορείς να κοιμηθείς; Τι πρέπει να κάνεις τέλος πάντων για να σε κουράσεις και από που διάολο πηγάζει τόση ενέργεια;

Ψυχραιμία, τα πράγματα είναι απλά. Το έχεις ψάξει αρκετά στο παρελθόν και καταγράφοντας τις ώρες που κοιμάσει vs του τι κάνεις μέσα στην ημέρα σου έχεις φτάσει σε ένα πολύ καλό ποσοστό καλού ύπνου κάθε βδομάδα. Έχει μάθει πλέον να κοιτάς τι έκανες τις τελευταίες 5-6 μέρες, για να δεις αν είναι δικαιολογημένη η κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι ή αν χρειάζεται να ψάξεις αν είναι κάτι πιο βαθύ που σε λερώνει που έλεγε και ο Θάνος και να κάνεις τις αντίστοιχες διορθώσεις. 

Την τελευταία εβδομάδα ήσουν σε πολύ χαλαρό μουντ από άποψη δουλειάς και το μόνο που έκανες είναι να τρώς να περπατάς και να τρέχεις (άντε και κανά δυο άλλα πράγματα αλλά μην αποσυγκεντρώνεσαι). Μάλιστα αυτή τη βδομάδα ξεκίνησες να τρέχεις τρεις φορές την εβδομάδα και σιγά σιγά να κουράζεις σωματικά λίγο περισσότερο τον εαυτό σου. Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να σου δίνει καλύτερα σέσιονς ύπνου και ως ένα βαθμό μέσα στη βδομάδα σου δεν έπεσες κάτω από επτά ώρες ύπνου.  Άλλος παράγοντας είναι η σωματική άσκηση, αλλά το καλύπτεις και αυτό με το στόχο για δέκα χιλιάδες βήματα τη μέρα είτε περπατώντας είτε τρέχοντας. Το Σάββατο όμως κοιμήθηκες σχεδόν εννιά ώρες και απ' ότι φαίνεται αυτό επηρέασε σε ένα βαθμό τον ύπνο της Κυριακής. Ένας ακόμη παράγοντας είναι το πόσο αργά ή το πόσο βαριά-δύσπεπτα τρως, αλλά με ρύζι ψάρι και ιταλική πίτσα (χωρίς λάδια κλπ) αρκετές ώρες πριν την ώρα του ύπνου σου την προηγούμενη ημέρα καταλήγεις ότι ούτε αυτός ο παράγοντας θα μπορούσε από μόνος του να επηρεάσει την βραδινή σου σιέστα. Είχες κλασικά το κινητό κοντά σου με το "μπλε" του φως να σε προγραμματίζει υποσυνείδητα ότι είναι μέρα αλλά όχι για πολύ ώρα όπως άλλες μέρες πριν κοιμηθείς. Όμορφα, άρα είναι κάποιος συνδυασμός μιας ή περισσοτέρων μεταβλητών που έτυχε (;) να αθροίσουν στο χθεσινοβραδινό αποτέλεσμα.

Οκ, έχουν γίνει έρευνες που λένε ότι "είναι στο dna σου" το να είσαι πρωινός ή βραδυνός τύπος αλλά μπορείς σε μεγαλύτερο βαθμό από αυτό που νομίζεις να ελέγξεις τον ύπνο σου και ως ένα βαθμό το κάνεις. Τι είναι ο ύπνος όμως; Απλοικά είναι μια φυσιολογική κατάσταση στην οποία είναι ανάγκη να βρισκόμαστε ώστε να χαλαρώνει εγκέφαλος και το σώμα ώστε να αυτοδιορθωθούν και να προετοιμαστούν για την επόμενη ημέρα. Ο οργανισμός μας, σου λέει, ακολουθεί κάποιους κύκλους τους λεγόμενους κιρκαδικούς. Ένα κομμάτι αυτών των κύκλων αφορά και τον ύπνο και μάλιστα έχεις υπο-κύκλους (όχι δεν βλέπω κύκλους) που έχουν περίπου διάρκεια μιάμιση ώρα (90-120 λεπτά εξαρτάται από το πόσο "ζώο" είσαι κάθε μέρα). Γι αυτό πχ αν κοιμηθείς οκτώ ώρες που προτείνουν οι γιατροί δεν νιώθεις ότι χόρτασες ύπνο αλλά αν κοιμηθείς επτάμιση (5x1,5) ή εννιά ώρες (6x1,5) ή ακόμα και τρεις ώρες (καλή ώρα σήμερα) νιώθεις χορτάτος και ξεκούραστος. Κάποιες φορές όμως σπας αυτόν τον κύκλο σε κάποιο ακατάλληλο σημείο του και ξυπνάς "στραβά", σαν υπολογιστής, που ενώ ήσουν στα μισά του software update του, κόπηκε το ρεύμα και με το που ξαναπήρε μπρος σου τράβηξε μια ωραιότατη μπλε οθόνη του θανάτου με τον κλασσικό ήχο αποτυχίας. Δεν είναι σε κάθε άνθρωπο του ίδιου μήκους και μάλιστα δεν είναι ούτε στον ίδιο άνθρωπο σταθερού μήκους αυτοί οι κύκλοι. 

O Νταλί και άλλοι φημολογείται ότι ήθελαν να εκμεταλλευτούν την υποσυνείδητη κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο εγκέφαλος λίγο πριν κοιμηθεί βαθιά. Φήμες θέλουν λοιπόν τον Νταλί να κάθεται σε μια καρέκλα κρατώντας ένα κλειδί στο χέρι του, πέφτωντας για ύπνο. Αν έπεφτε σε βαθύ ύπνο οι μύες του χεριού του χαλάρωναν με αποτέλεσμα το κλειδί να πέφτει στο πάτωμα και με τον γδούπο να ξυπνά έτοιμος να ζωγραφίσει το ζωηρό όνειρο που είχε μόλις δει. Μαζοχιστικό αλλά μάλλον αποτελεσματικό θα έλεγε κανείς. Αντίστοιχες ιστορίες κυκλοφορούν για τον Έντισον ο οποίος έμπαινε σε μια υπναγωγική κατάσταση κρατώντας μεταλλικές μπάλες αντί για το κλειδί του Νταλί.

Ψάχνεις να ξαναβρείς τις ονομασίες των καταστάσεων του ύπνου από ελαφρύ, σε βαθύτερο και σε REM (όχι του losing my religion, του Rapid Eye Movement) και καταλήγεις σε αυτό εδώ το διαμαντάκι στο τέλος του οποίου βλέπεις μια αναφορά σε έργο του MIT (του πανεπιστημίου των μασατσούτσετς ντε {και πάντα σου σκάει το τραγούδι των Dropkick Murphys}) το οποίο προσπαθεί να χακάρει τον ύπνο σου. 

Διαβάζεις λίγο ακόμα και βλέπεις ότι όχι μόνο μπόρεσαν να καταγράψουν τα μικρο-όνειρα αλλά κατάφεραν και να κατευθύνουν αντίστοιχα όνειρα μέσω συγκεκριμένων κατάλληλα χρονικά τοποθετημένων ερεθισμάτων βελτιστοποιώντας την παραγωγικότητα του ανθρώπου-πειραματόζωου. Τρείς ώρες αργότερα χαμένος κάπου στον κόσμο του future lab του ΜΙΤ θυμάσαι ότι είχες και ένα σκάμμα ανοιχτό για κάμποσες ώρες και ήρθε η ώρα να ξεσκονιστείς. Κλείνεις βιαστικά πηγαίνοντας για το τρίτο τρέξιμο της εβδομάδας σου προετοιμάζοντας στο βέλτιστο τον ύπνο σου για σήμερα το βράδυ.